Rrëfimi i Komandantit Uthman el-Gamidi
Edhe unë kam qenë si çdo i ri në vrapim për ekzistencë në shtresën e ulët. E mbarova shkollën e mesme dhe u regjistrova te forcat ushtarake detare. Aty qëndrova dy vite, i pavëmendshëm për atë që i ndodhte kombit tim Islam duke mos patur interesim për asgjë përpos kryerjes së detyrave. Por nuk isha i lumtur. Nuk ndihesha i kënaqur; dhe një konflikt i brendshëm vlonte brenda meje. Kjo ndodhte deri në ditën që Allahu më udhëzoi për në rrugën e vërtetë. E lashë punën, kurse kohën e harxhoja në xhami. Fillova t’i hulumtoj mundësitë për të bërë mirë me qëllim që t’i kompensoj gabimet ndaj Ummetit tim Musliman gjatë gjithë këtyre viteve të kaluara. Por e pashë se krejt ajo që bëja nuk ishte e mjaftueshme. Ummetit Musliman i duhej më shumë sesa vetëm punë humanitare, ndihmë ndaj jetimëve, ndaj vejushave etj. Ky Ummet duhej shpëtuar nga armiqtë që po e rrethonin. Kishte nevojë për ata që do t’ia shëronin plagët e thella; dhe e dija se kjo nuk mund të arrihej ndryshe pos nëpërmjet xhihadit dhe përgatitjes për të. Kjo ishte koha kur vendosa të shkoj në Emiratet Islame të Afganistanit, në vendin e Muxhahidëve nën udhëheqjen e Talibanëve. Atje do të mund ta fitoja trajnimin e duhur.
Por unë nuk mund të udhëtoja sepse Qeveria Saudite nuk i lejon personelit të vet ushtarak të udhëtojë jashtë vendit përveçse me leje të veçantë e cila fitohet pas procedurave të gjata e të komplikuara. Kështuqë tentova të lirohem nga detyra ushtarake, por u paraqitën disa kërkesa financiare që e penguan këtë qëllim timin. Për këtë shkak u mundova të gjej mjete tjera për të dalur nga shteti. U mundova të gjej pasaport të falsifikuar por pa sukses. Pastaj iu luta Allahut që të mi lehtësojë gjërat.
Dhe ky ishte moment kur gjeta një vëlla i cili më gjeti edhe pasaportë të falsifikuar edhe të holla për udhëtimin. Kur erdhi moment i udhëtimit u përshëndeta me familjarët duke mos ua treguar destinacionin e udhëtimit. Pastaj udhëtova nëpërmjet disa aeroporteve lokal para se të arrij në Karaçi të Pakistanit pas tranzitimit në Bahrein dhe Doha. Sepse me ndihmën e Allahut muxhahidët janë në gjendje t’i tejkalojnë të gjitha llojet e pengesave më të vështira. Prandaj duhet të mbështetemi në Allahun. Pas arritjes në aeroportin e Karaçit, hypa në taksi dhe u vendosa në hotelin e afërt ku e kalova natën. Ditën e nesërme e thirra koordinatorin dhe i tregova për arritjen time. Pas një kohe të shkurtër recepcionisti i hotelit më tregoi se një njeri dëshiron të më takojë. I mora valixhet dhe dola jashtë ta takoj vëllaun që erdhi të më marrë me taksi.
Ai ishte Arab, dhe pasi i këmbyem fjalët e koduara, shkova me të. Më la përshtypje të thellë organizimi, transportimi, rrjeti i komunikimit dhe koordinimi i vëllezërve; bile na gjetën edhe pasaporta të rinj. Ishin si shtet brenda shtetit. Kurse ajo që më la më së shumti përshtypje ishte devotshmëria ndaj punës që e bënin edhe pse nuk paguheshin për këtë sepse ishin vullnetarë. Gjatë vozitjes për te shtëpia e miqves vëllau vazhdimisht më dëshironte mirëseardhje.
