Në emër të All-llahut, falënderimi i qoftë All-llahut, paqja dhe shpëtimi i All-llahut qoftë mbi të Dërguarin e All-llahut.
Pakica janë ata që janë të vetëdijshëm mbi realitetin e kësaj feje madhështore, dhe çmimin e përgjegjësisë.
Kur All-llahu i Lartësuar krijoi xhenetin dhe zjarrin e dërgoi Xhibrilin për të parë ata, kur shikoi xhenetin dhe begatit e tij në shikim të parë tha: “Betohem në All-llahun, o Zot çdokush i cili dëgjon për këtë do të hyrë në të”. Kur ai e pa atë, pasi që ishte rrethuar me vështirësi, ai tha: “Zot, kam frikë që nuk do të hyjë në të asnjë”.
Rruga që All-llahu e caktoi për robërit e tij për të arritur deri në xhenet nuk është e shtruar me trëndafil dhe borzilok, përkundrazi është e shtruar me vështirësi, sprova, lëndime dhe gjakderdhje.
Po të hynte ndonjëri në xhenet pa kaluar nga kjo rrugë, ata do të ishin Pejgamberët të cilët i zgjodhi All-llahu i Lartësuar nga gjithë krijesat, ata u persekutuan, sakatuan, torturuan dhe u përgënjeshtruan.
Pavarësisht nga kjo ata duruan mbi shpifjet dhe përgënjeshtrimet derisa erdhi ndihma e All-llahut. Ky realitet është i njohur për çdo të mençur i cili ka qasje apo ka studiuar jetën e pejgambereve dhe thirrjes së tyre... andaj fjalën e parë si pejgamber, Muhamedi alejhi selam që e dëgjoi nga Varaktu ibën Neufel, i cili i kishte lexuar librat e mëhershme, ishte kjo: “S’ka njeri të vijë me këtë që ke ardhur ti vetëm se do të merret si armik”.
Ata që ëndërrojnë të jenë trashëgimtar të profetëve, e më pas kërkojnë që njerëzit apo qeveritë të jenë të kënaqur me të, ata në asnjë mënyrë se kanë kuptuar metodologjinë (rrugën) e Pejgamberëve alejhimu selam.
Pejgamberët janë dërguar për të bërë ndryshime rrënjësore në shoqëritë e tyre, e jo për t’iu bashkangjitur atyre për ta arnuar me prefektë përmisimi, ngaqë sëmundjen e shirkut nuk do ta shmangë vetëm se ç’rrënjosja apo eliminimi i tërësishëm... për këtë Pejgamberët dhe pasuesit e tyre janë armiqësuar.
Po që se thirrja e pejgambereve të ishte një thirrje për riedukim, apo për t’i rregulluar disa probleme shoqërore, do të ishin angazhuar në programe për të luftuar varfërinë, korrupsionin, prapambeturin dhe gjëra të tjera rreth të cilës sot flasin disa thirrës filozof, pronarët e mendimit të ndriçuar, pa u distancuar nga shirku dhe pasuesit e shirkut, pa u dalluar dhe pa pasur një qëndrim armiqësorë ai dhe besimtarët kundrejt jobesimtarëve, të ju thotë atyre: “Thuaj: “O ju jobesimtarë! Unë nuk adhuroj atë që ju e adhuroni! As ju nuk jeni adhurues të Atij që unë e adhuroj! Dhe unë kurrë nuk do të jem adhurues i asaj që ju adhuroni! Por edhe ju nuk do të jeni adhurues të Atij që unë e adhuroj! Ju keni fenë tuaj (që i përmbaheni), e unë kam fenë time (që i përmbahem)!”, nuk do të kishin përjetuar ata dhe pasuesit ato tortura dhe as që do të kishin nevojë të emigrojnë prej vendit më të dashur, por përkundrazi do të kishin ngelur në shtëpitë e tyre të qetë dhe të sigurt.
Disa prej tyre kanë shkruar në disa revista duke u përpjekur që ta mbanë shkopin nga mesi, siç thuhet tek ne, megjithëse ai e prezantojë vetveten si selefi, ai kritikoi ashpër “xhihadistët selefi”, siç i emërtoi pasuesit e pejgambereve... sikur dëshironte të thotë se ekziston selefi por pa xhihad!
Selefitë e ndershëm janë ballafaquar me tortura të llojllojta, andaj ky kërkon një model selefi të cilët nuk do të sulmohet nga tagutët, pasi që kërkoi këtu e atje, e gjeti veten si selefi reformues i cili shumë shpejtë do të shkrihet në shoqëri. Pasi që metodologjia dhe rruga e tij nuk është në përputhshmëri me metodologjinë e pejgambereve dhe pasuesit e tyre të drejtë, e pa të rrugës për të zgjedhur Xhemaludin Afganin, Muhamed Abduhun dhe ata që ishin të këtij modeli për shëmbëlltyrë dhe ideal të tij.
Këtë person e njoh si aktivistë i cili i shpërndante, përhapte dhe promovonte shkrimet që sot i quan “Selefij të egër”, “Selefij të mbyllur në vetvete” apo “Selefi xhihadist”. Nuk e di a është kjo një lloj tregtie që Zoti e bekoi në kohën tonë, e shaloi njeriu kalin e tij për të arritur të mira të kësaj bote, apo ishin bindje që besonte në to fortë? Në çdo rast të paktën nuk ishte prej atyre që e shante metodologjinë tonë.
Pastaj një ditë u takuan në një zyre të policisë, armiqve të All-llahut, që të dy ishim marrur në pyetje, që të dytë u goditëm me disa shkopinj, na futën që të dyve që qeli vetjake më pak se tri javë. Pas kësaj ndodhie, ky njeri doli me ide reformuese, shpikëse dhe të ndritshme, bënte propagandë për këtë, denigronte selefistët xhihadik dhe i përshkruante me obskurantizëm dhe stagnim, e në fund të distancohet nga ata.
Përktheu: Teuhid.NET
