Është e drejtë e çdo populli që ta jep fjalën për ecjen e çështjeve dhe shfrytëzimin e resurseve.
Bijtë e vendit të dy haremeve, kanë të drejtë të lirohen nga kjo qeverisje e cila u mundësoi amerikanëve të marrin resurset e vendit të shenjtë, të cilët morën vendin për bazë ushtarake, nga i cili vend nisen për t’i luftuar vëllezërit tanë musliman.
Ata kanë plotë të drejtë të lirohen nga ky burgosës i cili i mbushi burgjet me dijetarët më të mirë, një plejadë të zgjedhur nga nxënësit e diturisë prej thirrësve të cilët flasin të vërtetën dhe të rinj të cilët kanë xhelozi për fenë.
Ata kanë të drejtë të lirohen nga ky okupatorë uzurpues, i cili sundon vendin me shpatë dhe gjakderdhje, i cili mori fuqinë për peshore të legjitimitetit.
Derisa Najifi tha: “Këtë sundim e kemi marr me shpatë, prandaj nuk do ta ruajmë ndryshme përpos se me shpatë”.
Nuk është prej drejtësisë që populli të jeton nga copat e bukës së tryezës së kryetarit, i cili vepron në vend ashtu si të dëshiron.
Po ashtu, nuk është prej drejtësisë kthimi i disa prej resurseve të vjedhura tek populli në formë dhurate, duke u shfaqur para tyre si dhurues.
Nuk është prej drejtësisë të lihet vendi i udhëhequr nga disa xhelatë të cilët qeverisin me hekur dhe zjarr, të cilët dënojnë kë të dëshirojnë dhe ia falin atij të cilit dëshirojnë, me një mënyrë e cila nuk udhëhiqet nga feja dhe sjellja...
Nuk është prej drejtësisë të lihet ky popull peng i qeverisjes shtypëse, të cilët nuk i japin popullit lirinë vetëm sa t’ua shfaqin robërinë e tyre...
Këto revolucione kanë shfaqur shumë prej të vërtetave ndër popujt...
Kanë zbuluar se këta popuj kanë dorëzuar veten, fenë, tokën dhe mirësitë kryetarëve të cilët janë të gatshëm të flijojnë vatanin dhe çdo gjë të cilën e ka në dispozicion, për hir të fronit të tij.
Këta kryetarë kanë shitur çdo gjë, vetëm që të mbesin në frone të tyre...
Ata kanë shitur fenë, vendin dhe nderin.
Një realitet nga i cili nuk duhet të ikin thirrësit nga ajo është se respektimi i VELIJUT është obligim, ngase nuk janë të plotësuar kushtet e udhëheqësit tek këta kryetar. Andaj, mbetja e tyre në pushtet nuk ka arsye të sheriatit apo arsye të realitetit...
Vazhdimi me respektim ndaj tyre nuk është diç tjetër pos shkurtim dhe prishje.
Vetëm nëse i plotësojnë kushtet e udhëheqsisë, kur të përmirësohen dhe të ndalen nga shkatrimi, vetëm atëherë është e arsyeshme të quhen udhëheqës të muslimanëve.
Marrur nga libri: "Vendi i dy haremeve, popull muxhahid, qeveri e shitur", të cilin mund ta shkarkoni KËTU
Teuhid.NET
