teuhid.NET - Ta mėsojmė TEUHIDIN...

Disa shekuj më parë, vendet Islame ishin të shkelura nga kryqtarët të cilët nuk humbën aspak kohë për të vrarë meshkuj, dhunuar gra, vjedhur para, dhe për të shkatërruar pronën e tyre.

Dijetarët dhe Imamët e zellshëm e kishin vështirë  t’i mbledhin njerëzit në luftë kundër pushtuesve. 
Shejh Ibën Xheuzi, një dijetar i dalluar i Islamit, shkrimtar dhe historian, jetonte në atë kohe dhe ishte Imam në Xhaminë Emevite në Damask. Në një ditë Xhumaje, Ibën Xheuzi në hutbe mbajti një fjalim mjaft prekës që pat një përfundim të rrallë dhe tejet mbresëlënës.  
 
Këtu do t’i paraqesim disa prej çasteve më të rëndësishme nga hutbeja e tij për atë ditë.
“O njerëz: Si e keni harruar fenë tuaj, keni braktisur nderin tuaj, dhe keni qëndruar, në vend që të nxitoni për ta mbrojtur fenë e Allahut? A jeni të kënaqur me nënçmim? A menduat se nderi dhe krenaria duhet t’u takojë Qafirave? Po a nuk e ditët se Allahu e krijoi nderin dhe krenarinë dhe ajo i takon Allahut, të Dërguarit të Tij dhe besimtarëve?  A nuk ndjeni aspak dhimbje kur e shihni armikun e Allahut dhe armikun tuaj duke shkelur me këmbët e tij të fëlliqura mbi tokën e cila u bë e juaja me gjakun e baballarëve tuaj? A nuk ndiheni të turpëruar që Qafirat ju nënçmojnë dhe ju shfrytëzojnë si robër, ndërsa nuk ka kaluar shumë kohë e gjatë kur ju ishit zotëruesit e kësaj bote? A nuk ju dridhen zemrat, a nuk ndjeni aspak urrejtje kur shihni çfarë u bëjnë armiqtë e Allahut vëllezërve dhe motrave tuaja? Si mund t’i shihni vëllezërit dhe motrat tuaja këtu dhe në qytetet fqinje duke u torturuar dhe nënçmuar, e ju vazhdoni të hani, të pini dhe t’i kënaqeni jetës?
O njerëz, po bëhet luftë, thirrësi i Xhihadit  ju thërret, ndërsa qiejt kanë hapur dyert (për t’i pranuar shehidat). Nëse nuk jeni të aftë t’i përgjigjeni thirrjes për Xhihad, lëshojeni rrugën atëherë, hiquni anësh dhe lëreni që gratë ta kryejnë punën për ju. Ndërkohë, ju mund të ktheheni në shtëpitë e juaja, e t’i lyeni fytyrat si gratë. Shkoni pra e zbukurohuni me Mekahils (mjet i veçantë me ngjyrë të zezë që gratë e përdorin për t’i zbukuruar sytë). A jeni ju gra me mjekra dhe turbanë, apo nuk jeni? Nëse jo, atëherë çohuni prej këtu e kapni frerët e kuajve.

Pikërisht në këtë çast, Shejh Ibën Xheuzi hodhi diçka për toke, dhe pastaj i pyeti besimtarët që ishin ulur: A e dini se çka është kjo? A e dini se prej çfarë materiali janë bërë këto frerë kuajsh? Pastaj vetë iu përgjigj pyetjes së tij:
Këto frerë i kanë ndrequr gratë prej flokëve të tyre, ngase nuk kanë asgjë tjetër për t’ju ofruar. Pasha Allahun, këto janë frerë të ndrequra nga flokët e grave, flokët e të cilave asnjëherë nuk janë parë nga syri i diellit. Gratë i kanë prerë këto frerë sepse koha e dashurisë ka mbaruar dhe ka filluar koha e luftës. Lufta e shenjtë në rrugë të Allahut ka filluar, dhe pastaj lufta për të mbrojtur tokën tonë. Nëse s’mund t’i mbani kuajt me këto frerë, atëherë merrni frerët në shtëpi dhe përdorni për ta zbukuruar veten! A nuk ju mbeti aspak nder? 

