Deri tek ata që ende vazhdojnë ta llogarisin kundërshtimin e demokracisë si kundërshtim degësor dhe se kjo aspak nuk i prek themelet dhe besimet!!
Deri tek ata që thërrasin për kërkim, arnim dhe sukses !!
Deri tek ata që injorancën e marrin si pretekst për moskuptimin e demokracisë në thelbin e saj.
Deri tek ata që demokracinë e veshin me rrobën e konsultimit në Islam, mizorisht duke shpifur.
Deri tek ata që demokracinë e shohin zgjidhjen më të shkëlqyer për problemet e Islamit dhe muslimanëve.
Deri tek ata që e popullarizojnë demokracinë dhe thërrasin për tek ajo, ndërsa në anën tjetër pretendojnë që janë muslimanë.
Deri tek ata dhe tek tjerët, u themi: Demokraci në zbërthim donë të thotë pushteti i takon popullit, zgjidhja i takon popullit, gjykimi bëhet tek populli, asnjë gjykim nuk mund të jetë më i lartë se ai i popullit, dëshira e askujt nuk mund të jetë më e lartë se e popullit, këtu futet edhe dëshira e All-llahut, e cila nuk vlerësohet aspak e as që ka ndonjë vlerë në syrin e demokracisë dhe demokratëve.
Demokraci do të thotë që burim i vetëm i legjislacionit, ndalesës dhe lejesës, është populli e jo All-llahu, dhe e gjithë kjo realizohet nëpërmjet disa njerëzve të cilët përfaqësojnë popullin për ta kryer këtë detyrë, në vëndimin e ligjeve.
Prandaj nga kjo kuptohet se i adhuruari të cilit iu nënshtrohet dhe pasohet në këtë vështrim është njeriu e jo All-llahu, qoftë i Madhëruar.
E ky veprim vjen në kundërshtim me Teuhidin (njësimin e All-llahut), në kundërshtim me bazat e fesë, e për këtë argument është fjala e All-llahut “…vendimi (në çështjen e adhurimit) nuk i takon kujt, pos All-llahut… (Kur’an 12:40) dhe fjala e Tij: “Në vendimin e Tij nuk mund t’i përzihet askush.”(Kur’an 18:26), gjithashtu fjala e All-llahut: “mos kanë ata ortakë (zota) që u përcaktuan atyre fé, të cilën nuk e urdhëroi All-llahu? (Kur’an 42:21), pastaj fjala e Tij: “e nëse i dëgjoni ata, atëherë jeni si ata mushrikë” (Kur’an 6:121) sepse ju i adhuruat duke lejuar atë që e ka ndaluar All-llahu, apo ndaloni atë që e ka lejuar All-llahu, kështu që ju keni marrë ata për zota pos All-llahut, dhe ne Kur’an apo Sunnet shirku vjen vetëm për ndonjë pjesë të adhurimit të drejtuar tjetër kujt pos All-llahut ( e jo vetëm atëherë kur i gjithë adhurimi t’i bëhet dikujt tjetër që të quhet Shirk).
Gjithashtu fjala e Tij: “Në vend të All-llahut, ata kanë zgjedhur për zot rabinët dhe murgjit e tyre..” (Kur’an 9:31)
Ata i kanë marrë për zota, atëherë kur i kanë dhënë të drejtën e ligjvënies, lejimit dhe ndalimit, pos All-llahut të Lartësuar.
Demokraci do të thotë, që çdo mosmarveshje mes dy palëve, gjykimi të kthehet tek populli, e jo tek All-llahu dhe i Dërguari i Tij, e kjo është në kontradiktë me fjalën e Tij: “Për çdo send që nuk pajtoheni, gjykimi për të është te All-llahu. (Kur’an 42:10), ndërkohë që demokracia thotë: Gjykimi për të është tek populli, dhe askund përpos tek populli.
Ka thënë i Madhi: “Nëse nuk pajtoheni për ndonjë çështje, atëherë parashtrojeni atë te All-llahu (te libri i Tij) dhe te i dërguari, po qe se i besoni All-llahut dhe ditës së fundit.” (Kur’an 4:59)
All-llahu e bëri prej kushteve të besimit, që mosmarrëveshjet, çdo lloj mosmarrëveshje të parashtrohet tek All-llahu dhe Pejgamberit i Tij, pra tek Libri dhe Sunneti.
Nga parimet e demokracisë është liria e besimit dhe zgjedhjes së fesë, andaj njeriut në demokraci i lejohet të besojë çfarë të dojë dhe të zgjedhë cilën fe ta dojë, kur të dojë, e nëse donë të del nga besimi i pastër i Islamit në kufr (mohim), nuk ka askush që e pengon e as nuk qortohet veprimi i tij.
