Duhet ditur se Allahu është Udhëheqësi dhe Origjina e çdo gjëje dhe çdo gjallese. Gjëja më e rëndësishme që Allahu ka urdhëruar birin e Ademit ta mësojë dhe veprojë, para namazit, para zekatit apo çfarëdo akti tjetër te adhurimit, është që të besojë në Njëshmërinë e Allahut dhe të mohojë e të mos besojë në asnjë zot tjetër (Taghut).
Kjo është arsyeja, pse Allahu i ka krijuar krijesat, i ka derguar Profetët, i ka shpallur librat dhe e ka urdhëruar Xhihadin dhe shehidllëkun.
Për këtë shkak egziston armiqësia mes pasuesve të Al-Rrahmanit dhe atyre të shejtanit dhe për këtë shkak ummeti islam(ik) dhe Hilafeti i drejtë do të vendoset.
Allahu thotë:
"Unë nuk i krijova xhinët dhe njerëzit për tjetër pos që të më adhurojnë." (Edh-Dharijat, 56)
Kjo do të thotë që të adhurohet vetëm Allahu. Ai gjithashtu thotë:
"Ne dërguam në çdo popull të dërguar që t’u thonë: “Adhuroni vetëm All-llahun, e largojuni taghutit (adhurimit të tyre)!" (Nahl, 36)
Ky besim, se nuk ka zot tjetër pos Allahut (asnjë zot që adhurohet me meritë veç Allahut), është baza e Islamit. As thirrja (daveti) as xhihadi, as agjërimi, as zekati as haxhi nuk pranohen pa këtë [kusht].
Nuk mund t’i shpëtohet zjarrit të Xhehenemit pa besuar në këtë, sepse kjo është vend-mbajtja e vetme për të cilën Allahu u ka garantuar pasuesve te Tij që nuk do të këputet. Prandaj, vend-mbajtjet e tjera të fesë nuk do të jenë të mjaftueshme për shpëtimin nga zjarri i Xhehenemit. Allahu thotë:
"Kështu, kushdo që mohon tagutin dhe beson në Allahun, ai është kapur për vend-mbajtjen më të qëndrueshme që kurrë s'do të thyhet". (El Bekare, 256)
Allahu gjithashtu thotë:
“Ndërkaq, ata që u larguan prej adhurimit të taghutëve dhe iu drejtuan All-llahut, ata kanë gëzim të madh, e ti përgëzoji pra robërit e Mi!” (Ez-Zumer, 16)
Vëreje, se si fol Allahu për mohimin e zotave para se të fol për besimin në Të, kështu që ka vënë mohimin para pohimit; Allahu ka caktuar monoteizmin me fjalët Laa ilaaha illaal- Laah (S’ka zot veç Allahut) që tregon këtë princip të madh të vend-mbajtjes më të fortë.
Prandaj, nuk ka besim te sinqertë në Allahun, pa mohimin e tërësishëm të zotave të tjerë.
Zotat të cilët duhet të mohohen dhe të shmanget adhurimi i tyre për të pasuar vend-mbajtjen e shpëtimit të sigurt, nuk janë vetëm gurët, idhujt, pemët/lisat apo varrezat që adhurohen përmes përkuljes apo thirrjes për ndihmë, apo gjunjëzimit – kjo përfshinë më shumë se kaq.
Kjo përmban çdo gjë që adhurohet e që pranon të adhurohet përveç Allahut me çfarëdo akti të adhurimit.
Zoti (i rrejshëm) rrjedh prej tiranisë e cila është tejkalimi i kufijve nga krijesat. Aktet e adhurimit përfshijnë përkuljen, gjunjëzimin, thirrjen për ndihmë dhe therjen [e kafshëve].
Dëgjueshmëria në legjislacion është gjithashtu një akt adhurimi. Allahu thotë për të krishterët:
"Ata i konsideruan “ahbarët” (priftër jehudi) të tyre, “ruhbanët” (murgjit e krishterë) të tyre dhe Mesihun (Isain) birin e Merjemes, për zota pos All-llahut”. (Et-Teube, 31)
Megjithëse ata nuk u përkulen apo u gjunjëzuan para priftërinjve të tyre, i ndoqën ata dhe u pajtuan me ta në ndalimin e të lejuarës dhe në lejimin e të ndaluarës.
Prandaj Allahu e konsideroi këtë sikur t’i kishin marrë [priftërinjtë] për zota, sepse dëgjueshmëria në ligjvënie është adhurim, dhe nuk lejohet të jetë për askënd tjetër pos Allahut, meqë Allahu është i Vetmi që mund të jep legjislacion. Prandaj çdokush që e bën këtë, ai është politeist.
Si provë për këtë është imitimi i cili ndodhi në kohën e Profetit mes pasuesve të Al-Rrahmanit dhe atyre të shejtanit mbi një dhi të vdekur.
Njerëzit politeist donin t’i bindin muslimanët se nuk ka dallim mes dhisë të cilën e thernin muslimanët dhe dhisë që vdiste vetë. Ata pretendonin se dhia e vdekur ishte therur nga Allahu. Andaj Allahu zbriti gjykimin e Tij dhe tha:
"Djallëzit i nxisin miqtë e vet që t’ju polemizojnë juve, e nëse i dëgjoni ata, atëherë jeni si ata (idhujtarë).” (El-En’am, 121)
– Përkthyesi Muhammad Muhsin Khan shtoi: "sepse ata (shejtanët dhe miqtë e tyre) bërën të ligjshëm ushqimin që Allahu e ka bërë të paligjshëm dhe ju i dëgjuat ata duke e konsideruar atë të ligjshëm, dhe duke vepruar kështu ju i adhuruat ata, dhe adhurimi i të tjerëve pos Allahut është politeizëm.”