Pastaj shejhu largoi kokën nga besimtarët, lëshoi shikimin e tij rreth e rrotull Xhamisë dhe filloi të thotë me zë të lartë:
“Le të shkunden shtyllat e kësaj Xhamije, le të derdhet zalli dhe le të shpërndahet me fuqi, e le të digjen zemrat në dhimbje, meqë burrat kanë hequr dorë nga burrëria”

Me këto fjalë, Ibën Xheuzi e përfundoi hutben e kësaj Xhumaje.
Kush janë ata burra për të cilët fliste ai? Ai e bëri shumë të qartë se organet mashkullore për shumim nuk e bëjnë njeriun burrë!
Allahu gjithashtu e ka qartësuar këtë:
“Prej besimtarëve kishte burra që vërtetuan besën e dhënë Allahut, e disa prej tyre e realizuan premtimin duke dhënë jetën, dhe ka prej tyre që janë duke pritur (ta zbatojnë) dhe ashtu nuk bënë kurrfarë ndryshimi.” (Ahzab,33: 23)

Ky ajet qartë tregon se jo të gjithë besimtarët janë burra në sytë e Allahut. Vetëm ata të cilët I përmbahen marrëveshjes me Allahun janë burra në sytë e Allahut. Ata janë të gatshëm për çfarëdo pasoja.

Allahu ka marrë betimin nga çdo pasardhës i fëmijëve të Ademit (njerëzimit), i lindur apo jo, pa kufizim kohor:
“Përkujto kur Zoti yt nxori nga shpina e bijve të Ademit pasardhësit e tyre dhe i bëri dëshmues të vetes së tyre (duke u thënë): "A nuk jam Zoti juaj?" Ata thanë: "Po, dëshmuam!" Të mos thoni në ditën e kijametit: "Ne nga ky (dëshmim) ishim të panjohur.” (A’raf, 7: 172) 

Sipas Aejtit të lartpërmendur, të gjithë Fëmijët e Ademit i kanë pranuar obligimet e tyre ndaj Allahut. Ata e kanë kuptuar Teuhidin (Njeshmërinë) dhe atë që pritet prej tyre për ta praktikuar atë, ta zbatojnë, dhe ta zhdukin çdo lloj tjetër të adhurimit. Disa meshkuj iu përmbajtën betimit, ata ishin burrat e vërtetë. Shumë të tjerë nuk iu përmbajtën, dhe ata ishin të ashtuquajturit burra.

Në përgatitje për luftën e Uhudit, Pejgamberi, salallahu alejhi ve selem, vendosi qëllues të mprehtë (që gjuanin me hark dhe shigjetë) në kodra strategjike përreth fushëbetejës. Pejgamberi, i urdhëroi që të mos i lëshojnë pikat e tyre edhe sikur të shihnin se qentë dhe ujqit i hanë Besimtarët për së gjalli.  Shpejtë mbasi filloi lufta. Muslimanët arritën një fitore fillestare dhe armiku filloi të tërhiqet. Kur qëlluesit e panë këtë, ata vendosën që me të shpejtë të zbresin poshtë (kështu duke mos e dëgjuar Pejgamberin) e të marrin hisen e tyre nga ganimeti. Armiku në tërheqje e pa  këtë si rast që mund të shfrytëzohet për t’u kthyer nga një humbje e turpshme në një fitore bindëse. Ata u kthyen, i rrethuan besimtarët, dhe i sulmuan në befasi. Ky sulm u bëri besimtarëve rrëmujë të vërtetë; mbase shumë prej tyre ishin të zënë duke iu kënaqur hises së tyre. Shumë prej tyre e braktisën fushëbetejën, lëshuan pe në urdhrin strategjik të Pejgamberit, dhe kështu armiqtë u gjendën shumë afër Pejgamberit, salallahu alejhi ve selem.

