"Pasha All-llahun, sikur e gjithë familja ime do të vdiste njëri pas tjetrit, nëna ime, fëmijët, gratë dhe vëllezërit dhe të gjithë, as mos imagjinoni se unë do të kthehem nga një shkronjë e vetme për të cilën besoj se është e vërtetë, edhe nëse pjesën tjetër të jetës time e kaloj në qeli".
(shejh el-Makdisi)
Shejh Isam Muhamed Tahir al-Berkavi, i njohur më mirë si Ebu Muhamed el-Makdisi, është një nga më të diskutueshmit dijetarë dhe mendimtar islam të shekullit 21-të dhe sigurisht vlen për dijetarët më me ndikim dhe më me famë që jetojnë midis të gjitha grupeve të xhihadit sot.
Shejh Ebu Muhammed el-Makdisi në shkrimet e tija të shumta, si në shumë fjalime dhe intervista ka sulmuarë ashpër qeveritë arabe duke i akuzuar ata për tradhti të muslimanëve, plaçkitjen e pasurisë muslimane dhe për marëdhënje të buta ndaj "Izraelit", Amerikës dhe Perëndimit, dhe para kësaj hudhja poshtë e Sheriatit dhe vënja e ligjeve kontradiktore ndaj ligjit të Allahut. Për këtë shkak dhe për shkak të thirrjeve të shpeshta për vendosjen e Sheriatit në vendet muslimane, veçanërisht në Jordan, ku ai jetonte, shejh el-Makdisi u burgos disa herë nga autoritetet jordaneze.
20 vitet e fundit të jetës së tij, shejh Ebu Muhamed el-Makdisi i kaloi më shumë në burg se në liri.
Që nga viti 1995, deri në vitin 1999, El-Makdisi ndante një qeli burgu me Ebu Musab ez-Zarkavin, liderin legjendarë të grupit të xhihadit të Irakut "Teuhidi dhe Xhihadi".
El-Makdisi menjëherë pas lirimit (1999) u arrestua nën akuzat se ai ishte i përfshirë në planifikimin e sulmeve ndaj objekteve amerikane në Jordani.
Ai u lirua sërish në qershor të vitit 2005, por sërish në korrik të të njëjtit vit u arrestua përsëri për intervistën e dhënë Al-Jazeera-së në të cilën ai nxiti në sulme ndaj forcave amerikane në Irak. Përsëri, ai lirohet në vitin 2008, dhe përsëri u arrestua në shtator të vitit 2010 për “rekrutimin e njerëzve në mbretërinë (Jordan), me qëllim për t'u bashkuar me talebanët në Afganistan," gjë të cilën rëndë e ndalojnë të gjithë diktatorët arab, regjimet tagute. Në korrik të vitit 2011 el-Makdisi nga ana e gjykatës në Aman e deklaruan fajtor për “vepër penale duke ndihmuarë talebanët në Afganistan”, dhe u dënua me pesë vjet burg.
Për shkak të qëndrimeve të tij në të cilën ai kritikoi qeveritë diktatoriale dhe të korruptuara arabe, el-Makdisi është bërë mjetë sulmimi nga ana e dijetarëve dhe thirësave të regjimit, si dhe nga ana e dijetarëve të afërt me qeverinë. El-Makdisi është akuzuar shpesh dhe i është bërë shpifje nga ana e dijetarëve të regjimit në botën arabe, kryesisht nga e ashtuquajtura Arabia Saudite. Për më tepër, el-Makdisi u kritikua shumë shpesh nga ana e "misionarëve islam” (boshnjak-folës dhe shqipë-folës, sh.p), të cilët "provat" për akuzat e tyre, ndër të tjera, tërhoqën nga gazetat nacionaliste-laike saudite.
Gjithashtu, Ebu Muhammed el-Makdisi nga ana e zyrtarëve të medijave çifute, amerikane dhe perëndimore përshkruhet si personi më i rrezikshëm për interesin e Perëndimit dhe udhëheqësi i “ideologjisë së xhihadit modern”.
