ABDULLAH
Shkrimi i paradokohshëm i botuar për pelenat e ushtarëve Amerikanë më nxiti që të shkruaj për një temë e cila ka të bëjë me frikën, gjegjësisht me intensitetin më të lartë të saj, me qëllim që të kuptohet se vëllezërit tanë që luftojnë në tokat e Xhihadit janë duke e përmbushur një pjesë të urdhërit të Allahut, edhe atë ajetet që nxisin për terorizimin e armikut; kurse në gjuhën tonë terori e ka kuptimin e tmerrit, pra tmerrimin e armikut. Po prej nga e dimë ne se me të vërtetë është arritur ky qëllim? E dimë pikërisht nga reagimi i ushtarëve Amerikanë: lëshimi i nevojës së vogël dhe të madhe pa kontrollë, kur ballafaqohen me Muxhahidët; ose kur u shkon mendja se mund të ballafaqohen me ta; ose kur nisin për në mision i cili i shpie në betejë me ta.
Shkurtimisht, fjalët Muxhahid, Taliban, Al Kaida, etj u shkaktojnë probleme serioze të cilat fundin e kanë me jashtëqitje të pakontrollueshme. Ky reagim nënçmues dhe qesharak i ushtarëve ka të bëjë me frikën, edhe atë me nivelin më të lartë të saj, i cili quhet tmerr apo teror. Njeriu ndjen frikë kur e vlerëson se rrezikohet vetë ai apo ndonjë vlerë e tij, dhe se nuk do të mund t′i përgjigjet si duhet objektit apo situatës e cila e rrezikon. Kurse tmerrin e ndjen atëherë kur e vlerëson se rrezikohet vetë ai apo ndonjë vlerë e tij; dhe se nuk ka mundësi assesi t′i përgjigjet fuqisë nga e cila rrezikohet; dhe se nuk ka rrugëdalje nga situata e rrezikshme. Pra është vlerësim i vetë ushtarëve Amerikanë se kur ballafaqohen me Talibanët s′ka dalje nga rreziku, s′ka zgjidhje të problemit, s′ka ikje, s′ka ndihmë, s′ka lehtësim...
Këto janë mendime vetëvrasëse për ata që nuk guxojnë ta bëjnë as gabimin më të vogël kur janë në detyrë. Por ja që dashuria ndaj jetës është më e madhe se gjithçka tjetër, kurse frika është një lloj sinjali i brendshëm që e ka për detyrë ta mbrojë njeriun. Mirëpo kur njeriu e vlerëson se rreziku është i vërtetë, ka nevojë ta dijë fuqinë e kundërshtarit; a është fuqia e kundërshtarit më e madhe apo më e vogël se e vetja. Dhe nëse e vlerëson se është më i fortë se kundërshtari, atëherë do të reagojë me hidhërim dhe agresivitet, pra do ta sulmojë kundërshtarin.
Por nëse e vlerëson se kundërshtari është më i fuqishëm, atëherë me siguri do të ikë atje ku nuk ka rrezik; por në shumë raste nuk ka mundësi të ikë shpejtë nga situata, ashtuqë e ka patjetër ose të luftojë ose të dorëzohet. Edhe njëra edhe tjetra janë shkatërruese për jetën e tij, sepse përvoja apo lajmet e marra nga shokët tregojnë se armiku është i pamposhtur. E kur ushtari të besojë në diçka të këtillë, le ta dijë se nuk ka dalje nga rreziku dhe se e ka humbur betejën para se ta fillojë. Dhe pikërisht në këtë pikë fillon pesimizmi, mendimet e këqija, shpresat e humbura, inferioriteti…dhe disa efekte tjera sa të çuditshme aq edhe qesharake për ushtrinë "më të fortë" në botë.
Ajo që i prodhon të gjitha këto efekte për ushtarin është ideja apo mendimi se nuk ka ku të ikë, nuk ka dalje, nuk ka shpëtim. Krejt këto mendime janë automatike, kështuqë e aktivizojnë një mekanizëm i cili te ushtari shkakton disa efekte: e lëshon fuqia apo i priten këmbët, e lëshon nevojën e vogël apo nevojën e madhe pa kontrollë, e humb vetëdijen, bie në tokë apo dysheme si ndonjë dru, etj. Këto efekte mund të ndodhin së bashku apo ndaras, por përveç këtyre mund të paraqiten edhe efekte tjera, krejt si reagim i shpirtit për të shpëtuar disi nga humbja e sigurt. Ato efekte apo simptome kanë të bëjnë me paralizimin e pjesshëm apo të plotë të trupit(përkohësisht), kështuqë mund të mos funksionojnë këmbët apo duart apo diçka tjetër mu në momentin më të rëndësishëm.
Poashtu humbet baraspesha, humbet kuptimi i kohës dhe vendit, humbet vlerësimi i realitetit, humbet memorja, humbet vlerësimi për atë që është duke ndodhur, humbet realiteti dhe gjithçka bëhet e pakuptueshme. Pra siç shihet ushtari i këtillë s′ka fuqi për asgjë; faktikisht ai është duke e pritur vdekjen. Por këtu parashtrohet pyetja se pse ky nuk mbrohet por pret i paralizuar që të tjerët ta vrasin?
