Ligjërata titullohet: "Mësimet e nxëna" nga komandanti muxhahid Ebu Mensur el-Emriki.
“Kam pasur pak kohë të mendoj thellë për pesë e më tepër vitet e mia në Somali. Dhe mendova se ndoshta tranzicioni im në të menduar – prej ditëve para dhe ditëve pas Xhihadit e Hixhretit – është diçka e vlefshme për ta diskutuar për ata që nuk kanë kaluar nëpër përvojën e ngjashme.”
1. "Dituria është për të vepruar me të, prandaj kërko dituri të rëndësishme".
Tani, pasiqë hymë në këtë ligjëratë, dy gjëra më vijnë ndër mend, që me të vërtetë kanë ndikuar te unë. E para që më kujtohet është duke e vështruar Hattabin(shehid inshallah) dhe një intervistë të tijën për qëndrimin e tij të gjatë në Ceçeni, në Xhihadin Ceçen; një intervistë në të cilën ai ankohej se Muslimanët po vdesin dhe se po jetojnë nën shtypje; se qafirët i kanë marrur tokat Muslimane, kurse ne ende kemi dijetarë në tokat e ashtuquajtura “tokat e Sheriatit” etj, të cilët brengosen vetëm me çështjet si lejimi apo moslejimi i pjatave satelitorë. Gjithësesi se duhet t’ia japim të drejtën secilës pjesë të fesë sonë dhe se të gjitha çështjet e fesë janë të rëndësishme. Por qëllimi i Hattabit është se ne e kemi patjetër t’i radhisim gjërat sipas përparësisë. Veçanërisht në këto ditë të krizës. Prandaj në vend të parë duhet ta vendosim çlirimin e tokave Muslimane.
Xhihadi dhe Hixhreti duhet të jenë të parët në listën ditore. Vetëm pas kësaj, të gjitha obligimeve duhet tua japim përparësinë që u takon sipas rregullit.
Gjëja e dytë, e lidhur me të parën, është kërkimi i diturisë në përputhje me situatën tonë të ditëve të sodit. Kjo është thënie – si shumë thënie tjera të Abdullah Azzamit (Allahu e mëshiroftë), që me të vërtetë e prezenton këtë njeri i cili ka jetuar para kohës së tij; dhe se shumica e thënieve të tija janë përplot urtësi edhepse i ka thënë para shumë kohësh. Kurse njëra prej tyre është kjo: "Ka njerëz që besojnë se bazat apo principet e kësaj feje janë thjeshtë një lojë apo argëtim i kotë. Ata besojnë se këto principe mund të arrihen thjeshtë nga dikushi që zhvillon një fjalim elokuent, me fjalë të bukura; apo duke e shkruar një libër i cili botohet dhe vendoset në sirtarin e librave. Por në realitet: “kjo asnjëherë nuk ka qenë rruga e Njerëzve të Davetit'".
E vërteta është se realiteti i situatës sonë të kësaj kohe tregon se shumë nga të ashtuquajturit dijetarë – bile edhe ata që janë simpatizues të idesë së Xhihadit – kanë ngecur shumë në botën e vogël të derseve dhe librave, ashtu siç tregon Shejhu. Shumë pak prej tyre janë të gatshëm të shkojnë në burg, apo të vdesin, për të cilën gjë supozojmë se ata besojnë dhe mbajnë derse. Pastaj janë do të tjerë që janë larg nga rruga. Ata as që ia bëjnë vendin e meritueshëm Hixhretit dhe Xhihadit.
Por në vend të kësaj ata janë të zënë me diskutimet rreth çështjes se a është medhhebi Hanbeli më i mirë se ai Hanefi; a mundet Sunneti, teoretikisht ta anulojë një Ajet nga Kurani, edhepse s’kanë shembuj të tillë.
Duan ta dinë se a duhet të konsiderohet një Hadith i caktuar si “Aziz” apo është nga kategoria “Mustefidh”. Kërkojnë rrugë të errëta për te Hadithet me grada të njohura mirë. Disa prej tyre i debatojnë çështjet e vjetra forcimit të linjave të safeve, apo çështjen e teshave nën zogun e këmbës.
Disa janë të zënë me çështjet e Rebi' El-Med’halit dhe Murxhitë përkrahës të tij. Kjo mund tu duket në rregull atyre që jetojnë në vendet e kufrit, por për ata që jetojnë nën zërin e pandarë të artilerisë bombarduese, apo për dikë që vazhdimisht dëgjon për shehidllëkun e ndonjë shoku të ngushtë, këto diskutime janë më afër me shakatë morbide sesa me kërkimin e sinqertë të diturisë.
Përktheu: Teuhid.NET