Përveç këtyre njerëzve të përmendur, kryqtarët, cionistët, regjimet arabe dhe misionarët dhe thirrësat e afërt me ta, Ebu Muhammed al-Makdisi është sulmuar dhe fyer nga harixhitë (havarixhët, tekfircat, sh.r.) modern, të cilët e quajtën atë një nga “tagutat bashkëkohor” më të mëdhenj (në faqën e inernetit të neoharixhive të ballkanit ende është fotoja e Shejh Makdisit në rubrikën"thirrësat në Xhehennem").
E gjithë kjo është dëshmi se thirrja, e cila pason rrugën e Pejgamberit, salallahu alejhi ue sellem, e cila përcakton besimin e Ibrahimit, alejhis-selam, dhe e cila nxjerrë në pah teuhidin nuk mund të lihet e qetë. Konfirmimi i kësaj deklarate janë fjalët e Vereka bin Nevfelit i cili i tha të dërguarit të Allahut, salallahu alejhi ue sellem: ''Nuk ka njeri i cili erdhi para teje me diçka të ngjashme, e që mos të ishte sulmuar dhe të mos konsideroheh si armik.”
Për këtë arsye, ai që nuk është sulmuar nga armiqtë e Allahut - do të thotë se nuk e ka përcjellur mesazhin (në mënyrë të drejtë), dhe duhet të ketë disa mangësi, devijime apo gabime në veten e tij.
Një nga fëmijët e shejh El-Makdisit, Umeri, u vra në Irak duke luftuar kundër forcave të SHBA-së në qershor të vitit 2010. Me rastin e vdekjes së djalit të tij, Shejh Makdisi shkroi: “Ndëroi jetë fëmiu ynë dhe djali im më i dashur pas disa vitesh në të cilat Allahu e ka nderuar atë dhe shijoi gëzimet e krenarisë në fushat e xhihadit”.
Shejh Ebu Muhammed el-Makdisi është autor i shumë veprave. Në gjuhën boshnjake janë përkthyer disa libra të tij dhe artikuj, duke përfshirë edhe librin "Demokracia është fe", në të cilin ai paralajmëroi për idhullin e epokës moderne - demokracinë, si dhe libri "Thelathinija", i cili është përgjigja më e plotë e grupeve neoharixhi të devijuar.
Bekr ibn Abdil-Aziz el-Etheri shkroi një vepër të veçantë të cilin ai e titulloi "El-kavlu en-nerxhesi fi adaleti shejhina El-Makdisi," ai shpjegoi besimin dhe metodologjinë e shejh Ebu Muhamed el-Makdisit në lidhje me qëndrimet e kundërshtarëve të shejhut. Në tekstin vijues do të cekim një pjesë nga vepra e lartpërmendur (komentet tona janë në kllapa apo në fusnota).
(Vijon një pjesë e tekstit nga vepra "El-kavlu ..." në të cilin autori Bekr ibn Abdil-Aziz el-Etheri përmend citate të dijetarëvë, thirrësave dhe muxhahidave të cilët e kanë përkrahur el-Makdisin. Duhet të theksohet se dijetari, thirrësi apo muslimani i thjeshtë i cili sot në vendet arabe publikisht qëndron në mbrojtjen e shejh el-Makdisit bëhet i njohur me arrestime dhe tortura).
Përkrahja e shejh Hamud ibn Ukla esh-Shuajbi, rahimeullahu teala
(Para se të përmendim qëndrimin e këtij dijetari për shejh El-Makdisin, do ta njohim lexuesin e nderuar me këtë shejh fisnik. Shejh Hamud bin Ukla esh-Shuajbi është i njohur gjerësisht si një nga dijetarët më të mëdhenj të ummetit musliman në kohën tonë. Është një nga dijetarët e rallë me diturinë e të cilit pajtohen të gjith dijetarët e Ehli Sunetit të kohës sonë. Ai ishte i njohur si "dijetar i dijetarëve", ka mësuar shumë dijetarë bashkëkohorë, në mesin e të cilëve ishin: shejh Ali bin-Hudajr el-Hudajr, shejh Abdullah el-Gunejman, shejh Abdullah bin Muhamed bin Ibrahim Alush-Shejh, shejh Salih bin Fevzan el-Fevzan dhe shumë të tjerë.