Islami është në të kundërtën e kësaj plotësisht, kjo shfaqet në fjalën e të dërguarit të All-llahut paqja dhe mëshira e Tij qoftë mbi të: “Kush e ndërron fenë e tij vriteni”, nuk ka thënë “lëreni atë”, gjithashtu fjala e të dërguarit paqja dhe mëshira e Tij qoftë mbi të:“Jam urdhëruar që ti luftoj njerëzit deri sa të dëshmojnë se nuk ka të adhuruar pos All-llahut me meritë, të falin namazin, të japin zekatin..” pastaj fjala e tij alejhi selam: “Jam dërguar para kijametit me shpatëderisa të adhurohet vetëm Allahu i vetëm pa i bërë shokë në adhurimin e Tij."
Është e njohur se Islami për ithtarët e librit ka gjykuar një nga tre gjërat: Të pranojnë Islamin, të japin Xhizjen duke qenë të mposhtur, ose të luftohen, ndërsa sa i parket adhuruesve të putave prej mushrikëve arab edhe tjerët, për ta vlen ose pranimi i Islamit ose lufta dhe vrasja.
Gjithashtu kur të zbret Isau alejhi selam ashtu siç argumentojnë për këtë hadithet, se ai do ta then kryqin, do ta mbyt derrin, nuk e pranon xhizjen, dhe nga ata që e kundërshtojnë prej ithtarëve të librit nuk pranon tjetër pos të bëhen musliman ose ti lufton dhe ti vret.
Në dritën e këtyre teksteve dhe këtyre parimeve, dhe tjerat prej teksteve që flasin për këtë çështje duhet të kuptohet fjala e Tij: “Nuk ka dhunë në fe”. (Kur’an 2:256)
Demokraci do të thotë liri e të shprehurit, me çdo lloj shprehje, edhe nëse ofendohet All-llahu apo i dërguari i Tij, apo akuza kundër fesë, pra demokracia nuk njeh diçka të shenjtë e të ndalon zhytjen në të apo përmendjen e tyre me fjalë të ndyta, kështu që çdo mohim i këtyre parimeve nënkupton mohim i sistemit demokratik plotësisht, dhe nënkupton shkelje e të drejtave të shenjta në syrin e demokracisë dhe demokratëve.
Ky është kufri i qartë në fenë e All-llahut, sepse në Islam nuk ka liri për fjalën e kufrit dhe shirkut, për fjalën e cila dëmton dhe nuk përmirëson, shkatërron dhe nuk ndërton, copëton e nuk bashkon.
Ka thënë i Vërteti: “All-llahu nuk do publikimin e shprehjeve të këqia përveç (publikimit) të atij që i është bërë padrejt..” (Kur’an 4:148)
Ka thënë i Madhi: “Thuaj: “A me All-llahun, librin dhe të dërguarin e Tij talleni?” Mos kërkoni fare ndjesë, ju pasi që (shpallët se) besuat, keni mohuar”. (Kur’an 9:65:66)
Këto ajete kanë zbritur për një nga grupet të cilët duke qenë në rrugë për në luftën e Tebukut, thanë për shokët e të dërguarit të All-llahut paqja dhe mëshira e All-llahut qoftë mbi të: Nuk kemi parë më barkëmëdhenj se sa lexuesit tanë, e as gjuhë më gënjeshtare, e as më frikacak në luftë.
Me këto fjalë ata bënë kufr pasi që ishin besimtarë.
Transmetohet në hadith të vërtetë nga i Dërguari i All-llahut alejhi selam, se ka thënë: “Njeriu mund të flet një fjalë dhe nuk e sheh të madhe, zhytet për shkak të saj në zjarr 70 vjeshta”.
Transmetohet nga Sufjan ibni abdiLah All-llahu qoftë i kanaqur me të se ka thënë: Thash o i Dërguar i All-llahut, nga çka më së shumti frikohesh për mua?, E kapi gjuhën e tij dhe tha: “Nga kjo”.
Ka thënë i Dërguari i All-llahut alejhi selam: “Atë që All-llahu e mbron nga e keqja e asaj mes dy fëlqive dhe atë që ka mes dy këmbëve hyn në xhennet."
Ka thënë i Dërguari i All-llahut: “E çka i hedh në zjarr njerëzit me fytyrë përpos të korrurat e gjuhëve të tyre.” E ku është demokracia përballë këtij morali të lartë me të cilin ka ardhur feja jonë e pastër.
