Domethënia e pestë e disfatës: humbja e shpresës
5. Domethënia e pestë e disfatës është heqja dorë nga fitorja e Allahut; humbja e shpresës. Është gjendje mendore në kundërshtim me Imanin. Si mund të besosh Allahun el-Kavijj dhe el-Aziz dhe të humbësh shpresën në fitore? Kjo është cilësi e kufarëve. Ata janë të cilët dorëzohen; por Muslimani nuk dorëzohet asnjëherë. Nëse gjendja jote mendore është për fitore, do të fitosh me teufik të Allahut. Humbja e shpresës në fitore është mëkat i madh.
Kampanja e madhe ushtarake dhe e medieve qe kufarët e kanë sjellë ditëve të sotshme, ka shkaktuar qe shumë Muslimanë të humbin shpresë. Disa Muslimanë kanë hequr dorë nga përkrahja e Muxhahidëve duke menduar se është kauzë e humbur. Ata i thonë vetës së tyre: “Pse të shpenzoj parat e mia në këto Muxhahidë; ata asnjëherë nuk do të fitojnë kundër armiqve të fuqishëm që kanë armatim nuklear dhe ushtri të fuqishme? Si mundet që këto Muxhahidë të fitojnë, kur kufarët kanë mediume të fuqishme, ndërsa Muxhahidët nuk kanë mediume që të arrijnë tek njerëzit?” Këto ide të errëta tregojnë se këta Muslimanë kanë humbur shpresë në Allahun. Këta Muslimanë kanë kuptuar se fitore quhet vetëm fitorja në fushë betejë, andaj edhe humbin shpresë.
Kemi parë se shumë njerëz nga Ummeti sot kanë humbur përballë armikut para se të ngrihen dhe të luftojnë. Këto kampanja të mediumeve që shpërndahet në tërë Ummetin, bën që Muslimanët të humbin shpresë, madje para se të provojnë. Pastaj mbasi të mposhten mentalisht, ata fillojnë të gjejnë arsyetime Islamike për disfatën e tyre. Mundohen të sjellin argumente për të dëshmuar vërtetësinë për atë disfatë. Dhe mundohen të sjellin argumente për të dëshmuar vërtetësinë për mendimet e tyre.
Pa marrë parasysh se sa i fuqishëm është armiku, Muslimani asnjëherë nuk duhet të humbë shpresë nga fitorja. Nëse lejojmë që kjo disfatë të hyjë në zemrat tona, atëherë e kemi humbur epërsinë që Allahu na ka përshkruar neve edhe sikur të humbin në fushë betejë; sikur ishte rasti në Gazvat el Uhud (beteja e Uhudit) kur Allahu shpalli: “E mos u dobësoni (fizikisht) dhe mos u dëshpëroni (shpirtërisht) derisa ju jeni më të lartit, po qe se jeni besimtarë të sinqertë.” (Al-Imran, 139) Nëse sinqerisht pohojmë se jemi besimtarë, atëherë nuk na lejohet të humbin shpresë në fitore.
Domethënia e gjashtë e disfatës: heqja dorë nga flamuri i Xhihadit
6. Heqja dorë nga flamuri i Xhihadit është disfatë. Çfarë dëshiron armiku prej neve? Armikut nuk i intereson nëse ne falim namazin apo agjërojmë gjatë Ramazanit; ajo nuk i brengos fare. E vetmja gjë që armiku dëshiron ta ndalojë është Xhihadi. Ata nuk dëshirojnë Xhihad më. Nëse ne ua japim atë që ata dëshirojnë, atëherë kemi humbur. Këtë e kërkojnë ata. Çdo Musliman që sot nuk bën Xhihad fi sebililah, është duke e përkrahur armikun duke ia dhuruar këtë fitore falas. Shumë Muslimanë do të thonë: “ Momenti që këto kufarë e kuptojnë se ti dëshiron të bësh Xhihad fi sebililah, do të jesh nën mbikëqyrje, dhe do ta bëjnë jetën të mjerë.” Kjo nuk është arsyetim. Sikur të ndalonin ty nga namazi, a do t’i kishe dëgjuar? Po ta ndalonin mbajtjen e hixhabit, a do t’i kishe dëgjuar? Andaj, largimi dhe heqja dorë nga Xhihadi nga çdo formë, qoftë ajo në formë të Akides, në formë të ideve, a në formë të ngritjes së armëve dhe luftimit fi sebililah, është shenjë e disfatës.
Domethënia e shtatë e disfatës: humbja e shpresës nga fitorja ushtarake
7. Humbja e shpresës në fitore ushtarake, është disfatë. Kjo është e ngjashme me domethënien e pestë.
Domethënia e tetë e disfatës: frika prej armikut.