Vetëm disa shoqërues mbetën me Pejgamberin për ta mbrojtur atë. Njëri prej tyre luftonte ashpër vetëm disa metra larg Pejgamberit, duke u siguruar që asnjë qafir mos të mbërrijë te ai. Ky njeri nuk kishte parzmore sikur luftëtarët tjerë, kështu që përfundoi me dymbëdhjetë plagë serioze në këtë betejë. Pejgamberi, salallahu alejhi ve selem, e pa një luftëtar Musliman duke ikur nga beteja dhe e thërriti që ta lëshon parzmoren për t’ia mundësuar ndonjë luftëtari të vërtetë ta përdorë atë. 
Njeriu që ishte duke u tërhequr e hodhi parzmoren në tokë dhe vazhdoi të ikë. Ndërsa parzmoren e mori shoqëruesi që vazhdoi të luftojë në mbrojte të Pejgamberit, salallahu alejhi ve selem, edhe pse e kishte mjaft vështirë të luftojë kundër luftëtarëve qafirë që ishin në kuaj. Ata do ta sulmonin me kuaj këtë luftëtar fisnik, andaj shumë shpejtë gjeti një rrugëdalje duke i goditur kuajt në gjunjët e tyre, dhe kështu qafirët ose do të rrëzoheshin ose do të ishin në lartësi të mjaftueshme që t’i godasë shoqëruesi dhe mbrojtësi i Pejgamberit, salallahu alejhi ve selem.

Të ndalemi këtu. Derisa shumë “të ashtuquajtur burra” ikën prej fushëbetejës, kush luftonte kaq ashpër me qafirët? Kjo ishte femër, një grua që kishte emrin Nasibeh bent Ka’b, e njohur si Um Umareh.
Um Umareh i kishte të gjitha veçoritë e burrave që Allahu i përshkruan në Ajetin e lartpërmendur (Ahzab, 33 :23). Ushtarët muslimanë që ikën nga beteja i kishin veçoritë e të gjithë atyre burrave për të cilët fliste Shejh ibën Xheuzi.

Um Umareh i kishte të gjitha cilësitë e luanëve të Falluxhës. Ushtarët ikacakë i kishin të gjitha cilësitë e mijërave Irakianëve të cilët turpshëm presin në radhë për t’u punësuar si shërbëtorë të pushtuesve, në vend që t’i tejkalojnë muret e zonës së gjelbër me dhjetëra mijërat nëse jo edhe miliona njerëz e t’ua bëjnë me dije pushtuesve se në Irak nuk do të lejohen të qëndrojnë as edhe një ditë. Nuk ka armë, tanke, apo aeroplanë që mund të thyejnë vullnetin e njerëzve kur ata janë të bashkuar.  Porosia e Ibën Xheuzit i përshtatet miliona Muslimanëve (brenda dhe jashtë Irakut) në mënyrë të përsosur.
Burrat e vërtetë dalin në shesh atëherë kur shumë të tjerë nuk brengosen fare.
Kujtoni rastin e besimtarit i cili kishte pozitë të lartë në pallatin e Faraonit. Ai e kishte fshehur besimin e tij një kohë, por kur kuptoi për kurthin e Faraonit për ta mbytur Musain, alejhi selam, vendosi se ishte koha për të marrë qëndrimin e duhur. Ai e dinte se më së paku do ta humbte punën e tij dhe pozitën në shoqëri, e me siguri edhe jetën e tij. Mirëpo ai ishte i përgatitur për çdo pasojë.

“Por një njeri besimtar, nga të afërmit e Faraonit, i cili fshihte besimin e vet, tha: “Vallë, do të vrisni një njeri vetëm se thotë “Allahu është Zoti im”, ndërkohë që ai ju ka sjellë shenja të qarta prej Zotit tuaj?! Nëse është gënjeshtar, atij i përket dënimi i gënjeshtrës së vet e, nëse është i drejtë, atëherë juve do t’ju godasë diçka prej asaj me të cilën ju kërcënohet ai. Vërtet, Allahu nuk e udhëzon në rrugë të drejtë atë që e tepron me të këqija dhe është gënjeshtar.” (El-Gafir 40: 28)