Esh-Shuajbi vdiq në burgun saudit, ku ai u mbajt ditët e fundit të jetës së tij, një version zyrtar i qeverisë Saudite ishte se shejhu vdiq nga një sulm në zemër, shejhu ndërroi jetë me 18 Janar të vitit 2002, dyshohet se ai në burg është helmuar për shkak të qëndrimeve që nuk përputhen me kërkesat e qeverisë saudite dhe aleatëve të tyre, kryqtarët.
Shejh Hamud ibn Ukla esh-Shuajbi, rrahimeullahu te'ala, në një bised telefonike i tha shejh Makdsit: “Ju keni ngritur selefive kokën lartë!”
Shiko, o selefi! Imami i kësaj kohe, shejh Shuajbi dëshmon se shejhu ynë Makdisi ka ngritur lart kokën e selefive. E pra, nëse në të vërtet je selefi, ngrite kokën lartë duke pranuar shejh Makdisin si shejh.
Shejh Hamud ibn Ukla dhe nxënësi i tij shejh Ali Hudajr
Shejh Ali Hudajr tani në forumin Es-Selefijjun ndër të tjera është pyetur: "Çfarë thoni për këta shehlerët: Abdul Munim Mustafa Abu Halime i njohur si Ebu Besir, Isam Muhamed el-Berkavi i njohur si Ebu Muhamed el-Makdisi, Omer ibn Mahmud i njohur si Ebu Katade el-Filistini”, dhe kështu ai u përgjigj: “Këta janë dijetarët e ehlus sunetit, teuhidit dhe akides, muxhahid dhe nga ata që shkruajnë libra dhe mësojnë tjerët. Ne dimë për ta vetëm hajr dhe mirë. Kam lexuar shumë libra të tyre. Kurse me atë që shpifen ata në meselen e tekfirit, kjo është akuzë e qartë nga ana e murxhive. Ata janë nga Ehli Sunneti në temën e tekfirit dhe imanit. Shejhu ynë Hamud ibn Ukla esh-Shuajbi, rahimeullahu teala, i ka lavdëruar, mbrojtur dhe ka kontaktuar me ta. Shejh Hamudi në një seminar që u mbajti marokinëve nëpërmjet telefonit është pyetur për ta dhe ai i lavdëroi ata dhe i inkurajoi për të lexuar librat e tyre dhe mësimin para tyre. Kjo ishte përafërsisht dy muaj para vdekjes së tij. Unë e kam dëgjuar shumëherë edhe në mexhlise të ndryshme si i lavdëron ata, lutet për ta dhe i mbron ata. Me disa prej tyre kishte folur me telefon, janë lexuar disa libra të tyre para shejhut kurse me disa të tjerë kontaktonte përmes letrave”. (Munteda selefijjun).
Shih se si shejh Hudajri, Allahu e liroftë, shpjegon se si këta shehlerë, duke përfshirë edhe shejhun tonë Makdisin, janë nga dijetarët e ehli sunnetit, teuhidit dhe akides, muxhahid dhe ata që shkruajnë libra dhe mësojnë tjerët. Dhe ai thotë - përkrah njohurisë së tij të madhe – lexon shumë libra të tyre. Ky është lavdërim që duhet shkruar me shkronja të arta! Dhe çfarë është edhe më e madhe se kjo dhe xhevahir i të gjitha lavdërimeve është lavdërimi i shejhut Hamud ibn Ukla esh-Shuajbit e ai është, pa dyshim, Thevriu (qëllimi është për Imam Thevrijun) i kësaj kohe! Nëse ky dijetar i madh i lavdëroi dhe inkurajoi për të lexuar librat e tyre dhe të mësuarit përpara tyre, atëherë a mund pas kësaj një i vogël ti fyen ose sulmon librat e tyre?!
Dijetari i Marokut, muhadithi Muhammed ibn Emin
Shejh Muhamed (Ibn Abdullah el-Huseni) lavdëroi shejh Makdisin si dhe librat dhe artikujt e tij, dhe kështu, për shembull, u pyet: “Disa student të pyesin për Shejh Ebu Muhamed el-Makdisin, a rekomandoni leximin e librave të tij?”
Shejhu tha: "Unë e njoh atë nëpërmjet librave dhe artikujve të tij. Ajo që ai shkroi për gjendjen e Saudisë dhe situatës së përgjithshme, shumica e saj është e vërtetë”.
“A është akidja e tij, akidja e Ehli Sunetit?”