Te shtëpia e miqve pashë njerëz të nacionaliteteve të ndryshme të cilët më uruan mirëseardhje me buzëqeshje në fytyra. Të gjithë këta vëllezër ishin bashkuar për një qëllim: t’i shërbejnë Islamit; dhe se secili e kishte programin dhe destinimin dretj të cilit duhej të shkonte. Më vonë i vendosa valixhet në njërën prej dhomave dhe u takova me Emirin e shtëpisë së miqve I cili më ofroi t’i paraqitem familjes sime për t’i treguar se kam arritur shëndosh e mirë. Natën e kalova aty kurse të nesërmen ishte përgatitur planet për udhëtimin tim për Afganistan, ashtuqë i hypa aeroplanit prej Karaçi për në Quetta i cili shtrihet pranë kufirit me Afganistanin. Prej aty morëm taksi për në Kandahar, kryeqytetin e Emiratit Islam të Afganistanit. Pasi e kaluam kufirin e Pakistanit i bëmë sexhde Allahut për ta falënderuar që na mundësoi të arrijmë në Afganistan. Pasi arritëm në Kandahar, na mirëpritën vëllezërit Talibanë të cilët vazhdimisht përsërisnin: “Ju jeni Arabë kurse ne ju duam për hirë të Allahut”.
Pastaj na dërguan te shtëpia e miqve ku priteshin të rinjtë që vinin. Aty arritëm gjatë perandimit të diellit kurse natën e kalova me njerëzit më të mirë. Ditën e nesërme u zgjuam nga ardhja e disa veturave që bartnin njerëz të armatosur që e rrethonin një minibus në mes. Pas ndalimit të veturave të gjithë njerëzit e armatosur zbritën nga veturat e tyre, u tubuan reth minibusit dhe i hapën dyert e tij. Dhe, për habinë tonë, vetë Shejh Usame doli nga minibusi të na përshëndesë e mirëpresë. Çdonjërin e përshëndeti veç e veç dhe na pyeti për lajmet që bartnim; veçanërisht ishte i interesuar për lajmet nga Gadishuri Arabik. Na tha që të shkojmë te kampi Faruk dhe pastaj u largua. I përgatitëm valixhet tona dhe na dërguan te fabrika në të cilën formoheshin(prodhoheshin) burrat e vërtetë: kampi El-Faruk. Na u deshën disa orë për të arritur deri te kampi dhe kur arritëm instruktorët na mirëpritën me buzëqeshje në fytyra. Kur e pashë mënyrën se si na mirëpritën e si na përshëndetën, e krahasova këtë me mirëpritjen te forcat ushtarake detare. Aty na pritën me fjalë talljeje e të pista dhe e mbaj mend se çka tha njëri prej oficerëve: “lërini sjelljet e mira, nderin dhe burrërinë jashtë dyerve, e kur të shkoni mund t’i merrni përsëri nëse doni, sepse këtu s’mund t’i mbani këto gjëra. Ajo që presim nga ju në këtë vend është bindja(nënshtrimi) e verbër”. Pasi na përshëndetën, instruktorët tjerë përveç njërit shkuan, kurse ky i fundit na tregoi se do të jetë instruktori ynë. Na i lexoi disa instruksione dhe na shëtiti përreth kampit duke na njoftuar shkurtimisht me kurset e trajnimit që ofrohen këtu.