Demokracia o popull do të thotë laicizëm, ku nga parimet kryesore e ka ndarjen e fesë, pra ndarjen e fesë nga jeta dhe shteti, All-llahu në syrin e demokracisë nuk është tjetër pos xhamia, kisha, vende adhurimesh, dhe me kusht që mos të detyrohet askush për hyrjen në këto vende, e sa i përket aspekteve tjera të jetës politike, ekonomike, shoqërore dhe të tjera, nuk i përket Atij, por populli është i denjë për këto gjëra dhe askush tjetër, ndërsa popullit i lejohet të ndërhynë në çështjet e xhamive kur është e nevojshme:
“Kjo është për All-llahun, si mendonin ata, e kjo është e idhujve tanë”. Ajo që ishte për idhujt, nuk shkon te All-llahu, e ajo që është për All-llahun, shkon te idhujt e tyre. Sa gjykim i shëmtuar është ai që gjykojnë (pjesën e idhujve e plotësonin nga ajo e All-llahut, në rast nevoje, e të All-llahut jo). (Kur’an 6:136)
Allahu i Lartësuar ka thënë: “…e thonë: “Ne i besojmë disa e nuk i besojmë disa të tjerë” e mes këtij duam të marrin një rrugë. Të tillët janë jobesimtarët e vërtetë..” (Kur’an 4: 150-151)
Kjo është dispozita e çdo demokrati laik që e ndan fenë nga shteti dhe politika dhe aspektet tjera të jetës, edhe nëse ai pretendon me gjuhën e tij me mijëra herë se ai është prej muslimanëve, prej besimtarëve.
Demokracia ka parimin e lirisë personale, kështu që njeriut i lejohet nën hijen e demokracisë të vepron si të dojë prej mëkateve të mëdha, amoralitetit, veprave të liga, pa ndonjë llogari e as vëzhgues, pra amoralitetin (pornografinë) të cilën e kanë lejuar disa jobesimtarë gjatë historisë, a nuk nënkuptohet kjo e njejta.
Demokracia ka parimin se atë çfarë e zgjedh populli, me atë duhet të gjykohen vendet dhe vendasit, edhe nëse zgjedhësi është kafir, renegat, pa fe.
E kjo vjen në kundërshtim me fjalën e All-llahut: “All-llahu kurrsesi nuk iu mëndëson jobesimtarëve mbizotërim të plotë mbi besimtarët.” (Kur’an 4:141)
Gjithashtu kjo është në kundërshtim me Ixhmanë (unanimitetin, konsensusin, sh.r.) e Ummetit se kafirit nuk i lejohet të jetë zotëri i muslimanit, e as zotëri i vendit të besimtarëve.
Demokracia nga parimet e saj i bën të njejtë njerëzit në obligime dhe të drejta, duke mos shikuar në besim dhe fe, personalitetin dhe moralin e tij, ku më mosbesimtari, më i prishuri, më injoranti prej njerëzve është i barabartë me më të devotshmin, më të diturin, më bamirësin, në zgjedhjen e çështjve edhe atyre të mëdha.
E kjo është në kundërshtim me fjalën e All-llahut: “A do t’i bëjmë kriminelët të barabartë me muslimanët? C’është me ju, si gjykoni ashtu?” (Kur’an 68:35-36)
Ka thënë i Lartësuari: “A mos është ai që ishte besimtar, sikurse ai që ishte jashtë rrugës? Jo! Këta nuk janë të barabartë.” (Kur’an 32:18)
Ka thënë i Lartësuari: “A janë të barabartë ata që dinë dhe ata që nuk dinë?” Po, vetëm të zotët e mendjes marrin mësim.” (Kur’an 39:9)Në fenë e All-llahut nuk janë të barabartë, ndërsa në demokraci, po, të barabartë janë .. !!
Demokracia nga parimet e saja ka lirinë e hapjes të partive politike apo jopolitike duke mos marrë parasyshë metodologjinë, idetë, besimin e këtyre partive, dhe numri i partive të cilat mund të formohet është i pakufizuar, dhe secila nga ato ka të drejtën e përhapjes së kufrit, fesadit, të kotës nëpër vende dhe njerëz.