Burrat e vërtetë nuk e kthejnë kokën anësh kur shohin se bëhet padrejtësi. Tregimi i këtij besimtari, Habib el-Nager, e qartëson këtë. Ai e kuptoi se njerëzit e tij e kishin refuzuar porosinë e Allahut dhe kishin vendosur t’i mbysin të gjithë të Dërguarit. El-Nager vendosi t’i kundërvihet kësaj padrejtësie dhe t’i mbrojë të Dërguarit e Allahut. Ai e dinte se do të vritej për këtë, por nuk u brengoste. Me këtë veprim, e kaloi testin e burrërisë para syve të Allahut dhe meritoi të quhet -burrë.
“Dhe nga skajet e qytetit erdhi një njeri, duke nxituar dhe tha: “O populli im, ndiqni të dërguarit! Ndiqni ata, që nuk kërkojnë prej jush kurrfarë shpërblimi e që janë në rrugë të drejtë! Përse të mos e adhuroj Atë, i Cili më ka krijuar e tek i Cili do të ktheheni të gjithë? Vallë, përse duhet të adhuroj zota të tjerë përveç Tij? Nëse i Gjithëmëshirshmi do të dëshironte të më godiste me ndonjë të keqe, ndërmjetësimi i atyre (zotave) nuk do të më sillte kurrfarë dobie e as që do të mund të më shpëtonin. Atëherë, unë do të isha me siguri në humbje të dukshme.  Unë i kam besuar Zotit tuaj, andaj,  më dëgjoni!” (Ja Sin, 20-25)
 
Dhe siç pritej, ky besimtar qëndrimin e tij e pagoi me jetë. Ata e vranë, por Allahu ishte i kënaqur me të, e pranoi si shehid dhe e ngriti drejtpërdrejt në Xhennet. Sepse ai ishte hidhëruar për Allahun dhe Allahu ishte hidhëruar për të, dhe vendosi ta dënojë popullin e tij për atë që bënë.

“(Pasi e vrau populli i vet, atij) iu tha: “Hyr në Xhenet!” Ai tha: “Ah, sikur ta dinte populli im,  se si më fali Zoti im dhe më bëri të nderuar!” Por pas (vdekjes së) tij, Ne nuk i dërguam kurrfarë ushtrie nga qielli (si dënim) popullit të tij dhe as që kishte nevojë për të dërguar. (Mjaftoi për t’i dënuar ata) vetëm një zë i tmerrshëm, pas të cilit u shuan përnjëherësh”  (Ja Sin, 26-29)

Burrat e vërtetë qëndrojnë të sigurt në rrugën e drejtë, vazhdojnë ta adhurojnë Allahun, dhe i shmangen çdo gjëje që i tërheq nga kjo botë. Ata nuk lejojnë që gjërat që i largojnë njerëzit e rëndomtë t’i largojnë ata nga përmendja e Allahut. 
“njerëz, të cilët shitblerja nuk i pengon për të përmendur Allahut dhe të cilët falin namazin dhe japin zekatin dhe të cilët kanë frikë nga Dita (e Kiametit), kur zemrat dhe shikimet do të jenë të shqetësuara.” (En-Nur, 24: 37)
 
Burrat e vërtetë  ngrihen në Xhihad për të mbrojtur dhe zbatuar fenë e Allahut, si dhe për ta luftuar të kotën dhe korruptimin. Ata thërrasin në bashkim dhe e kundërshtojnë çdo përçarje në Ummet. Tregimi i Musait, alejhi selam, me popullin e tij në Sinai na sqaron për dy njerëz të cilit merituan të quhen burra. Musai kishte dërguar dymbëdhjetë njerëz të vëzhgojnë vendin, dhe ata depërtuan deri në Hebron. Aty panë tokë të pasur mirëpo njerëzit ishin të fuqishëm. Populli i Izraelit (populli i Musait) nuk kishin guxim e as besim. Ne mes të atyre që u kthyen prej vëzhgimit ishin dy burra që kishin besim dhe guxim. Ata ishin Joshua dhe Kaleb. Për fuqinë e njerëzve që panë ata i treguan vetëm Musait. Kurse dhjetë të tjerët përhapën fjalë për atë se sa të fuqishëm dhe të fortë ishin njerëzit në veri. Joshua dhe Kalebi kërkuan që të hynë menjëherë pasi që kishin marrë të gjitha sebepet. Por kuptohet, ata thanë se për fitore duhet t’i mbështeten Allahut
“Dy burra nga ata që i frikësoheshin Allahut dhe që Ai i kishte pajisur me mirësi, thanë: “Hyni në portën e qytetit! Kur të kaloni nëpër të, me siguri do të jeni fitues. Në qoftë se jeni besimtarë, atëherë mbështetuni tek Allahu!” (Maide, 5: 23)

Përveç mënyrës së të drejtuarit, që të dy porositë, ajo e Ibën Xheuzit dhe e Fatimës janë në thelb të ngjashme edhe pse njerëzit që duhej të pranojnë porosinë mes vete kanë shekuj që i ndajnë .
A nuk është tani koha për ata Muslimanë që mendojnë se janë burra të ngrihen e të tregojnë veten.  