Pastaj na la të përgatitemi për fillimin e trajnimit i cili fillonte ditën e nesërme. Trajnimi filloi kurse orët dhe ditët kalonin me kombinim të trajnimit ushtarak dhe fetar. Kohë pas kohe na vizitonte Shejh Usame për të na e ngritur moralin e për të na trimëruar. Po ashtu na thoshte se disa vëllezër tanë duhet ta godasin Amerikën në tokën e saj, prandaj kërkonte prej nesh të bëjmë lutje për ta. Pas një muaji Shejhu na urdhëroi të ndahemi në grupe. Mua më zgjodhën të jem në mesin e 50 vëllezërve që do ta shoqëronin Shejhun. E lëshuam kampin me autobus dhe e kaluam natën në shtëpinë e miqve. Pastaj na dërguan në Kabul. Pas disa ditësh e pranuam lajmin e vrasjes së Ahmed Sheh Mehsudit dhe u gëzuam shumë. Pastaj nisëm drejt Torgarit, afër Xhelalabadit në Lindje të Afganistanit. Ky ishte vendi i njëjtë në të cilin Shejh Usame e bëri betimin e tij të famshëm:”Amerika nuk do të jetojë në paqe e siguri përderisa nuk i jetojmë ne në Palestinë”.
Gjatë ditës që arritëm atje, qëllimisht i dëgjonim lajmet sepse Shejhu na tha se operacioni do të ndodhë së shpejti “pra mbajini veshët pranë radiove”. Pas disa orësh bota u godit me lajmet e 11 Shtatorit. Fillimisht s’mund ta besonim. Ne e nënçmuam Amerikën dhe e goditëm në tokën e saj duke i përdorur aeroplanët e saj si armatim. Ne e dëmtuam ekonominë e saj dhe e dobësuam fuqinë e saj dhe e detyruam të pijë nga e njëjta gotë nga e cila ata e detyronin Ummetin tonë të pijë me vite. Tani ishim të barabartë, duke u dërguar mesazh të qartë: do tu vrasim siç na vrisni dhe do t’ju godasim me tmerr ashtu siç na godisni. Kjo ditë ishte e veçantë. Muxhahidët ishin të lumtur, por lumturia e tyre ishte edhe më e madhe kur e panë se edhe Ummeti Musliman festonte, veçanërisht vëllezërit tanë në Palestinë.
Çështja e Palestinës ishte njëra nga arsyet kryesore të sulmit tonë ndaj Amerikës. Deshëm të hakmirremi për vëllezërit dhe motrat tona me goditjen e kombit i cili qëndron prapa ekzistimit të Izraelit. U bë e qartë edhe për të afërmin edhe për të largëtin se muxhahidët kanë mundësi të marrin hak dhe ta mbrojnë Ummetin edhepse janë pak me numër apo me mjete.
Pas festimeve filluam të përgatitemi. Shejhu bashkë me disa udhëheqës u vendosën në vende të sigurta kurse ne e përgatitëm rajonin për luftë. I vizatuam hartat, e vëzhguam terrenin dhe i hapëm kanalet. Pas disa ditësh na urdhëruan të shkojmë në Tora Bora kurse unë isha ndër të parët që hypa në mal. Muxhahidët vinin grupe-grupe në rajon derisa numri ynë u bë pakëz më pak se 300 luftëtarë(Amerika e falsifikonte numrin tonë duke thënë se jemi 3000). Pastaj filluam ta përgatisim terrenin për luftë me Amerikën dhe aleatët e saj duke grupuar kanale dhe duke i marrur pozitat mbrojtëse në male.
Më 7 Tetor 2001 Amerika filloi me kampanjën bombarduese. Ia filloi me Kandaharin, pasoi Kabuli, Xhelalabadi dhe Tora Bora. Bombardimi ishte i tmerrshëm por mëshira e Allahut na rrethonte, kështuqë na zuri një gjumë i thellë. Ditën e nesërme i pyeta disa vëllezër që i takova dhe të cilët ma përshkruajtën të njëjtën eksperiencë(edhe atyre u kishte ndodhur e njëjta gjë).
Bombardimi i Tora Borës shtohej. Ishte i pamëshirshëm. Krejt kjo për shkak të thashethemeve se Shejh Usame dhe Dr. Ejmen el Zaëahiri ishin present me ne. Po, ata ishin me ne dhe kalonin nëpër atë nëpër të cilën kalonim edhe ne. Ata nuk u pajtuan të largohen nga ne deri një ditë para tërheqjes sonë dhe vetëm në saje të insistimit tonë se e kanë patjetër të largohen nga ky rajon.
