Teuhid.NET

1.Imani është fjalë dhe vepër:

Ibn Tejmije rahimehullah thotë: “Transmetimet janë mutevatir nga selefi se imani është fjalë dhe vepër”.[1]

Zuhriju rahimehullah thotë: “Imani është fjalë dhe vepër të cilat nuk ndahen, nuk bën dobi njëra pa tjetrën”.[2]

2.Imani është fjalë, vepër dhe nijet:

Imam Shafiju rahimehullah thotë: “Ka ixhma prej sahabeve dhe tabiinëve dhe ata pas tyre të cilët i kemi takuar, ata thonin: “Imani është fjalë, vepër dhe nijet, nuk mjafton vetëm njëra prej treve vetëmse me të tjerat”.[3]

Ibn AbdulBerri rahimehullah thotë: “Dijetarët e fikhtu dhe hadithit janë të pajtimit se imani është fjalë, vepër dhe nijet”.[4]

3.Imani është fjalë, vepër, nijet dhe pasim i sunnetit:

Sehël b. Abdilah Testurij është pyetur për imanin se çfarë është. Ai tha: “Fjalë, vepër, nijet dhe sunnet. Nëse imani është fjalë pa vepër, kjo është kufër, nëse është fjalë dhe vepër pa nijet, kjo është nifak, nëse është fjalë, vepër, nijet pa sunnet, kjo është bidat”.[5]

4.Imani është fjalë me gjuhë, besim me zemër dhe vepër me gjymtyrë:

Axhorij rahimehullah, thotë: “Dijeni, Allahu ju mëshiroftë se ajo në të cilën janë dijetarët e muslimanëve se imani është vaxhib për të gjithë njerëzit. Ai është besim me zemër, pohim me gjuhë duke e shqiptuar dhe se nuk mjafton njohja me zemër dhe shqiptimi me gjuhë derisa të ketë vepër me gjymtyrë. Nëse plotësohen këto tre cilësi, ai është besimtarë. Për këtë aludon Kur’ani , sunneti dhe fjalët e dijetarëve musliman”.[6]

Ebu Theurij rahimehullah thotë: “Dije, Allahu na mëshiroftë se imani është besim me zemër, shqiptim me gjuhë dhe vepër me gjymtyrë”.[7]

Bedrul Ajinij rahimehullah thotë: “Mendimi i selefit dhe pasuesve të etherit është se imani përbëhet me bashkimin e tre gjërave: Besim me zemër, shqiptim me gjuhë dhe vepër me gjymtyrë”.[8]

Imam Ibnul Kajimi rahimehullah thotë: “Kush mediton në sire dhe lajme të vërteta për dëshmitë e shumë prej ithtarëve të librit dhe mushrikëve mbi dërgesën e Pejgamberit sal’allahu alejhi ue selem, se ai është i drejtë, do ta sheh se kjo dëshmi nuk i ka futur ata në Islam, do të kupton se Islami është një çështje mbi këtë dhe se Islami nuk është vetëm njohje, e as vetëm njohje dhe besimi i tij, por është njohje, besim, nënshtrim, respektim i tij dhe fesë së tij nga jashtë dhe brenda”.[9]

Muhamed b. Nasr El-Meruezij thotë: “Sa i përket fjalës: “T’i besosh Allahut”, kjo është që ta njësosh , ta besosh me zemër dhe gjuhë, t’i nënshtrohesh Atij dhe urdhrave të Tij duke e vendosur për të kryer atë që urdhëroi, duke u shmangur nga përtacia, kryelartësia dhe inati, nëse e bën këtë fiton dashurinë e Pejgamberit sal’allahu alejhi ue selem dhe i largohesh hidhërimit të tij”.[10]

Komentimi i fjalëve të selefit: “Imani është fjalë dhe vepër”:

1.Fjala e zemrës: Ky është besimi i prerë ndaj Allahut, melaikeve. librave, të dërguarve dhe ditën e Gjykimit. Në këtë hyn imani në atë që erdhi i Dërguari sal’allahu alejhi ue selem.