“Po”.
Shejhun tonë, el-Makdisin e njohin edhe Lindja edhe Perëndimi nëpërmjet librave të tij të cilat kanë rrethuar botën dhe i pa çdo dijetarë. Prandaj nuk e lëndon sulmet e fulanit dhe fulanit.
Emiri i muxhahidëve, luani i islamit Usame ibn Muhammed ibn Laden, rahimeullahu teala
Shejh Makdisi thotë: #Vëllau Ebu Musab (dmth Zarkavi) më thirri disa herë. Ai më thiri disa herë nga Afganistani dhe Pakistani gjatë asaj periudhe. Më përcolli mua selame nga shejh Usame, që shejhu më përshëndeti”.
Poashtu thotë: "Ma përcollën që shejh Usame na përmendi në të mirë dhe tha: “Ai është vëllai ynë”.
Pra, nëse shejhu i muxhahidëve dhe luani i muvehhidëve, Usama bin Laden, rrahimeullahu te'ala, ka përmendur shejh Makdisin për të mirë, kush është ai që shejhun tonë mund ta përmend për të keq?
Shejh Muhammed ibn Ibrahim Shakre, hafidhaullahu teala
Murxhijat modern shejhun (Muhamed ibn Ibrahim Shakre) e kanë rreshtuar në lider të selefive në Jordani pas shejh Albanit, rrahimeullahu te'ala. Për më tepër disa prej tyre e kanë konsideruar në shkallën e shejh Albanit, rrahimeullahu te'ala.
Sot, pasi shejhu është kthyerë nga qëndrimet e murxhive, sapo dëgjoi se shejh Makdisi është liruar nga burgu, ai dëshironte ta vizitojë shejh Makdisin në shtëpinë e tij, pavarësisht faktit se ai është i vjetër dhe i lodhur. Kur e dëgjoi këtë shejh Makdisi, ka thënë: “Jo, unë do të shkoj tek ai”, sepse shejh Shakra është më i vjetër se shejh Makdisi.
Shejh Ebu Besir, hafidhahullahu teala, duke folur në një bisedë telefonike mes tij dhe shejhut Shakre, thotë: “... kështu që më u përgjigj: “Nuk ka nevojë për kërkimfalje o Ebu Besir, keni qenë në hakk dhe të vërtetën, atë që shkrove ti, Ebu Muhammed al-Makdisi dhe Ebu Katade ishte e saktë. Edhe unë u them njerëzve se ti, Ebu Muhammed el-Makdisi dhe Ebu Katade jeni në të vërtetën”. (Nga vepra Lish-shejh Muhamed ibn Ibrahim Shakrit alejje dejn fq.nr,1.)
Shejh Hamid el-Ali, nxënësi i shejh Abdullah Gunejmanit, hafidhahumullahu teala
I dërgova një email shejhut Hamid el-Ali, duke i kërkuar atij atë që ai mendonte për shejh Makdisin, dhe ai u përgjigj:
"Unë nuk jam takuar me shejhun por unë mendoj, siç mendoj për çdo thirrës që thërret në të mirë, se është në hajr të madhë inshaAllahu teala."
Omer ibn Mahmud Ebu Katade el-Filistini, hadhizahumullahu teala
Shejh Ebu Katade, duke folur për dijetarët thotë: “Ashtu siç është vëllau i dashur, Shejh Ebu Muhamed el-Makdisi i cili ende konfirmon se është njeri i vendosur dhe imam i udhëzimit. Lus Allahun e Madhëruar për ta ruajtur ashtu siç din Ai." (Sherhu ahiri risale lil umme el-islamijje)
Shejh Seid ibn Mubarek alu Zeir, hafidhahullahu teala
Pyeta shejh Seid ibn Mubarekun, kur ai së pari doli nga burgu, për shejh Makdisin, ashtu që shejhu e lavdëroi ate dhe librat e tij, dhe e mbrojti ate. Kjo ishte në tubim në shtëpinë e tij në Rijad.