Bombat pikonin si shiu. Por mëshira e Allahut poashtu pikonte mbi ne si shiu, e cila ishte më e rëndë dhe më e fortë se të gjitha granatat dhe bombat që mund t’i dërgojë Amerika. Nuk pati luftime tokësore përveçse me munafikët Afganë në 12 ditët e fundit para tërheqjes.
Pastaj e morëm urdhërin për tu tërhjekur na Pakistan. E lamë Tora Borën dhe i lamë pas kujtimet e atyre ditëve plotë ngjarje. Poashtu i lamë pas 50 shehidë(Inshallah) nga trupat e të cilëve dilte misk.
Pas një ecjeje prej tri ditësh, gjatë të cilave hanim, pinim dhe flinim mbi borë; i zbritnim një mali për t’i hypur tjetrit, arritëm te një fis në kufirin Pakistanez. Fisi na priti mirë dhe na bëri strehë nëpër shtëpitë e veta, por ne nuk e dinim se jemi në vend të gabuar. Ne u besuam atyre dhe ua dhamë armët tona që të mund t’i lehtësojmë lëvizjet tona brenda Pakistanit. Pas një dite na tubuan në xhami jashta së cilës i pamë tri autobusë të parkuar, kurse e tërë rrethina ishte e rrethuar nga policia dhe ushtria Pakistaneze.
E kuptuam se ky fis na kishte futur në kurth dhe se na kishte shitur te qeveria Pakistaneze. Kurse ne ishim diku njëqind vëllezër. Disa nga ne tentuan të ikin nga xhamia. Bile edhe unë isha njëri ndër ta.
Mua mu bashkua një vëlla në këtë tentim e pastaj edhe një i treti. E lutëm një anëtar të atij fisi të na ndihmojë duke na nxjerrur fshehurazi deri në gji, për të cilën gjë u pajtua, e pastaj na bëri strehë në shtëpinë e tij. Më vonë na u bashkëngjit edhe një vëlla i katërt ashtuqë vendosëm të ndahemi në dy grupe nga dy. Grupi i parë arriti te caku i sigurtë kurse unë dhe shoku im ramë në një postbllok ku na arrestuan dhe na rrahën shumë sepse tentuam të rezistojmë. Pastaj na dërguan në burgun lokal ku qëndruam një ditë para se të na transportonin për në burgun ushtarak Kohat. Atje në Kohat, kur i pamë edhe vëllezërit tjerë Muxhahidë të burgosur, burgimi na u bë më i lehtë. Kësaj radhe qeveria Pakistaneze na mori në pyetje, e pastaj na vizituan njerëzit e FBI-së të cilët na fotografuan dhe na i morën gjurmët e gishtave. Në këtë burg qëndruam dy deri tri javë. Pastaj na bartën me aeroplanë të mëdhenj Amerikanë. Udhëtimi zgjati disa orë parë se të ateronim në Kandahar ku Amerikanët kishin themeluar një bazë të përkohshme. Na dërguan në bazë në një mënyrë shumë brutale. Atje në bazë, forma të ndryshme e të tmerrshme të torturimit u përdorën mbi të burgosurit. Torturat u bënë shkak që disa vëllezër vdiqën(Shehidë Inshallah). Poashtu Amerikanët përdornin mjete të ndryshme për ta nënçmuar fenë tonë. Qëndrymi ynë në bazë varionte, ashtuqë disa qëndruan disa javë kurse tjerët disa muaj. Kurse unë vendosa që të jem i drejtëpërdrejtë me investiguesit Amerikanë duke u treguar se në Avganistan kisha shkuar vetëm për Xhihad dhe se isha trajnuar në kampin el-Faruk. Kjo bëri që shpejtë të më dërgojnë për te burgu Guantanamo Bej, kurse në bazë i bëra vetëm dy javë.
