Ndonjëherë ndodh që të përzihet gëzimi me lot, gëzim dhe mërzi...Mirëpo, që të dyja janë të dobishme në atë kohë...
Si mos të gëzohem? A ka gëzim më të madh për besimtarin se sa të vdes duke luftuar në rrugë të Allahut, duke e sakrifikuar jetën e tij për hir të Allahut dhe duke u larguar nga kjo botë e mashtruar me krenari dhe duke hyrë në ajetin që Allahu i konsideron ata si të gjallë, edhe pse kanë hyrë në varr.
Si mos të gëzohem me atë që Allahu është i kënaqur dhe gezohet, me atë që Pejgamberi sal’allahu alejhi ue selem ka garantuar se do të hynë në xhennet dhe se nuk do të merret në llogari në atë ditë kur njerëzit pyeten për çdo gjë, ndërsa shpirtrat e tyre fluturojnë nëpër xhennetin e Allahut që është përgatitur për besimtarët.
Buzëqeshu dhe gëzohu – më tha një vëlla, për shehidllëkun e imamit të xhihadit të kohës tonë, Usama bin Ladenin. Pasi që analizova, fjala e tij ishte e saktë, mendimi im i gabuar. Gëzohesh me atë njeri i cili dha çdo gjë për ta fituar kënaqësinë e Allahut, që inspiroi me qindra të rinj musliman për ta dhënë jetën për hir të Allahut, që ishte një ndër nxitësit më të mëdhenj për ringjalljen e fjalës xhihad dhe fjalës “armiqtë kanë frikë”.
Transmeton Ebu Davudi se Pejgamberi sal’allahu alejhi ue selem ka thënë: “Kush lufton në rrugë të Allahut sa koha mes dy mjeljeve të devesë, i është bërë obligim hyrja në xhenet.” (Transmeton Ebu Davudi,Tirmidhiu, Nesaiu dhe Ibën Magje hadithi është i vërtetë)
Ne nuk jemi të garantuar se sigurt do të hyjmë në xhennet, sepse e ardhmja jonë nuk dihet, por lusim çdoherë Allahun që të vdesim si musliman, e nëse vdesim si musliman, përsëri kemi pikëpyetjen se vallë a do të jemi prej atyre që trupat tone do të digjen e që pastaj të hyjmë në Xhennet. Kjo është një ndër brengat tona...mirëpo...
Gëzohesh, për shkak se shejh Usama, shehid Insh-Allah, ka qenë prej atyre të cilët marrin pjesë në hadithin e Pejgamberit sal’allahu alejhi ue selem: “Luftoni mushrikët me pasurinë tuaj me shpirtrat tuaj dhe me gjuhët tuaja”. (Transmeton Ebu Davudi 22/3 Nesaiu 7/6 dhe Hakimi 81/2 ky hadith është i vërtetë)
Ai luftoi me pasurinë e tij, me gjuhën e tij dhe me shpirtin e tij. E kompletoi amanetin e tij. Pasuria e tij ishte e dhënë në rrugë të All-llahut, mbi 250 milion dollarë ka dhënë për rindërtimin e Afganistanit, duke ndërtuar spitale dhe shkolla, xhami dhe të tjera, ndërsa pasurinë tjetër që kishte mundësi ta merrte, e bëri buxhet të xhihadit për ta luftuar armikun deri në fund të jetës tij. Gjuha e tij asnjëherë nuk u ndal, atëherë kur muslimanët heshtën për karikaturat e Pejgamberit të Allahut, ai kërcënoi Evropën, ua bëri të zeza ditët dhe netët, ishte ëndërr e tmerrshme e çdo kafiri, zëri i tij ishte fobia e re nga i cili frikësoheshin kafirët, shpirti i tij ishte çdoherë pranë kallashit dhe pranë muxhahidëve të cilët kërkonin këshillë dhe krenari nga ai, asnjëherë nuk pretonte që të jetë me ata, në kohët e vështira, në kohët e gëzimit, ishte mu ai, që përcillte mesazhet e xhihadit, nga kodrat dhe nga shtëpitë, nga shpellat dhe lumenjtë, nga malet dhe fushat, zëri i tij ishte tmerr për kafirët. Fytyra e tij u bë e njohshme dhe Allahu e ngriti që çdo fëmijë, grua dhe burrë nga muslimanët dhe kafirët, e njihte emrin e tij dhe e dinte historinë e tij. Ah...çfarë realizimi ...