Shejh Abdul Mun'im Halime, Ebu Besir et-Tartusi, hafidhahullahu teala
Shejh Ebu Besiri në fund të artikullit të tij “Mbrojtja e nderit të vëllaut tonë, shejhut Ebu Muhammed el-Makdisit”, thotë: “Vëllau jonë Ebu Muhamed el-Makdisi, është në mesin e atyre që janë të njohur me diturinë e tyre, sakrificë, xhihad dhe sprova në rrugën e All-llahut. Këtë nuk mund ta mohoj përveç atij që ia ka zili dhe përveç atij që urren atë. Unë nuk di njeri në kohën e sodit i cili ka flijuar më shumë dhe të ketë më shumë probleme në rrugën e përhapjes së davetit dhe teuhidit, siç është vëllau fisnik. Kjo është ajo që ne duhet ta kemi në mendje dhe nuk duhet të harrojmë kur flasim për vëllaun pa marrë parasysh a bëhet fjala për lavdërimin apo qortimin e tij. Lus Allahun e Madhëruar për lirimin e vëllaut tonë, shejh Ebu Muhammed el-Makdisin dhe të gjithë të burgosurit musliman dhe ta poshtëroj padrejtësinë dhe të padrejtit”. (Mbrojtja e nderit të vëllaut tonë shejh Ebu Muhammed el-Makdisit fq. nr.4)
Gjithashtu, në artikullin e lartpërmendur thotë: “Nëpërmjet leximit të një numri të madh të veprave dhe librave të shkruara nga shejh Ebu Muhammed, nuk i mbetet personit të drejtë asgjë tjetër se kategorikisht të konfirmon se akidja e vëllaut (dmth. shejh Makdisit), sidomos në çështjet e kufrit dhe imanit, është akide e ehli sunnetit dhe xhematit, dhe se vëllau është larg nga akidja e harixhive, gulatëve (fanatikë, ekstremistë). Të gjitha shkrimet e tij tregojnë në këtë. Kushdo që pretendon ndryshe për këtë, ai duhet ta sjell argumentin... dhe nuk mund ta sjellë atë!” (Mbrojtja e nderit të vëllait tonë shejh Ebu Muhammed el-Makdisit fq.nr 2)
Akuzat kundër shejhut:
Shejhun në përgjithësi e akuzojnë dhe sulmojn dy grupe:
1. Murxhitë
Kanë thënë se egzagjeron, se është harixhi, se është tekfirc, bidatçi, me ide të gabuara, etj.
E gjithë kjo nuk është e çuditshme, sepse imam Ahmedi, rrahimehullahu teala, ka qenë i akuzuar për harixhi, si edhe Ibn Tejmijje dhe Ibnul Kajjim dhe të tjerët dijetarë të cilët kanë ndjekur menhexhin e të Dërguarit, salallahu alejhi ue sellem. Shejh Abdul-Latif ibn Abdur-Rahman ibn Hasen ka thënë: “Çfarë thanë për medhhebin e shejh Muhamed ibn Abdul Vehhabit? Disa thanë: Ky është medhhebi i harixhive, të tjerët kanë thënë: Ky është medhhebi i pestë - "vehabi", i cili nuk ka bazë në fe! Të tretët thanë: Ai i bën kafira muslimanët! Të katërtët thanë se bëri hallall gjakun dhe pasurin e ndaluar...” (Er-Resail vel-mesail en-Nedždijje 3 / 77)
Shejh Abdullah er-Reshid thotë: “Nga sunneti i murxhive (dmth, drejtimit të tyre dhe metodës), me të cilën dëshmoi historia është se ata thirrësat të cilët thërrasin në teuhid i quajnë harixhi dhe tekfirca, pa prova dhe pa precizitet të medhhebit të harixhive dhe të kuptuarit e duhur të tyre.
Prej atyre që janë akuzuar se janë tekfirca ose harixhi për shkak të tekfirit të drejtë janë:
Imami i ehlu sunnetit Ahmed ibn Hanbel, rrahimehullahu teala, Ibn Tejmijje transmeton nga Hallala që në librin e tij Es-Sunne ka thënë: "Ka thënë Ebu Abdullah (dmth, Imam Ahmedi): Më ka ardhur lajmi se Ebu Halid, Musa ibn Mensur dhe të tjerët ulen në anën tjetër dhe kritikojnë fjalët tona dhe thonë se për Kuranin nuk thuhet as që është i krijuar e as që nuk është krijuar, kritikojnë ata që i bëjn kafira ata (që thonë se Kur’ani është i krijuar) dhe thonë se ne kemi qëndrime të harixhive”. Pastaj Ebu Abdullah buzëqeshi me zemërim dhe tha: “Këta janë njerëz të këqinj”.