Më hypën në kargo avion për një udhëtim të gjatë. Skenat e këtij udhëtimi janë treguar edhe nëpër mediume. Në atë udhëtim nuk na kanë lejuar as të flasim as të lëvizim dhe na kanë pamundësuar të shohim apo dëgjojmë diçka. Udhëtimi zgjati më shumë se 24 orë. Në Guantanamo na përshëndetën me sharje e rrahje duke na tërhjekur zvarrë për në qeli. Kështu filloi program i fëlliqur Amerikan kundër nesh. Na e nënçmuan fenë dhe na torturuan me forma fizikie e psikike siç janë deprivimi dhe ekspozimi ndaj motit të nxehtë e të ftohtë nëpër dhoma të posaçme. Poashtu na përdorin si Derra të Guinesë për eksperimentet e veta. Për shembull, i eksperimentonin drogat e posaçme te ne kështuqë ndonjërin nga ne nuk e zinte gjumi për ditë me radhë, kurse ndonjëri flente për ditë me radhë pa ndërprerje. Ndonjëri nga vëllezërit bënte shaka dhe thoshte: “me sa duket Amerikanët na kanë marur neve si pjesë rezerve për vetet e tyre”. Poashtu na ekspozonin ndaj urisë, kurse disa i sprovonin me femra. Sidoqoftë, me krejt këto tortura e sprova, Allahu na mbronte. E mbronim Kuranin dhe i mernim gjërat nga ta edhe me forcë. Muslimani është i nderuar nëse e zgjedh Xhihadin si rrugë të tijën.
Poashtu i mernim lajmet e muxhahidëve, edhepse me mijëra kilometra qëndronin mes nesh dhe tokave të Xhihadit. Disa herë e denim se diçka ka ndodhur në botë bile edhe pa mos dëgjuar lajme të sakta për ndodhitë. Për shembull e dinim se Amerikanët kanë pësuar disfatë në bazë të flamurit të bazës i cili ulej në gjysmë shtize. Ndonjëherë na arrinin lajmet nga Avganistani. Gjatë asaj kohe dëgjuam shumë për Ebu Lejth El Libin. Poashtu dëgjonim lajme për vëllezërit tanë të Gadishullit Arabik dhe ne ishim me ta me shpirtërat dhe lutjet tona.
Një ditë gardianët e burgut erdhën të lumtur dhe duke vallëzuar. Kur i pyetëm për arsyen e gëzimit të tyre, na thanë se Amerika e kishte pushtuar Irakun. Njëri prej tyre tha me krenari:”dje e morëm Avganistanin, sot Irakun e nesër do ta marrim Mekken”. Ky është plani i tyre, kurse njëri prej tyre tha se kështu i kishin mësuar në kishë. Por sidoqoftë planet e tyre u shkatërruan nga njerëzit e vërtetë të Ummetit, si Ebu Musab El Zarkavi. Ne i kërcënonim dhe i hidhëronim ata me emrin e Zarkavit deri në atë masë saqë disa prej tyre kthenin dhe kërkonin falje për atë që e kishin bërë ndaj nesh. Disa ushtarë kishin kryar vetëvrasje para se të shkonin në Irak për shkak të frikës që e kishin pasur nga Zarkavi dhe Muxhahidët. Sakrificat e Muxhahidëve luajtën rol në lirimin tonë nga Guantanamo. Në realitet kjo ishte arsyeja kryesore e lirimit tonë, siç e tha njëri nga avoketët tanë:”rruga e sistemit legal është e gjatë dhe nuk do t’ju nxjerrë gjatë nga këtu, por thika e Zarkavit do t’ju nxjerrë”.
