Shumë njerëz e besojnë atë që nënkuptohet nga “ajo që haptas e shfaq ndonjë fe”, (në mesin e jobesimtarëve) është thjeshtë nëse dikush falet, agjëron dhe lexon Kur’an në vendin e jobesimtarëve ose në vende të cilat janë në luftë me muslimanët, dhe askush nuk është kundër juve apo nuk ju dëmton juve. Kështu që nëse e bëni këtë ju plotësisht dhe haptas e keni shfaqur fenë tuaj në mesin e tyre (dhe i keni përmbushur përgjegjësitë tuaja). Ky është një gabim i madh dhe një llogaritje e gabuar e cila duhet të përmirësohet, pasi që Allahu i Madhëruar thotë: Ju e keni shembullin më të mirë te Ibrahimi dhe te ata që ishin me të, kur i thanë popullit të vet: “Ne tërhiqemi prej jush dhe prej asaj që adhuroni, pos All-llahut, nuk besojnë tuajën, prandaj ndërmjet nesh e jush është e hapët armiqësia e urrejtja derisa ta besoni vetëm All-llahun, Një!” (Nuk e keni shembull) Me përjashtim të fjalës së Ibrahimit thënë babait të vet: “Unë do të kërkoj falje për ty, po unë nuk kam në dorë asgjë për ty te All-llahu!” Zoti ynë, vetëm Ty të jemi mbështetur, vetëm nga Ti jemi të kthyer dhe vetëm te Ti është e ardhmja! [Mumtehine 4]
Prandaj, shfaqja e hapur e fesë bëhet duke e njoftuar një jobesimtarë në këto organizime duke ua sqaruar atyre këtë armiqësi dhe ti informoni këto jobesimarë dhe të pafe se ne nuk kemi besuar në ta, dhe se armiqësia jonë është për ato, dhe se në qoftëse ne do ta fitonim anën e sipërme, ne nuk do ti lenim në fytyrë (të Tokës), ashtu sic ka thënë Omeri (Allahu qoftë i kënaqur me të) kur është pyetur nga i Dërguari i Allahut (salAllahu alejhi ve selem): “Çfarë mendon ti o biri i Hatabit (në lidhje me të burgosurit e Bedrit)?” Pra ai u përgjigj: “Unë thashë: Pasha Allahun unë nuk pajtohem me Ebu Bekrin (Allahu qoftë i kënaqur me të), por unë mendoj se ju duhet të ma jepni ndonjë fis të Omerit ashtu që ta godis në qafën e tij, dhe t’ia japim Akilin Aliut, kështu që ai mund ta godet atë në qafën atij, dhe t’ia japim Hamzas vëllaun e tij që ta godet në qafë, kështu Allahu do ta dijë se nuk ka vend në thellësin e zemrave tona për jobesimtarët”. Këto janë udhëheqësit dhe komandantët e tyre.
Kështu, i Dërguari I Allahut (salAllahu alejhi ve selem) anoi drejt asaj që e kishte thënë Ebu Bekri, e jo drejt asaj që e thash unë. Kështu, ai (salAllahu alejhi ve selem) e mori haraqin (shpagimin për ti liruar) prej tyre. Ditën e nesërme, unë shkova te Pejgamberi (salAllahu alejhi ve selem) dhe tek Ebu Bekri (Allahu qoftë i kënaqur me të) dhe që të dy i gjeta duke qarë. Dhe unë thash: “O I Dërguari I Allahut, ma thuaj, çfarë ju ka bërë të qani ty dhe shokun tuaj? Nëse ka një arsye, unë do të qaj me juve, e po që se nuk ka arsye, un do të pretendoj të qaj, në mirëkuptim ndaj jush, sepse ju jeni duke qajtur”. Pejgamberi (salAllahu alejhi ve selem) tha: Unë po qaj ngase u tregova tortutrues ndaj atyre që ishin të nënshtruar. Më ishte sjellur aq afër, si kjo pema”. Pastaj Allahu i shpalli:
Për asnjë pejgamber nuk qe me vend të ketë robër derisa ta ketë dërrmuar me luftë (armikun) në tokë. Ju keni për qëllim përjetimet e kësaj bote, ndërsa All-llahu dëshiron për ju Ahiretin. All-llahu mbizotëron çdo gjë, di çka është e mirë për robtë.Po të mos ishte dispozita e hershme e caktuar prej All-llahut (që të mos dënohet ai që përpiqet, po nuk e qëllon), juve do t'ju kishte goditur një dënim i madh për atë që e morët.Pra, (është lejuar preja e luftës) hani atë që e fituat me luftë, si të lejuar dhe të mirë, përmbajuni dispozitave të All-llahut se All-llahu është Ai që falë dhe që mëshiron. [Enfal, 67-69]
Kështu, ai e bëri prejën e luftës të lejueshme për ta. E kur ishte dita e Betejës së Uhudit në po atë vit, ato janë dënuar përshkak të haraqit të cilin e kishin pranuar në ditën e Bedrit. ku shtatëdhjetë prej tyre u vranë, dhe shokët e Pejgamberit (salAllahu alejhi ve selem) u larguan prej tij, dhe dhëmbët e Pejgamberit(salAllahu alejhi ve selem) u thyen dhe është goditur në kokë dhe gjaku ia kishte mbuluar fytyrën, pra Allahu e shpalli: E kur juve u goditi një dështim (në Uhud) e që ju ia patët dhënë atë dyfish (armikut në Bedr), thatë: “Prej nga kjo”? Thuaj: “Ajo është nga vetë ju”! S'ka dyshim se All-llahu është i plotëfuqishëm për çdo send. [Ali Imran, 165]
…përshkak të marrjes së shpërblimit prej tyre.
