Çdokush që e njeh realitetin penal të mosbesimit të sotëm me paturpësinë dhe degjenerimin e jobesimtarëve të kohës sonë, që ka të bëjë me ruajtjen e nderit të grave muslimane, nuk do të nxitoj që ti përfshijë pa nevojë gratë muslimane në akte lufte, xhihadi, organizata, apo detyra tjera të këtilla të cilat mund të kryhen nga meshkujt.
Pavarësisht se jomuslimanët (jobesimtarët) e mëhershëm njiheshin për ruajtje nderi dhe kalorësie, kur më të ulëtit prej krijesave të Allahut azzevexhel (që më parë bënin punë të turpshme) nxituan në shtëpinë e Profetit Lut alejhiselam me nguti, Profeti Lut alejhiselam u tha: “O populli im, qe këto bijat e mia (gratë e atij vendi), janë më të pastra për ju,[1] Ata thanë: “Po ti e ke të ditur se ne nuk kemi kurrfarë lakmie në bijat tua” [2]
Pra, pavarësisht nga të shëmtuarat dhe ndyrësitë të cilat ata i bënin, ata ende i rrespektonin të drejtat e vajzave të tij, ose për shkak se ata ishin bijat e njërit prej popullit të tyre, ose për shkak se e dinin, se ato nuk ishin të ligjshme për ta, pasi që ata vet ishin jobesimtar. Edhe pse Luti alejhiselam ndoshta ua kishte ofruar bijat e tij (gratë e atij vendi) vetëm që t’i largojë njerëzit nga veprat e tyre apo për ndonjë arsye tjetër, me rëndësi është se pavarësisht nga shkeljet, keqbërjet dhe degradimi i popullit të tij, ata nuk e tepruan kundër bijave të tij dhe i respektuan të drejtat e tyre, sepse e dinin që nuk kishin të drejta mbi ta.
Ngjajshëm me këtë, kur politeistet e Kurejshëve përgaditën komplot kundër Pejgamberit (salallahualejhiveselem) për ta vrarë, burgosur apo për ta dëbuar nga shtëpia. Një injorant prej tyre dha propozim që t’ia thejnë shtëpinë (ta bastisin). Ebu Xhehli, udhëheqësi i jobesimtarëve, menjëherë e hodhi poshtë këtë propozim, dhe i tërbuar, tha: “A dëshironi që arabët të na qortojnë e të na sulmojnë, për shqetësimin e bijave të Muhammedit?!”
Njëri nga poetët e tyre thotë:
Dhe unë e ul shikimin nëse fqinja duket para meje,
Derisa fqinja ime është fshehur në folenë e saj (nuk duket më).
Dhe një tjetër thotë:
Nëse erërat përmbysin shtëpinë e fqinjës time, unë bëhem kinse jam i zënë me ndonjë punë, derisa shtëpia e fsheh anën e saj (të mos e shikoj).
Por, jobesimtarët e kohës tonë nuk i rrespektojnë as farefisin e as marrëveshjet me besimtarët, dhe ata dëshirojnë që marrëdhëniet seksuale të paligjshme të përhapen në mesin e besimtarëve.[3]Ata (jobesimtarët) janë rritur duke u mësuar t’i akuzojnë gratë e ndershme dhe të pafajshme me marrëdhënie të paligjshme, të shpifin për nderin e besimtarëve dhe besimtareve.
Kështu, çdo musliman duhet t’i mbrojë gratë muslimane nga fëlliqësira e këtyre idhujtarëve, vetëm në këtë mënyrë ata nuk do të hapin rrugë për të arritur deri te çështjet e kënaqjes të epshit të tyre, mbi të cilën çështje armiqtë e Allahut duan të marrin pushtet.
Ka shumë prej këtyre ilustrimeve në kohën tonë, disa prej të cilave janë shfaqur në ballë të demostratave dhe konflikteve me organizatat. Kjo është bërë nga shumë grupe mashtruese, që u lejojnë armiqve të Allahut (azzevexhel) ti godasin gratë muslimane me shkopinjë dhe ti ndjekin ata me qentë e tyre dhe pastaj disa prej këtyre mashtruesve do t’i paraqesin policinë, por duke qenë të ekspozuar me kundërpërgjigje të neveritshme dhe fyerje vulgare. Ato me të vërtetë janë njerëz të paturpshëm të cilët nuk kanë pikë turpi e as pikë nderi.
Ndonjëherë gratë janë të ngarkuara me punë organizative, pajisje, armë apo fonde që fshehurazi janë nën mbajtjen e tyre. Kur të jetë zbuluar kjo, gruaja me forcë do të mirret në pyetje dhe poshtërohet nga të paturpshmit, individë që do ta nënçmojnë, apo do të jenë të pacipë në fyerjen ndaj saj, në mënyrë të papranueshme për çdo njeri qoftë musliman apo jo. Kjo është nëse gjërat nuk shqyrtohen deri në nivel ndaj të paturpshmive dhe të përbuzurve nga sjelljet e armiqve të Allahut.