Pasi i kalova pesë vite në Guantanamo më thanë se do të më lirojnë. Por lirimi im u vonua për një muaj sepse iu thashë se posa të më lirojnë do tu bashkëngjitem Muxhahidëve përsëri. Gjatë këtij muaji i vranë tri të burgosur në të njëjtun seksion ku edhe unë e vuaja dënimin. Për lirimin tim të menjëhershëm pas pesë vitesh burgimi më kapluan ndjenja të dëshpërimit dhe gëzimit të cilat më kapluan tërësisht. Përshëndetja e fundit ishte shumë e vështirë. Zemra më copëtohej që duhej të largohem nga vëllezërit me të cilët i kalova pesë vite. Na transportuan me një autobus të madh të blinduar deri te aeroporti ku na priste një avion Saudit. Ne ishim gjashtëmbëdhjetë që hypëm në të. I tërë avioni kishte shtatëdhjetë njerëz, personeli i avionit plus ekipi i spiunazhit dhe policisë. Hypëm në avion duke i hedhur shikimin e fundit Guantanamo Bej-it, vendit në të cilin na bekoi Allahu për ta ngritur thirrjen për namaz dhe për ta adhuruar Allahun në tokën e Tij. Avioni ateroi në Rijad pasi tranzitoi në Marok për rimbushje. Pasi arritëm në Rijad na bartën me autobus për në burgun el-Hajer.
Ky është burgu në të cilin qëndrojnë të burgosur për një kohë të gjatë dijetarët tanë të mëdhenj, motrat tona të ndershme dhe vëllezërit Muxhahidë. Më vonë na liruan për një javë, gjatë së cilës u martova. Pastaj na futën në burg edhe për katër muaj tjerë. Oficerët qeveritarë na intervistonin dhe na bënë pjesë të programit për rehabilitim gjatë të cilit takoheshim me hoxhallarë të shtetit të cilët tentonin të na bindin se Xhihadi i ditëve të sodit është haram përderisa udhëheqësi ta lejojë. Si ka mundësi ta urdhërojë Xhihadin kundër Amerikës udhëheqësi që është është agjent i Amerikës dhe i dalur nga feja! Këta hoxhallarë kërkuan nga ne që ta gjykojmë punën e Muxhahidëve të Arabisë si el-Mikrin dhe el-Aufi, por ne refuzuam. Njëri nga vëllezërit refuzoi t’ia japë dorën Muhammed bin Najef(Ndihmës Sekretar i Mbrojtjes) sepse duart i ka mbushur me gjakun e vëllezërve tanë Muxhahidë.
Deri në këto moment që po i shkruaj këto rreshta ky vëlla gjendet pas grilave, Allahu e shpejtoftë lirimin e tij. Një vëllaut tjetër i kishin dhënë të holla për tu martuar por ai I kishte përdorur për financimin e një Muxhahidi që shkonte për në Avganistan. Nga budallakia vetanake qeveria el-Saud ka menduar se mund të na blejë ashtu siç i ka blerë hoxhallarët e saj si ata të programit rehabilitees. Do ta jap një shembull të hoxhallarëve të këtij program: njëri prej vëllezërve këshillohet nga hoxha i cili i thotë se vetëm duaja mjafton, pra nuk ka nevojë për Xhihad. Por vëllau e ka pyetur: nëse dikush hyn në shtëpinë tënde dhe mundohet ta dhunojë gruan tënde, a vetëm dua do të kishe bërë e nuk do ta kishe mbrojtur atë? Hoxha i ka thënë: Po, do të kisha bërë dua dhe do t’i kisha thënë: kërkoj prej Allahut që të mos kënaqesh me të! Këta janë hoxhallarët e këtyre programeve për rehabilitim-robër të parasë. Pasiqë na mbaruan ditët e burgut, na liruan nga burgu i vogël por na futën në burgun e madh.
