Jeta në të cilën jetojmë është mjaft dinamike dhe me shpejtësi nën dyshime që kalojnë para nësh dhe ne fare nuk tronditemim se vallë ç’po ndodh me ne dhe këto ndryshime a kanë të bëjne diçka me jetën tonë si Besimtarë.
Nga këndvështrimi im shoh shumë ndryshime të cilat për fat që keq për momentin shkojnë në dëm të besimdrejtëve por e lusim Allahun a.xh. që të na ndihmojë.
Ndalem dhe e pyes vetëveten pse?! Të them të vërtetën nuk e di se nga të fillojë dhe përfundimi i çështjeve më duket akoma më larg.
Jemi dëshimtarë që dalë nga dalë krenarinë të cilën e gëzonin muslimanët anë e mbanë botës me kalimin e kohës është zbehur dhe ende vazhdon duke e shuar bindjen tek muslimaët se kinse përparimi, edukimi, zhvillimet teknologjike, emancipimi, kultura dhe gjëra që i përkasin jetës shembull duhët të mirët "Bota Perëndimore" duke u nisur nga imoponimi i bindjeve se ligjet të cilat i ka sjellur truri i njeriut në perendim(ligje të kufrit) janë më primare se ligji i Allahut a.xh.
Mendoj se kemi arritur ne gradën e mendimit që nuk guxojmë të mendojmë për të përmëndur ligjin e Allahut (Sheriah), sa që Allahu na rruajt nga një herë nëse ndonjë vëlla përmend (sheriah) konsiderohet iluzionist në pafundësi.
Si u zhduk krenaria?! Në momentin kur dynjaja dhe ajo cka ka në të u bënë më të dashura për njeriun se ahireti, kur filloi toleranca ndërfetare, kur besimtari u bë i njëjtë me jobesimtarin, kur dituria e përfituar nga Kur`ani konsiderohet si jo e dobishme, kur u larguam nga suneti i Pejgamberit s.a.v.s., kur dituria u hibridizua me filozofinë, kur njeriu me dituri konsiderohet i paditur, kur injoranca bëhet dominante dhe mos të harroj kur u dobësua besimi në zemrën e besimtarëve dhe shitet Dini i Allahut për pak dobi nga kjo botë e përkohshme, atëherë, vetëm se aroma e zhdukjes së krenarisë nuhatej.
Për momentin jemi duke jetuar ne një sistem i cili bën larjen e trurit tek individët sic është demokracia, që në përkthim do të thotë (sundim i Popullit), ose socializmi që njeriu të harrojë ligjin e Allahut.
Të ceki një ngjarje shumë interesante që kur e lexoj më bën të ndihëm krenarë dhe të mburem por kur e analizoj situatën faktike dëshpërohem, analizo bashkë më mua vëlla i dashur musliman: Transmetohet se prijësi i besimdrejtëve Umer ibn Hatabi, pastaj të gjithë imamët pas tij dhe të gjithë juristët u kanë vënë kushte dhimmijve nga të krishterët dhe të tjerë atë që e kanë kushtëzuar për vetëveten:
"Ti rrespektojmë muslimanët, të ngrihemi nga vendi kur ata duan të ulen, të mos krahasohemi me muslimanët në robat e tyre, madje as në veshën e kapelës, çallmës, këpucëve, krehjen e flokëve, as të flasim me të folurit e tyre, as që të thiremi me emrat e tyre, të mos kalërojmë në shalat e tyre, të mos varim shpatat, të mos marim me vete as një armë, në unazat tona të mos gravojmë asgjë në gjuhën arabe, të mos shesim alkool, të prejmë flokët mbi ballë, ti mbajm rrobat tona kudo që jemi, të lidhim rripat reth belit, të mos i tregojmë kryqat tanë në kishat tona, të mos e tregojmë kryqin apo ndonjë libër prej librave të fesë sonë në rrugët dhe në tregjet e muslimanëve, në kishat tona të mosi godasim kambanat me zhurmë, të mos e ngrejmë zërin pas të vdekurve dhe të mos ndezim zjarr për ta në rrugët e muslimanëve".
Që atëherë kur u zhdukën këto kushte, edhe u humb krenaria, për arsye se tash po ndodhë e kundërta, në vend se ne t’i kushtëzojmë ata, ata na kushtëzojnë neve, edhe atë me obligimet fetare siç është mbulesa dhe mësimbesimi në shkollat tona dhe të tjera. Nëse e analizon kushtëzimin e selefu-salih për të krishterët dhe nëse e analizon të tashmen tonë, do të shohësh se atëherë, me të vërtetë ka pasur krenari, ndërsa tash vetëm poshtërsi, përderisa jemi si një dele e të krishterëve që na çojnë atje ku vetë ata duan, e ne përsëri i quajmë si njerëz të cilët mund të bashkjetojmë, duke i haruar të këqijat që ata po na bëjnë, duke e haruar urrejtjen që ata po e shpallin publikisht, duke i haruar që të gjitha këto, për shkak se jemi të poshtëruar dhe çdo gjë e vogël që na jipet, mendojmë se ata na duan dhe se dëshirojnë të jetojnë me ne, gjë e cila aspak nuk është e vërtetë.
Ja vëlla i dashur se ç`është krenari e vërtet me të cilën mburet çdo besimtar (e para) dhe ja ç’është poshtërsi me të cilën turpërohet besimtari (e dyta)
Krenaria arrihet me sinqeritetin, bindjen dhe mbështetjen e thellë në Allahun a.xh. për te cilën duhët shumë të punojmë dhe të shpresojmë ne ndihmën e Allahut a.xh. sepse ndihma vjen vetëm nga Ai a.xh.
E lusim Allahun a.xh. që te na forcojë imanin, të na bëjë ashtu sic ishin të parët tanë, të na furnizojë me dituri të dobishme, të na e mbush zemrën me dashurin ndaj Tij, të Dërgurit s.a.v.s. dhe të na jep sinqeritet në zemrat tona.
Përgatiti: Ebul-Abbas el-Albani
Teuhid.NET
written by Ikwhani, February 24, 2011
written by hyria, August 19, 2011
written by Muslimin, August 19, 2011
Kur myslimani shijon kënaqësinë e besimit në Allahun e Lartësuar, nuk ka mundësi të përulet para armiqve. Sa më tepër sulmohet, aq më i fortë bëhet. Edhe në rastet kur e pengojnë të kryejë porositë dhe detyrat e tij shpirtërore, ai prapë se prapë është krenar me imanin që ka në zemër, nuk i frigohet askujt përpos Allahut të Lartësuar