Shejhul islam Ibn Tejmije, siç mund të shihet nëpërmjet librave të kundërshtarëve bashkëkohor të tij dhe ata që erdhën pas tyre. Një numër kaq të madh të akuzave, nuk do ta gjesh vetëm se në librat e xhehmiut, adhuruesit të varreve Muhamed Zahid Kevtherit. Këto akuza janë edhe më të mëdha në atë periudhë se sa në kohën e Imam Ahmedit sepse irxhaja është zgjeruar në kohën e ibn Tejmijes, me zgjerimin e esharive që kanë përhapur gabimin e tyre në meselen e imanit (dmth, përkrahën qëndrimin e murxhive në meselen e imanit, sh.p).
Shejh Muhammed ibn Abdul Vehhab. Kjo akuzë ndaj shejh Muhamedit rritet më tej nga ajo që u tha për të shejhul islamin (Ibn Tejmijes, sh.p.). Përmendet se shumica e kundërshtarëve të tij nuk e kanë kundërshtuar atë në njëshmërinë e Allahut (Teuhid) por në tekfir, e në bazë të saj edhe për xhihad. Ata që erdhën pas tij kanë qenë të akuzuar më shumë se ai. Dhe sa herë që koha shkon larg, zhduket dituria dhe rritet irxhaja, përhapet edhe kjo akuzë: “harixhi” dhe “tekfirc”, kështu që Ehli Suneti janë të akuzuar gjithmonë në gjuhën e çdo murxhie sot. Dhe sikur murxhitë të kishin dalur më herët (në kohën e as’habëve), ata Ebu Bekrin dhe as’habët që luftuan me të, do ti quanin harixhi për shkak se i bënë kafira murtedët nga Arabët." (El Havarixh vel hukmu bi gajri ma enzelellah 3-4)
Në thelb, murxhitë janë falimentor (muflis), nuk kanë asgjë përveç gënjeshtrës, shpifjes dhe thashethemes që nuk janë në nivelin e argumenteve shkencore.
2. Gulatët (neoharixhit)
Gulatët (fanatikët, ekstremistët, ata janë që teprojnë, Gulati është shumësi i fjalës arabe Galin, që dotë thot ai që tepronë në ndonjë gjë sh.p.) akuzuan shejhun (El-Makdisin, sh.p) që është murxhi, që toleron, aq më shumë ata thanë se është kafir dhe murted.
Kur shejhu ynë ishte herën e parafundit në burg, armiqtë e Allahut janë përpjekur për ta detyruar të toleroj në fe nëpërmjet metodave të shumëllojshme, derisa ata ndaluan atë edhe për të vizituar babanë e tij në sëmundjen e tij të fundit, pas të cilës ai vdiq. Kushtëzuan ate se nëse ai dëshiron të vizitojë babanë e tij, duhet që të toleron dhe shejh Makdisi hafidhahullahu te'ala, shkroi kaside me titull “Prapambetje (tërheqje) përpara”. Shpërblimi i shejhut nga ana e këtyre gulatëve nuk ishte asgjë tjetër përveç artikullit të cilin kishin shkruar, pasi shejhu doli nga burgu, të cilin e kanë titulluar “Makdisi përparon prapa”.