8. Frika nga armiku është vdekje! Allahu thotë: “mos u frikësoni prej tyre, frikësohuni Mua, nëse jeni besimtarë.” (Al-Imran, 175) Lidhur me taif el mensura (grupin e ndihmuar) Allahu thotë: “nuk i frikësohet kërcënimit të asnjë kërcënuesi” (El-Maide, 54)
Pas disfatës ushtarake, Muslimanët nuk duhet të thonë: “ Arsyeja që nuk fituam është se nuk u përgatitëm mirë” Edhe pse kjo çështje ka nevojë për qartësime, për këtë gjë do të flasim vetëm nga një kënd, duke pasur në mendje se Muslimanët i kanë bërë përgatitjet e tyre më të mira. Nëse ke bërë përgatitjen ashtu si duhet, atëherë të fajësosh rezultatin për shkak të mungesës përgatitore, është gabim? Pse? Ngase numrat dhe përgatitjet (ushtarake, stërvitje, armatim , etj) nuk janë shkaqe për fitore. Allahu thotë: “Nuk ka dyshim se Allahu ju ka ndihmuar në shumë beteja, e edhe në ditën e Hunejnit, kur juve ju mahnit numri i madh, i cili nuk ju vlejti asgjë, dhe me gjerësinë e saj që e kishte toka u ngushtua për ju, pastaj ju u zmbrapsët (ikët).” (Et-Teube, 25) Kur Muslimanët kishin epërsi në numër dhe menduan se do të fitojnë për shkak të ushtrisë së madhe, pikërisht atëherë pësuan disfatë. Është interesant kur shohim se atëherë kur Muslimanët janë të paktë në numër fitojnë dhe kur janë të shumtë në numër ata humbin. Prandaj nuk duhet të hedhim fajin e disfatës mbi numrin e vogël.
Allahu thotë: “E kur juve u goditi një dështim (në Uhud) e që ju ia patët dhënë atë dyfish (armikut në Bedr), thatë: "Prej nga kjo?" thuaj: "Ajo është nga vetë ju!" S'ka dyshim se All-llahu është i plotfuqishëm për çdo send.” (Al-Imran, 165)
Pra disfata në fushë betejë mund të jetë për disa shkaqe:
- Allahu dëshiron t’ju testojë
- Allahu dëshiron t’ju pastrojë
- Disfata është për shkak të mëkateve
Megjithatë, ajo nuk është për shkak të numrit të vogël. Është gabim të mendohet se arsyeja që Muxhahidët në Afganistan kishin tërhequr trupat e tyre në luftën kundër kufrit global, është për shkak të mungesës në numër dhe pajisje. Është e gabuar të bëhet ai supozim ngase Allahu nuk kërkoi që Mixhahidët të kenë përgatitje të barabartë me armikun, por kërkoi nga ne që të bëjmë përgatitjen më të mirë brenda mundësive tona, qoftë ajo e barabartë, më e madhe, qoftë edhe shumë më e vogël se ajo e armikut. Allahu thotë: “E ju përgatituni sa të keni mundësi force” (El-Enfal, 60) Pra duhet të përgatitemi më së miri që mundemi brenda aftësive tona. Edhe sikur ajo të paraqiste 10 % nga ajo e armikut, apo 100%, nuk ka rëndësi. Barazia nuk bazohet në atë që posedon armiku, por në përmbushjen e urdhrave të Allahut të cilat përfshijnë përgatitjen. Edhe nëse mundësia e përgatitjeve tona është 1 me 10 nga ajo që ka armiku, ne përsëri kemi bërë atë që na ka urdhëruar Allahu në Sheriatin e Tij; pas kësaj nuk merremi në përgjegjësi.
Konstatim:
Këto parime të cilat i diskutuam janë hapi i parë drejtë fitores, sepse e kundërta e këtyre parimeve janë ide të cilat do ta asgjësonin Ummetin nga forca dhe pasioni. Andaj duhet t’i braktisim këto ide plotësisht. Pasja e kuptimit të drejtë, mendimit, dhe Akides së Xhihadit është hapi i parë drejt fitores dhe pa këtë nuk kemi gjasa, sepse kjo është luftë e Akides, luftë e të vërtetës kundër së kotës, hakut kundër batilit.
Dështimi i rezultateve nuk është indikator i planit të gabuar apo i mjeteve të gabuara. Është shumë e mundshme që gjërat të planifikohen mirë, por rezultati të jetë ndryshe. Nuk duhet të themi që rezultatet tona nuk dolën si kemi pritur, për shkak se plani ishte i gabuar. Ky nuk është kuptim i saktë.
E lusim Allahun të na bëjë nga ata që praktikojmë atë që mësuam meqë të mësuarit bëhet me qëllim të vënies në praktikë.
E lusim Allahun të na bëjë nga ata që u bashkohen radhëve të Shuhedave.
E lusim Allahun të na bëjë nga ata që hynë në Xhenetul Firdeus.
E lusim Allahun ta bëjë gjakun dhe përpjekjen tonë dëshmi në Ditën e Gjykimit drejtë dashurisë sonë dhe nënshtrimit tonë para Allahut dhe të Dërguarit të Tij.
Amin Ja Rab el Alemin.
Pjesë nga Libri: “Theuaabit ‘ala darb el Xhihad” nga Shejh, Jusuf el Ujejri
Komentuar nga Shejh Anwar el-Awlaki
Përktheu dhe përgatiti: Teuhid.NET