Pra fjala “zot[ëri]” përfshinë secilin që e bën vetën ligjvënës krahas Allahut, qoftë ai udhëheqës në parlament (autoritet legjislativ), apo personat që i votojnë ata, sepse ai ka tejkaluar kufijtë e tij.
Njeriu është krijuar që të jetë shërbyes i Allahut dhe Allahu ka urdhëruar atë që ta pranojë legjislacionin e Tij, por njeriu refuzoi dhe kaloi kufijtë.
Ai deshi ta barazojë veten me Allahun dhe të marrë pjesë në ligjvënien e Allahut, gjë që nuk i është lejuar askujt pos Allahut.
Nëse dikush i tejkalon kufijtë dhe e bën këtë [d.m.th. pjesëmarrjen në ligjvënie], ai bën veten zot ligjdhënës dhe bëhet njëri prej zotave udhëheqës.
Islami dhe monoteizmi i tij nuk do të pranohet, përveçse dhe derisa të mohon atë që ka bërë dhe t’iu shmanget asaj [vepre] dhe të lufton për t’iu larguar robërve dhe ndihmuesve të saj.
Allahu thotë:
"A i vure re ata që mendojnë se besuan atë që të zbriti ty, dhe atë që zbriti para teje, se si dëshirojnë që mes tyre të gjykojë taghuti, e duke qenë se janë të urdhëruar që të mos e besojnë atë.” (En-Nisa, 60)
Muxhahidi ka thënë: ”Taghuti është shejtan në formë të njeriut të cilit iu drejtohen njerëzit për gjykim dhe e pasojnë atë”.
Sheikh el-Islam lbn Tejmijje ka thënë: "... për këtë arsye, ai që gjykon duke mos iu referuar Librit të Shenjtë (Kur’anit) është Taghut." (Majmoo' al-Fataavaa, Pjesa 28, faqe 201.)
Ibn el-Kajjim ka thënë: "(Taghut është) secili që tejkalon kufijtë e tij (qoftë ai që) adhurohet, pasohet apo dëgjohet. Pra Taghuti i secilit popull është ai që e bëjnë gjykues krahas Allahut dhe Profetit të Tij apo që adhurohet veç Allahut, apo që pasohet duke mos e marr në konsideratë Allahun, apo që dëgjohet në një çështje ku nuk e dinë se a i binden Allahut me të.”
Ai gjithashtu ka thënë:” Kushdo që nuk gjykon apo nuk i kthehet asaj të cilën e ka sjellë Pejgamberi i Allahut për gjykim është duke e pasuar një zot (fals).” (E'laam Al- Muvaaqi'een, pjesa 1, faqe 50.)
Një nga zotat që adhurohen sot e të cilin duhet ta mohojë secili monoteist, dhe gjithashtu pasuesit e tij në mënyrë që të kapet për vend-mbajtjen më të sigurt dhe të shpëtojë nga zjarri i Xhehenemit, janë zotat e përkohshëm të bërë nga njeriu, të ashtuquajturit zota të legjislaturës. Allahu thotë:
"A mos kanë ata ortakë (zota ose idhuj) që u përcaktuan atyre fé, të cilën nuk e urdhëroi All-llahu? Po sikur të mos ishte fjala vendimtare (e All-llahut që shpërblimi dhe ndëshkimi të jenë në Ahiret), do të kryhej dënimi mbi ta, e megjithatë, mohuesit do të kenë dënim të dhembshëm.” (Esh-Shura, 21)
Njerëzit kanë shkuar pas këtyre ligjdhënësve dhe kanë pranuar ta bëjnë legjislacionin te drejtë dhe karakteristikë të tyre, për parlamentet e tyre, për fushat e udhëheqjes së tyre lokale, regjionale dhe internacionale. Këtë e treguan përmes ligjeve dhe kushtetutave të tyre, fakte te cilat janë të njohura për ta.
Neni (51) i kushtetutës së Kuvajtit thotë: Autoriteti legjislativ udhëhiqet nga princi dhe Këshilli parlamentar bazuar në kushtetutë.”
Dhe neni (25) i kushtetutës të Jordanisë thotë: “Autoriteti legjislativ është nën përgjegjësinë e mbretit dhe Këshillit parlamentar” dhe artikulli (86) i kushtetutës së Egjiptit thotë: Parlamenti i kushtohet përgjegjësisë të autoritetit legjislativ.”
Prandaj, ata janë bërë zota të secilit që i ka dëgjuar dhe pasuar ata, apo që janë pajtuar me ta në këtë mohim (mosbesim) dhe politeizëm, ashtu siç ka thënë Allahu për të Krishterët kur ata i pasuan priftërinjtë dhe murgjit e tyre. Pasuesit (dhe zbatuesit) e demokracisë së sotme janë më të shëmtuar dhe më të fëlliqur, sepse priftërinjtë e bënin këtë (p.sh. këtë që përmendet në paragrafin më lart), por ata nuk pretendonin ta bënin këtë si ligj apo sistem legal dhe ata nuk bënin kushtetuta apo libra.
Ata gjithashtu nuk e dënuan asnjë njëri i cili nuk e ka pranuar apo praktikuar këtë. Ata as nuk e shfrytëzuan për të “korrigjuar” [ndryshuar] Librin e Allahut siç bënin këta taghuta.
Nëse e kupton këtë, duhet ta dish se hapi më i madh i mbështetjes (kapjes) në këtë vend-mbajtje më të fortë dhe hapi më i lartë i mohimit të këtij zoti të bërë nga njerëzit është kulmi i Islamit.
Shaikh Ebu Muhammed 'Isaam el-Makdisi