Pastaj çështja mund ti referohet gjykatave të tyre jomuslimane, dhe fotografitë e femrave muslimane do të transmetohen në televizionet e tyre dhe në faqet e gazetave. Ata gjithashtu mund të bien në burgjet e tyre të ndyta, së bashku me prostitutet dhe gratë tjera të pandershme.
Asnjë musliman i arsyeshëm, i cili i di turpet dhe papastërtitë e armiqve të Allahut (azzevexhel), nuk do ti ngarkojë bijat e muslimanëve me zell bosh, në mënyrë që ti shpie ato në lajkën rrëshqitëse për ti futur në kthetrat e këtyre horrave të neveritshëm, për aq kohë sa meshkujt janë në gjendje për të dhënë ndihmën e tyre.
Nuk është e lejuar të provohet lejesa e kësaj gjëje me arsyetimin e fatkeqësisë që Allahu (azzevexhel) ka dekretuar për ndonjë grua muslimane (që bie preh e armiqve), pasi që ka dallim ndërmjet armiqve të Allahut (azzevexhel) që mbysin një grua, për shkak se është muslimane, siç u ka ndodhur disa grave muslimane të mëparshme që ishin të dobëta dhe të shtypura, dhe siç ju ka ndodhur grave muslimane në çdo epokë, të cilat nuk kanë patur mbrojtës apo dikend që t’i ndihmojë. Pra nëpërmjet horrave, të pabindurve ndaj islamit dhe muxhahidëve të cilët ua lehtësojnë armiqve të Allahut (azzevexhel) të mposhtin gruan, ti mbushin ato me justifikime dhe garancë për ta hequr mbulesën e tyre (hixhabin dhe nikabin), dhe më pas i përfshijnë ato në akte me pasoja të dëmshme.
Përkundrazi, muslimani i arsyeshëm i cili dëshiron ta mbrojë gruan e tij, duhet të përmbahet qoftë edhe nga të kujtuarit e një rasti të këtillë, që gruaja e tij të qëndrojë para armiqve të Allahut (azzevexhel) duke dhënë deklarata në hetime dhe situata të ngjashme. Muslimani nuk duhet ta ngarkojë gruan, apo t’i dorëzojë asaj veprime që e shpiejnë atë deri në marrjen në pyetje (të vihet nën hetimet e jobesimtarëve).
Kështu që mosbesimtarët të mos kenë asnjë mundësi t’i ndjekin ato, ti marrin në pyetje, ti fyejnë apo ti arrestojnë ato personalisht, ngase ata janë përbuzës të poshtëruar, të cilëve nuk mund tu besohet në nderë ose diçka tjetër.
Përfundim: Përfshirja e grave muslimane në veprime të padobishme, marrje në pyetje, ose dorëzimi tek ato detyra që mund të kryhen nga burrat, është një çështje që nuk arsyetohet. Veçanërisht në kohë dobësie ku muslimanët nuk kanë as shtet, e as vend ku mund të kërkojnë strehimin, mbrojtjen e tyre dhe mbrojtjen e nderit të tyre.
Po të ishim në shtet islamik, do të kishim vënë të mobilizuar trupat mbrojtës në çdo skaj të tokës, të cilët do të hakmirreshin për britmat e gruas muslimane, mirëpo meqë nuk jemi në shtet të tillë, gruaja muslimane patjetër është të mbrohet nga lajkat e tilla rrëshqitëse, dhe është më e pëlqyshme që ajo të angazhohet në fusha tjera që kanë të bëjnë me disciplinën dhe davetin e grave. Në këtë rast, nëse cënohet nderi i gruas muslimane, atëherë është obligim për muxhahidët të përgjigjen ashpër dhe në mënyrën më të vrazhdë që do të jetë trishtim dhe frigë për ofenduesit e ardhshëm, dhe të mbetet si një tmerrues i veçantë për të gjithë ato ofendues, shpirtërat e të cilëve e kërkojnë të njejtën gjë.
Muxhahidi duhet ta mbajë në mend, ashtu siç mbajnë në mend armiqtë e tyre, se Ka’b ibn al-Eshref ishte i përfshirë në një marrëveshje për mbrojtjen e gjakut të tij, por i Dërguari i Allahut (salallahualejhiveselem) lejoi që gjaku i tij të derdhet. Një i ri nga radhët e muslimanëve e vrau atë dhe muslimanët e ngritën kokën e tij mbi shpatat e tyre për fjalët e dashurisë të hedhura ndaj disa grave muslimane.
Dhe së fundi, ato gjithashtu duhet ta mbajnë në mend, se besimi dhe feja e muslimanëve na mëson se kushdo që vdes duke e mbrojtur nderin e tij është shehid.
Kështu është transmetuar nga i vërteti, dhe i besueshmi. Paqja dhe Bekimi i Allahut qofshin mbi të.
Ebu Muhammed el-Makdisi
Përktheu: Teuhid.NET
[1]Hud 78
[2]Hud 79
[3]Shiko suret et-Teube 8, dhe Nur 19
ue salamu alaikum