Nuk ka dyshim se kjo që gulatët akuzojnë shejh Makdisin, është pikërisht ajo që dëshirojnë tagutët. Lirimi i shejhut nga burgu ishte një nga taktikat e tagutëve, se edhe para tyre është mbështetur dijetari i keq Ibn Ebi Davud. Imam Dhehebi duke folur për sprovat e Imam Ahmedit ka thënë: “Ibn Sema'a i tha halifes: O sunduesi i besimtarëve mbyte (Imam Ahmedin sh.p), unë përgjigjem për gjakun e tij. Ibn Ebi Davudi tha: Jo, o sunduesi i besimtarëve, mos e mbyt, sepse në qoftë se e mbyt apo vdes në pallatin tënd, njerëzit do të thonë, këmbënguli derisa ai u mbyt, dhe do të marrin atë si Imam të tyre (udhëheqës, ai i cili pasohet) dhe do të këmbëngulin në atë që janë ata. Por nëse e liron dhe kështu që ai vdes jashtë pallatit tënd, njerëzit do të dyshojnë në te, dhe disa do të thonë se ai toleroi në fe e disa do të thonë se këmbënguli”. (Sierra e'alami en-nubela 11/258)
Shejh Ebu Muhammed el-Makdisi thotë: “Është e çuditshme se kjo zbutje dhe tërheqje nga ne apo dikush tjetër që dëshirojnë ata që i përshkruhen kësaj feje dhe këtij besimi të bekuar nga gulatët që nuk kanë ndier aromën e dijes e as shijen e të kuptuarit. Kur një nga predikuesit, dijetarët, ose muxhahidët, pasi Allahu i forcon, dalin nga burgu mizor, ata përhapin se si ky lirim nuk ka ardhur përveç si pasojë e nënshkrimit të kontratës me armiqtë e All-llahut për zbutje dhe tërheqje në të cilin ka sulm mbi xhihadin dhe muxhahidët, pa dëshmi të vlefshme për të konfirmuar saktësinë e shpifjes së tyre, përveç fjalëve boshe dhe shpresave shterpë. E gjithë kjo nga zilia ndaj thirrësave të tillë që All-llahu u ka dhënë atyre këmbëngulje në sprova, pjekuri në të kuptuar dhe qartësi në misionin...” Pas kësaj shejh Makdisi më tej, thotë: “Kur familja ime solli lajmin për vdekjen e babait tim dhe unë kam qenë në qeli, pas pritjes dhe premtimeve të rreme se mund ta shoh atë në sëmundjen e tij të fundit, unë u thash atyre: Këta njerëz (dmth. tagutët dhe shërbëtorët e tyre) kanë mundur të më lejojnë për ta parë atë para vdekjes së tij dhe të jem afër tij në ato momente. Kur nuk e bënë atë, duke menduar se unë do të negocijojë me ta apo të lëshoj pej nën presionet e tilla, unë po ju them juve dhe atyre: Pasha All-llahun, sikur e gjithë familja ime do të vdiste njëri pas tjetrit, nëna ime, fëmijët, gratë dhe vëllezërit dhe të gjithë, as mos imagjinoni se unë do të kthehem nga një shkronjë e vetme për të cilën besoj se është e vërtetë, edhe nëse pjesën tjetër të jetës time e kaloj në qeli”. (Nga artikulli i shejhut “Këmbëngulja në kohën e tolerimit”. fq nr 5)
Çfarë thanë jobesimtarët për shejh Makdisin
Një prej të krishterëve nga Evropa ka shkruar disertacionin e doktoraturës për shejh Makdisin me titull “Makdisi”. Në këtë disertacion, ai foli për shejh Makdisin, dhe përmendi fjalët e atyre që mbështesin dhe që e kundërshtojnë atë. Ajo që është e çuditshme është se një i krishterë lexoi të gjitha librat e shejhut tonë, el-Makdisit. Edhe më e çuditshme është se ai shkroi një artikull në të cilin u përgjigjet atyre që thonë se shejhu toleroi. Në këtë artikull, i krishteri shpjegoi se shejhu akoma mbetet këmbëngulës në qëndrimet e tija dhe nuk është zbutur në ato.
Në qoftë se armiku dëshiron për të mposhtur armikun e tij duhet studiuar personalitetet udhëheqëse dhe dijetarët e kundërshtarëve të tij në mënyrë që ta pushtojë me një metodë, me të cilën më pas e sheh si më të mirë dhe më të përshtatshme. Duke filluar nga kjo bazë, amerikanët kanë bërë një studim të detajuar të lëvizjes selefite-xhihadike, personat më të dalluar dhe dijetarët e kësaj lëvizje. Qendra për Luftimin e terrorizmit në akademinë ushtarake në West Point, në vitin 2006 bëri atlasin e ideologjis selefite-xhihadike në të cilën paraqiti një hartë e cila paraqet personat më të shquara të kësaj lëvizje dhe ndikimin e secilit.