Kjo është treguar nga Muslimi (1763) dhe Ebu Davudi(2690) dhe Tirmidhiu.
Dhe nga shpjegimet më të bukura të kuptimit (të ajeteve) të lartëpërmendura është ai të cilin Tabariu e ka shkruar në Tefsirin e tij, ku thotë: Në këtë ajet: Ju e keni shembullin më të mirë te Ibrahimi dhe te ata që ishin me të, kur i thanë popullit të vet: “Ne tërhiqemi prej jush dhe prej asaj që adhuroni, pos All-llahut, nuk besojnë tuajën, prandaj ndërmjet nesh e jush është e hapët armiqësia e urrejtja derisa ta besoni vetëm All-llahun, Një!” (Nuk e keni shembull) Me përjashtim të fjalës së Ibrahimit thënë babait të vet: “Unë do të kërkoj falje për ty, po unë nuk kam në dorë asgjë për ty te All-llahu!” Zoti ynë, vetëm Ty të jemi mbështetur, vetëm nga Ti jemi të kthyer dhe vetëm te Ti është e ardhmja! [Mumtehine 4]
..I Lartësuari u thotë atyre që i besuan Atij, nga shokët e të Dërguarit të Allahut (salAllahu alejhi ve selem) se ajo ishte për ju- O Besimtarë- një shembull i madh në Ibrahimin, Khalili (mik I afërt) nga i Gjithmëshirshmi për ta ndjekur dhe pasuar, sikurse ata që janë me atë prej Profetëve të Allahut.
Lidhur me fjalët e Allahuttë Plotëfuqishëm, të Madhëruar, Ibn Zeidi thotë: “Ju e keni shembullin më të mirë te Ibrahimi dhe te ata që ishin me të…” se ata që ishin janë Të Dërguar, dhe fjalët e Tij “...kur i thanë popullit të vet: “Ne tërhiqemi prej jush dhe prej asaj që adhuroni, pos All-llahut…” është e lidhur me atë kur ata i thanë popullit të tyre të cilët nuk i kanë besuar Allahut dhe kanë adhuruar Taguta: ‘O njerëz! Ne tërhiqemi prej jush dhe prej asaj që adhuroni, pos All-llahut, hyjni dhe zota tjerë..’ Dhe në lidhje me fjalët e Tij “...Ne nuk besojmë tuajën, prandaj ndërmjet nesh e jush është e hapët armiqësia e urrejtja derisa ta besoni vetëm All-llahun, Një!”
Ai – I Madhëruari thotë nëpërmjet fjalëve të Të Dërguarve të Tij për jobesimtarët se ‘Ne nuk ju kemi besuar juve, dhe refuzojmë ato që janë me ju në mosbesimin e Allahut dhe ne e kemi mohuar adhurimin tuaj, dhe atë që adhuroni përveç Allahut të vërtetë, dhe është shfaqur armiqësi dhe urrejtje mes neve dhe juve përgjithmonë për shkak të mosbesimit tuaj në Allahun dhe adhurimin e të tjerëve pos Tij, dhe nuk do të ketë paqë apo mirësi mes nesh deri sa të besoni vetëm Allahun,dhe derisa të pranoni vetëm Allahun dhe vetëm Atë ta adhuroni.’ Dhe fjalët e Tij “…Me përjashtim të fjalës së Ibrahimit thënë babait të vet: “Unë do të kërkoj falje për ty, po unë nuk kam në dorë asgjë për ty te All-llahu!...” Nënkuptohet se ai ka qenë një shembull i madh për juve tek Ibrahimi dhe ata që janë me të, në këtë çështje të cilën e përmëndem –shfaqja e armiqësisë ndaj jobesimtarëve dhe heqja dorë nga çdo aleancë me ta, me përjashtim në rastin e fjalëve të Ibrahimit ndaj babait të tij “Unë do të kërkoj falje për ty,” kjo nuk është shembull për ju (mos e imitoni atë në këtë gjë).
Ibn Kethiri (Allahu e mëshiroftë) thotë: Allahu u thotë robërve të Tij besimtarë – të cilët Ai i ka urdhëruar të jenë të ashpër me jobesimtarët dhe të kenë armiqësi me ta dhe ti shmangin ata, të mos i shoqërojnë ata – për këtë ishte një shembull i madh për juve tek Ibrahimi dhe ato që ishin më të – pasuesit e tij që e besuan Atë – kur ato i thanë popullit të tyre “Ne tërhiqemi prej jush” që nënkupton: ne e shmangim veten tonë prej jush dhe prej asaj që ju e adhuroni pos Allahut ‘dhe ne nuk besojmë tuajën’ nënkupton: fenë tuaj dhe rrugën tuaj; “prandaj ndërmjet nesh e jush është e hapët armiqësia e urrejtja derisa ta besoni vetëm All-llahun, Një!” nënkupton: armiqësia dhe urrejtja është (ligjësuar) lejuar mes neve prej tani dhe deri sa ju do të mbeteni në mosbesimin tuaj, atëherë ne do ta shmangim veten tonë nga ju, do tu urrejmë derisa të besoni Allahun të vetëm- vetëm Atë, të adhuroni Atë pa ndonjë partner, dhe të braktisni atë që adhuroni së bashku me Allahun nga idhujt dhe zotat tjerë.”
Burimi: TibyanPubs
Shejhu Abdul-Aziz el- Xherbi
Përktheu: Teuhid.NET