Argument për emërtimin e besimit i cili është në zemër me “fjalë” është hadithi i Usame b. Zejd ku tha: “A ia ke hapur zemrën që të kuptosh a e ka thënë apo jo?”.[11]

Neveviju rahimehullah, thotë: “Derisa të kuptosh a e ka thënë apo jo. Ai i cili e thotë këtë është zemra”.[12]

Pra, Pejgamberi sal’allahu alejhi ue selem e përkatësoi fjalën në zemër. Ai nuk ka dyshim aspak se ai këtë e tha me gjuhën e tij, nga ai e dëgjoi Enesi r.a., mirëpo Pejgamberi sal’allahu alejhi ue selem e kishte për qëllim a ishte i drejtë në fjalën e tij apo e tha nga frika e armës.

2.Fjala e gjuhës: Siç është dëshmia e teuhidit për Allahun, është ajo në të cilën Pejgamberi sal’allahu alejhi ue selem i urdhëronte njerëzit kur i thirte në Islam. I gjithë ummeti ka ixhma se ai i cili nuk i shqipton dy dëshmitë, duke pasur mundësi për këtë, ai është jobesimtarë dhe nuk ka hy në Islam.[13]

Fjala e gjuhës pa fjalën e zemërs është fjalë e munafikave, Allahu i Lartësuar thotë: “...Ata flasin me gjuhët e veta atë që nuk e kanë në zemrat e tyre”. (Fet’h, 11)

3.Vepra e zemrës: Kjo është dashuria e Allahut dhe të Dërguarit, madhërimi i Allahut dhe të Dërguarit, frika prej Allahut, kthimi ka Ai, sinqeriteti, mbështetja tek Ai....dhe të tjera prej veprave të cilat i sjellë besimi siç e sjellë shkaku ndodhinë.

Allahu i Lartësuar thotë: “E, besimtarë të vërtetë janë vetëm ata, të të cilëve kur përmendet All-llahu u rrëqethen zemrat e tyre, të cilëve kur u lexohen ajetet e Tij u shtohet besimi, dhe që janë të mbështetur vetëm te Zoti i tyre”. (Enfal, 2)

4.Veprat e gjymtyrëve: Siç janë: namazi, zekati, therrja, zotimi, tavafi, që të gjitha janë prej veprave të gjymtyrëve dhe janë prej veprave të imanit.

Allahu i Lartësuar thotë: “Thuaj: “Namazi im, kurbani im, jeta ime dhe vdekja ime janë thjesht për All-llahun, Zotin e botëve. Ai nuk ka shok (nuk adhuroj tjetër). Me këtë (thjeshtësi të adhurimit vetëm për Zotin) jam i urdhëruar dhe jam i pari i muslimanëve (i pari që pranoj dhe bindem)!”. (En’am, 162-163)

Dhe i Lartësuari tha: “Andaj ti falu dhe prej kurban për hir të Zotit tënd!”. (Keuther, 2)

Ibnul Kajimi rahimehullah, thotë: “Ehlu sunneti janë të pajtimit se imani humbet dhe se besimi nuk bën dobi nëse nuk ka vepra të zemrës, të cilat janë dashuria dhe nënshtrimi ndaj Tij. Ashtu siç nuk u bëri kjo dobi Iblisit, faraonit dhe popullit të tij, jehudëve dhe mushrikëve të cilët besonin vërtetësinë e Pejgamberit sal’allahu alejhi ue selem, të cilët e pohonin këtë fshehtas dhe haptas. Ata thonin: “Ai nuk është gënjeshtarë mirëpo nuk i besojmë dhe nuk e pasojmë”. Nëse imani humbë me humbjen e veprës së zemrës, atëherë nuk është e paqartë humbja e imanit me humbjen e veprës më të madhe të gjymtyrëve”.[14]

Muhamed Xhiritlij

Përktheu: Rexhep MEMISHI

Teuhid.NET

www.teuhid.net

Comments (0)

Name

Comment

smaller | bigger

I have read and agree to the Terms of Usage.

Add Comment