Në këtë hulumtim preciz, amerikanët kanë përmendur emrat e shujutëve bashkëkohor më me ndikim në të cilët thirren muxhahidët: Sejjid Kutb, Ahmed Shakir, Ebu Muhamed El Makdisi, Shenkiti, Bin Baz, Abdullah Azzam, Abdul Kadir Abdul Aziz, Jusuf el-Ujejri, Muhammed ibn Ibrahim, Albani, dhe të tjerët.
Vendin e parë në këtë hulumtim kishte shejhu ynë el-Makdisi.
Duke marrë parasysh të lartpërmendurat, kurse shumë janë lënë jashtë për shkak të mungesës së kohës, është e qartë për çdo musliman të sinqertë dhe jomuslimanët, se ata që fyejnë dhe akuzojnë shejh Makdisin i përkasin njërës prej këtyre kategorive të njerëzve:
1. Cionistët, kryqtarët, dhe lloj të ndryshëm të jobesimtarëve që shejh El-Makdisi për ata është kockë në fyt, dhe që kur përmendet ai, dridhen zemrat e tyre nga shpirtligësia dhe frika.
2. Murxhitë, xhehmitë, propaganduesit dhe pasuesit e sekteve për të cilët pjesë përbërse e tyre e të mësuarit është shërbimi dhe arsyetimi i sundimtarëve, edhe në qoftë se ata luftojnë kundër Islamit dhe mbysin muslimanët, dhe me besnikëri shërbejnë kryqtarët. Ndër këto janë disa lloje, duke filluar nga ata të cilët hapur dhe qartë shprehin dashurinë e tyre ndaj qeverive diktatoriale dhe qeverive të tagutit, duke shprehur të njëjtën kohë, armiqësi ndaj shejh Makdisit dhe muxhahidëve, e deri te ata që ju shmangen shprehjes së qëndrimeve të tyre murxhite në pikëpamjen e tyre për sundimtarët diktatorial dhe me mashtrim dhe poshtërsi akuzojnë shejh Makdisin se është "kuazi-dijetar"(pothuaj dijetar sh.p) dhe paralajmërojnë për te dhe ata që e pasojnë atë.
3. Neoharixhitë, fanatikët në tekfir, të cilët veçanërisht e urrejnë shejh Makdisin për librin e tij “Thelathinija”, e cila zbuloi iluzionet e këtyre njerëzve.
4. Dijetarët të cilët në çështjen e sundimtarëve morën qëndrim të gabuar (në atë që dijetarët e tjerë kanë vënë në dukje), dhe kritikuan kundërshtarët e tyre, duke përfshirë edhe shejh el-Makdisin. Fetvatë e këtyre dijetarëve janë marrë nga zemrat e sëmura dhe u shpërndanë me internet, dhe se në asnjë nga këto fetva nuk është përcaktuar asnjë provë e vlefshme e sheriatit për të mbështetur pozicionin e vendimit të fetvave.
5. Muslimanët dhe dijetarët e Islamit që nuk i dinë qëndrimet e shejh Makdisit, por ata bëjnë gjykime bazuar në dezinformata dhe gjysmë-citate, dhe në bazë të deklaratave të konteksteve të shkëputura. Kjo është veçanërisht për muslimanët e thjeshtë të cilët janë të hutuar nga shumëllojshmëria e thirrësve në fe, me mjekrra dhe pa mjekrra, që shpifin dhe fyejnë shejh Makdisin, ndërsa në të njëjtën kohë asnjëri prej tyre nuk ka asnjë një dëshmi të vlefshme për pretendimet e tyre.
Së fundi, vëllau im dhe motra fisnike, ti i cili sinqerisht hulumton për njohuri dhe që ke frikë Allahun, mendo për këtë akuzë të madhe kundër shejh Makdisit, akuz e cila në të njëjtën kohë është edhe akuzë në llogari të të gjithë muxhahidave dhe grupeve xhihadike sot, sepse ata të gjithë janë në akide (bindje) të shejh Makdisit dhe mendoni për gjendjen e atyre që janë së bashku me cionistët, kryqtarët dhe armiqtë tjerë të Islamit, kanë shprehur armiqësi ndaj këtij shejhu të madh, i cili për shkak të fesë së tij dhe që fton në të, për gati dy dekada kaloi në burg./putvjernika
Përktheu dhe përgatiti: Teuhid.NET
written by Shkupjani, January 01, 2012