SHËNIM:

Në vazhdim, si përkujtim  mund ta lexoni edhe letrën e Fatimes.

Me Emrin e Allahut, Mëshiruesit, Të Gjithëmëshirshmit

Thuaj: Ai, All-llahu është Një! All-llahu është Mbështetja (Atij i mbështetet çdo krijesë).As s’ka lindur kë, as nuk është i lindur. Dhe Atij askush nuk i është i barabartë. [Sureja 112, el-Ikhlas]
" Kam zgjedhur këtë Sure të lartë nga Libri i Zotit për arsye se ka ndikim të madh në mua dhe në të gjithë juve dhe futë frikë respekt të veçantë në zemrat e Besimtarëve.

Vëllezërit e mi Muxhahidë për në rrugën e Allahut! Ç´ka mund të ju them? Unë ju them juve: barqet tona janë mbushur me fëmijë të kurvërisë nga bijtë e majmunëve dhe të derrave që na kanë dhunuar neve. Apo, mund të ju tregoj juve se ata i kanë dërrmuar trupat tonë, na kanë pështyrë në fytyrat tona, dhe na i kanë shqyer Kur´anat tonë të vegjël që ishin varur në qafat tona? Allahu është më i Larti! A nuk mund ta kuptoni gjendjen tonë? Është e vërtetë se ju nuk e dini se ç´ka po na ndodhë neve? Ne jemi motrat tuaja. Allahu do të ju thërret në përgjegjësi [për këtë] nesër.

Për Zotin, ne nuk kemi kaluar asnjë natë prej se gjendemi në burg, pa kërcyer mbi ne njëri prej majmunëve dhe derrave që të na shqyej trupat tanë me epshin e tij. Dhe ne jemi ata që e kemi ruajtur vajzërinë tonë për shkak të frikës së Allahut. Keni frikë Allahun! Na mbytni neve bashkë me ata! Na shkatërroni neve bashkë me ata! Mos na lini këtu që ata të gjejnë kënaqësi në dhunimin tonë! Do të jetë një akt i lartmadhërimit të Fronit të Zotit të Gjithëfuqishëm. Keni frikë Allahun në lidhje me ne! Harroni tanket dhe aeroplanët atje jashtë. Ejani tek ne këtu në burgun e Abu Graibit.

Unë jam motra juaj [për hir] të Zotit (Fatimja). Më kanë dhunuar mua një ditë më shumë se 9 herë. A mund të kuptoni? Paramendoni të dhunohet njëra prej motrave tuaja. Pse ju të gjithë nuk mund ta parafytyroni atë, se unë jam motra juaj. Me mua janë 13 vajza, të gjitha të pamartuara. Të gjitha janë dhunuar para syve dhe veshëve të të gjithëve.
Nuk na lejojnë që të falemi. Ata na i morën rrobat dhe nuk na lejojnë që të vishemi. Derisa unë jam duke e shkruar këtë letër njëra prej vajzave ka bërë vetëvrasje. Ajo ishte e dhunuar egërsisht. Një ushtar e goditi në gjoks dhe në kofshë, pasi që e kishte dhunuar. Ai i ka bërë asaj tortura të pabesueshme. Ajo e goditi murin e qelisë me kokë derisa vdiq, se nuk mund të duronte më, edhe pse vetëvrasja në Islam është e ndaluar. Por unë e arsyetojë atë vajzë. Unë kamë shpresë se Allahu do ta falë atë, sepse Ai është Më i Mëshirshmi i të gjithëve.
Vëllezër, Unë ju them juve përsëri, keni frikë Allahun! Na mbytni neve me ata në mënyrë që ne të jemi në qetësi. Ndihmë! Ndihmë! Ndihmë! [O Muatasim]"

________________________________________
• Muatesimi ka qenë një Prijës i muslimanëve i cili me një rast kur Romakët e kishin zënë rob një muslimane, udhëheqësit të Romës i kishte shkruar:
“ Për qenin e Romës! Do të mbërrij tek ti më një ushtri që fillimin e ka para dyerve tua ndërsa fundin këtu.”

Përktheu: teuhid.net

Komente (0)