Ne ishim të lirë por përsëri ishim si të burgosur. Ishim të ndjekur nga shërbimet e spiunazhit kurse ligjet dhe rregullativat e tyre na godisnin fort. Vazhdimisht na ftonin në intervista dhe e përdornin arsyetimin se vetëm dëshironin të shohin se a jetojmë mirë apo jo. Makinat e spiunazhit na ndiqnin kudo që të shkonim. Çdo lëvizje e jona mbikqyrej. Pastaj na ndaluan të shkojmë në qytete përveç rastit kur na jepnin leje me shkrim. Duhej tu jepnim informata për llojin e makinës me të cilën do të udhëtonim, numrin e njerëzve që do të na shoqëronin si dhe emrat e tyre, vendi i udhëtimit, vendet e sakta që dëshironim t’i vizitojmë, kur do të ktheheshim si dhe i kërkonin numrat etelefonëve mobilë në rast se dëshironin të na kontaktojnë. Ndalesat shtoheshin për çdo ditë. Kurse ne kërkonim mënyra se si tu bashkëngjitemi vëllezërve në frontet e Xhihadit. Patëm sukses të vendosim kontakte me vëllezërit në Jemen. E përgatitëm rrugën për nisje por mbikqyrja mbi ne po shtohej. I tërë fshati im ishte i rrethuar dhe ngado që të shkoja, më ndiqnin haptazi. Kjo ndjekje e turpshme përsëritej edhe kur isha i shoqëruar nga familja ime. Kur shkoja në xhami për tu falur, edhe ata hynin për tu falur; kur të hyja në ndonjë shitore, edhe ata hynin pas meje; kur e vozitja veturën, edhe ata i vozisnin të vetat; kur dilja nga vetura, edhe ata dilnin. Pastaj fala Istihare dhe vendosa ta filloj udhëtimin tim për në Jemen. Kur bëra të nis, filloi të bjerë një shi i dendur i cili e bëri shikimin aq të vështirë saqë ma mundësoi të dal vjedhurazi në prezencë të të gjithë spiunëve që më ndiqnin. Krejt falënderimi i takon Allahut. Dëshiroj që të kisha vendosur baltë në kokat e tyre ashtu siç ka bërë Pejgamberi savs kur e kreu Hixhretin, që t’ua bëj me dije se edhe jam duke e kryer hixhretin.
Udhëtuam me qëllim që tu bashkëngjitemi vëllezërve Muxhahidë. Udhëtuam deri te toka e nderit. I kaluam pengesat deri sa arritëm te kufiri i Jemenit ku a lamë makinën dhe e lamë pas vetes këtë botë të pavlefshme për të shkuar në tokën e Imanit, në tokën e Ensarëve të cilët i kanë dhënë shembujt më të lartë të përkrahjes, mikpritjes dhe sakrificës për fenë. Mikpritja e tyre për ne ishte e mrekullueshme. Tani jetonim me vëllezërit më të mirë.
Për në fund kam një mësazh për qeveritarët Saudë: VDISNI NË MLLEFIN TUAJ.
E lus Allahun që të na japë vendosmëri dhe përkrahje, si dhe i trimëroj vëllezërit e mi të përgatiten për Xhihad dhe të luftojnë në Xhihad. Dyert e Xhihadit janë të shumta, kurse njëra ndër to është Xhihadi individual. Vëllezër të nderuar, kurrë mos i zvogëloni mundësitë tua. Remzi Jusuf ishte një person i vetëm por përsëri ishte një shembull e personit që bëri Xhihad si i vetëm. Mos lejoni që ushtari Amerikan, Britanez apo Danez të jetë më i mirë se ju në mbrojtjen e principeve, dhe se duhet të kuptoni se ky është çmimi që duhet ta paguani për Xhennetin. Xhenneti është ai ku do t’i shihni gjërat të cilat syri nuk i ka parë, veshi nuk i ka dëgjuar, kurse mendja nuk i kurrë nuk i ka imagjinuar.
Marrur nga gazeta elektronike “INSPIRE THE BELEIVERS”.
Përktheu: Teuhid.NET