A nuk do të ishte më mirë të luftojë deri në fund? Përgjigja është se ky beson se armiku është i pamposhtur dhe se nuk ka mënyrë tjetër shpëtimi përveç kësaj e cila paraqitet me efektet që i treguam. Nga njëra anë nuk dëshiron ta pranojë humbjen prandaj me paralizimin e vet sikur dëshiron të thotë: unë nuk jam i dobët apo frikacak por jam i pamundur, jam i sëmurë, jam i paralizuar, prandaj ju mund të më fitoni. Nga ana tjetër sikur kërkon mëshirë nga armiku duke dashur të thotë: unë jam i paralizuar dhe s′kam mundësi të të lëndoj, prandaj po dorëzohem kurse ti trego mëshirë dhe mos më vra.
Këto janë situata që ndodhin shpesh dhe kanë të bëjnë me thelbin e funksionimit të personalitetit ashtuqë ai vetë vendos se cilin mekanizëm do ta aktivizojë; nëse e aktivizon mekanizmin e tmerrit, rezultati automatikisht do të jetë pasiviteti, pra nuk ndërmerr asgjë për veten.
Natyrisht se ky është rezultati më i padëshirueshëm për ushtarin; por nuk duhet të çuditemi kur të dëgjojmë se ka shumë raste të rralla dhe pikërisht sikur ky që e përshkruajtëm më lartë. Kjo ndodh sepse ushtarët nuk pranojnë aspak të shkojnë në ato zona ku ka rrezik, gjë të cilën e kemi dëgjuar shpesh nëpër mediume; ose ndodh që ushtarët të dalin në terren por të mos shkojnë në vendin e rrezikshëm, kurse komandës i japin informata të rrejshme; ose të merren vesh që armikut t′i japin para për mossulmim(gjë që ka ndodhur dhe është bërë skandal serioz).
Me rëndësi është të kuptohet se njeriu nuk i frikësohet njeriut tjetër apo situatës së rrezikshme, por i frikësohet veprimit apo aksionit që mund ta ndërmerr personi tjetër, në këtë rast lëndimi, plagosja, robërimi, rrahja, copëtimi, këputja e gjymtyrëve, vrasja… Këtu është edhe propaganda negative që e bëjnë mediumet e huaja duke i prezentuar Muxhahidët si njerëz të egër, të pashpirt, të vrazhdë, të pacivilizuar, të etshëm për gjak, të gatshëm për prerje koke dhe më me rëndësi se të gjitha gatishmëria për ta flijuar veten.
Kjo e fundit ua bën me dije armiqve se Muxhahidët nuk mbrohen dhe nuk u dhimbset jeta, prandaj gjasat për të mbetur gjallë nëse ballafaqohesh me këta njerëz është shumë e vogël; pra gjasat për të vdekur janë shumë të mëdha. Kështu fillojnë të funksionojnë organet e ndryshme me qëllim që ushtarin ta paraqesin si të sëmurë i cili nuk është i gatshëm për aksion. Kjo faktikisht është ikje nga përgjegjësia, ikje nga detyra, ikje nga beteja, por në një mënyrë indirekte; në një mënyrë mashtruese, më pak të dhimbshme.
Është kjo një mënyrë që edhe ta shpëtojnë veten nga vdekja edhe ta mbajnë gjallë besimin se janë trima. Por ne e dimë se këto simptome janë një mesazh për ndihmë që u dërgohet të tjerëve, mesazh se fuqia shpirtërore është kah fundi, mesazh se nuk mund të qëndrojnë më tutje; është kjo një thirrje për ndihmë emergjente ashtu siç kërkojnë ndihmë fëmijët prej prindërve kur gjenden përballë rrezikut. Kjo është poashtu mesazh dhe lutje që Muxhahidët ta zvogëlojnë agresivitetin dhe sulmet; mesazh i cili thotë: e pranoj se jam më i dobët, prandaj ndalu më.
Reaksionet e ushtarëve të tyre tregojnë se ushtritë e tyre janë të rraskapitura në aspektin shpirtëror, i cili shkakton probleme edhe te aspekti i tyre fizik e shëndetësor; poashtu tregojnë se ushtritë e tyre s′kanë më as fuqi morale e as fuqi të bindjes. Kjo është prej shenjave se ushtarët e tyre nuk kanë kontroll të plotë as mbi vetet e tyre, e ku më ndaj terrenit që e mbulojnë.
Poashtu mund të konkludohet se ushtarët e tyre kanë shumë probleme mentale, psikologjike, personale, që ua shterrin fuqitë; dhe mundohen t′i mbulojnë me llojlloj drogash, andaj kjo është një prej shenjave se shpejt do të pësojnë thyerje të dukshme jo vetëm në terren por edhe në mesin e radhëve të ushtrive. Shenjat e shkatërrimit psikologjik të tyre shihen kur ushtarët e tyre kthehen nëpër shtëpi, ku nuk mund t′i kthehen jetës normale për gjatë kohë. Kjo tregon se vëllezërit tanë janë duke e plotësuar urdhërin e Allahut, që me ndihmën e Tij, ta tmerrojnë e çmendin aleancën arrogante. Vetëm mbetet të bëjmë dua që mos mbesim prapa tyre. Dhe Allahu e di më së miri.
Përgatiti dhe përshtati: Teuhid.NET