Qeshesh me injorantët të cilët tash më, pranuan se ai nuk ka qenë një agjent i CIA-së, siç pretendonin, por përkundrazi ai ka qenë krenarë dhe muxhahid që ka luftuar në rrugën e All-llahut dhe se pas shehidllëkut të tij, kafirët mund të marrin frymë më lehtë. U gëzuan edhe armiqtë e Allahut, por edhe miqtë e Allahut. Armiqtë u gëzuan duke shpresuar se tash më, nuk ka kush i kërcënon dhe i sulmon, ndërsa miqtë e Allahut, u gëzuan për shehidllëkun dhe vdekjen e tij në rrugë të Allahut, gjithmonë nen moton Fitore ose Shehidllëk, që të dyja të dobishme për besimtarin. Gëzohu, sepse ai e pastroi veten me shpifjet dhe gibetin që iu bë nga njerëzit.
Por nga ana tjetër, qaj...qaj për mëkatet tuaja, mjerë për ty! Ditët kalojnë duke u marrë me dynjallëkun e prishur, me problemet e rizkut, me iluzionet të cilat asnjëherë nuk na u realizuan. Fundi yt nuk dihet, dënohesh në varr dhe pyetesh për gjithçka, ndërkohë që atyre shpirtrat u fluturojnë nëpër xhennetet e Allahut.
Qaj, asnjëherë mos u ndal, qaj për mëkatet tuaja që janë bërë çelës i mëngjesit, qaj sepse fytyrat tona do t’i djeg zjarri i xhehenemit, qaj sepse nuk na ka mbetur asnjë arsyetim, asnjë qëllim, që të gjitha kanë përfunduar, e ne përsëri...arsyetohemi. Familja, pasuria, varfëria, pamundësia...ndërkohë që disa e përfundojnë jetën e tyre me krenari, pa mërzi dhe pa brenga...pa tradhti...
Qaj, për dashurinë që e ke ndaj kësaj dynjaje të mallkuar, ndaj pasurisë e cila nuk jepet për hir të Allahut, që nuk ta mundëson xhihadin në rrugë të Allahut.
Qaj, për veprat tona që janë në kundërshtim me ligjin e Allahut, dhe vazhdojnë ditët ndërsa veprat nuk dinë të ndalur, çdo ditë, aroma e shkatërrimit sa më shumë po na afrohet...
Qaj, kur shehidët qeshen, qaj për dertet tuaja, e ai qeshet për vdekjen e tij, qaj për pasurinë tënde, ai qeshet me hyritë e tij, qaj për problemet tuaja, qaj për pretendimet tuaja, ndërkohë që rruga e xhihadit vazhdon, shehidllëku i komandantëve dhe muxhahidëve nuk ka të ndalur...
Për fund, do ta përfundoj gëzimin dhe mërzinë time me fjalët e shejh Ebu Xhandal El-Azdit, i cili thotë: Nëse ti ndjehesh i paaftë për t'u ngritur dhe për të luftuar, atëherë dije se (ekzistojnë) disa njerëz që ndihen të sigurt në folenë e tyre sikur harabeli me zogjtë e tij, duke ngrënë, pirë dhe duke shikuar jetën se si po kalon nga dritarja e vendbanimit të tij, e në ndërkohë po shfaqet një betejë e ashpër mes muslimanëve dhe kafirave e cila po shkon duke u nxehur. Por, sapo të përfundojë lufta, disa nga ata do t'i sajonin ligjëratat e tyre "të rëndësishme" dhe të na tregojnë: "Të kemi thënë kështu", "A nuk të kemi paralajmëruar?", "Ne presim...", "Ne...Ne..." dhe kështu me radhë. Allahu ua shkurtoftë gjuhët e tyre të gjata. Ai, Lavdërimi i takon vetëm Atij, thotë:
"Janë koprracë ndaj jush (nuk ju duan të mirën). E kur u vjen frika i sheh ata të shikojnë ty, e sytë e tyre rrotullohen si të atij nga të fikëtit para vdekjes, e kur largohet frika, ata ju shpojnë juve me gjuhë të mprehta, lakmues për pasuri (për plaçkë - ganimet). Të tillët nuk kanë besuar, andaj All-llahu ua asgjësojë veprat e tyre, e kjo për All-llahun është lehtë" (El-Ahzab, 19)
E përpiloi dhe e përgatiti: A. Sallahudin Ejubi
botaislame.com
