Du’aja për sunduesit dhe udhëheqësit, qofshin muslimanë apo Kufarë sipas nesh është një prej risive të xhumasë, dhe shenjë e atij që ka hyrë në bindje ndaj tyre. Ne e urrejmë dhe e kundërshtojmë ate. Namazi pas personit që largohet nga kjo -pas Ehlu Sunnetit- është shumë më i dashur për ne. Ne nuk e shpallim namazin të pavlefshëm për shkak të saj, e as që mbajmë mendimin se duhet të përsëritet, përveç nëse Du’aja është e qartë për t’u ndihmuar Tagutëve apo Dinit të tyre politeist; mbase gjykimi mbi ta do të ishte sikur ai mbi ndihmuesit dhe ushtarët e tyre. Të ndihmuarit me gjuhë është gjysma e binjakut e të ndihmuarit me shtizë.
DIJETARËT E QEVERISË
Ne besojmë se nëse dijetari ia jep betimin (bejanë) Tagutit apo sunduesit Kafir, duke i dhënë atij dorën dhe zemrën, duke e ndihmuar, apo duke dhënë vendime juridike (fetva) sipas dëshirës së sunduesit, atëherë ai është Kafir felëshues. Sa i përket atij që e trashëgon pozitën nga dijetarët dhe Mashayikh, të gjithë ata gjykohen sipas pozitës së tyre. Nëse në të (ate pozitë) ka kufër, ndihmë të kufrit, pjesëmarrje në legjislacionin e kufrit, apo përkrahje dhe ndihmesë për Mushrikët kundër njerëzve të Teuhidit, atëherë sipas nesh ky është Kafir. Gjatësia e mjekrës së tij, madhështia e titullit të tij, diploma apo turbani i tij, sipas nesh nuk janë faktorë parandalues për Tekfir. Nëse asgjë prej kësaj nuk gjendet në pozitën e tij, por megjithatë bëhet shkak për bymimin e të pavërtetës duke ia veshur ate të vërtetës, atëherë ata janë kokat e injorancës që janë të devijuar dhe i çojnë të tjerët në devijim.
Shejh Ebu Muhamed el-Makdisi
Teuhid.NET