E gjithë kjo në peshoren e sheriatit nënkupton nënshtrim dhe miratim i kufrit dhe shirkut, lejim i heqjes dorë nga feja, miratim i degjenerimit, dhe kjo e gjitha bjen në kundërshtim me obligimin e mosmiratimit të kufrit dhe të keqes dhe obligimin për ti larguar ato, sikurse tha All-llahu: “Luftoni ata derisa të mos mbetet idhujtari (besimi i kotë), e i tërë adhurimi të bëhet vetëm për All-llahun”(Kur’an 8:39), gjithashtu në transmetohet në hadith të vërtetë nga i dërguari i All-llahut paqja dhe mëshira e All-llahut qoftë mbi të, se ai ka thënë: “Secili nga ju që sheh ndonjë të keqe, le ta largojë atë me dorën e tij, nëse nuk ka mundësi atëherë me gjuhën e tij, nëse nuk ka mundësi atëherë me zemrën e tij e ky është besimi më i dobët”, andaj nuk ka shpëtim nga mohimi i të keqes dhe largimi i saj me zemër në rast pamundësie për ta larguar me dorë apo me gjuhë, kurse që të bashkjetohet me të keqen deri në shkallën e kënaqësisë dhe kërkimit të saj, ky është kufri i qartë, për këtë argumenton fjala e të dërguarit të All-llahut alejhi selam: “Kush i lufton me dorën e tij ai është besimtar, kush i lufton me gjuhën e tij ai është besimtar, kush i lufton me zemrën e tij ai është besimtar, dhe pas kësaj nuk mbetet asnjë thërrmi besimi.” Pra pas kësaj nuk mbetet pos të kënaqurit me kufr, kurse të kënaqurit me kufr është e barabartë me kufr, nuk mbetet tek njeriu aspak iman.
Gjithashtu fjala e tij alejhi selam rreth anijes, sikurse ka ardhur në Buhari dhe tek të tjerët: “Nëse i lënë në atë çfarë ata dëshirojnë, shkatërrohen të gjithë sëbashku, e nëse i kapin për duar dhe i ndalojnë, shpëtojnë ata dhe shpëtojnë të gjithë sëbashku.”
E ja pra, kjo është demokracia që thotë pa kurrfarë turpi: Leri partitë dhe grupacionet në lirinë e tyre të plotë që ta prishin anijen dhe ta fundosin me gjithë atë që mban ajo prej shpirtave dhe gjërave të çmuara me kazmën e saj dërmuese.
Pastaj nëse thjeshtë lënia e këtyre partive të kota është mëkat i madh, duke mos ia mohuar veprimin apo duke mos e ndaluar me mohime, rezultati i tyre do të jetë shkatërrimi i muslimanëve, e si do të ishte gjendja nëse do tua pohonim veprimin, me nënshtrim ndaj parimeve dhe lirive të saja që të veprojë si të dojë…?
Pohimi dhe nënshtrimi ndaj parimit për hapjen e partive të kota, do të dërgonte në copëtimin e Ummetit, dobësimin e fuqisë të tij, shkapërderdhjen e konsekuencës (vazhdimësisë) dhe zhvillimit nëpër partitë djallëzore, të cilat luftohen ndërmjet veti dhe urrehen, dhe aty ku All-llahu nuk ka zbrit ndonjë argument për të.
Kjo gjithashtu bie në kundërshtim me fjalën e All-llahut: “Dhe kapuni që të gjithë ju për litarin (fenë dhe Kur’anin) e All-llahut, e mos u përçani!” (Kur’an 3:103), dhe me fjalën e të dërguarit të All-llahut alejhi selam: “Kapuni për xhematin (bashkësinë) dhe ruajni nga përçarja, me të vërtetë shejtani është me atë që është vetëm, ndërsa prej dyve është më larg, kush është që e dëshiron qendrën e xhennetit mos ti ndahen xhematit”.
Demokracia nga parimet e saja ka miratimin dhe zgjedhjen e mendimit të shumicës, çfarë do që të jetë kjo shumicë, dhe pa marrë parasysh llojin e mendimit, a pajtohet me të vërtetën a jo. E vërteta në peshoren e demokracisë dhe demokratëve është ajo në të cilën bashkohen shumica edhe nëse ata mund të bashkohen në të kotën, apo në kufr të qartë..! Ndërkohë që në peshoren e Islamit e vërteta të cilës obligohemi t’i nënshtrohemi dhe të kapemi pas saj me dhëmballë, edhe nëse të kundërshtojnë shumica e njerëzve, është e vërteta e shënuar në Libër dhe Sunnet. E vërteta është ajo që pajtohet me Kur’anin dhe Sunnetin edhe nëse bie në kundërshtim me shumicën e njerëzve, dhe e kotë është ajo që Kur’ani dhe Sunneti e quan të kotë edhe nëse që të gjthë njerëzit bashkohen se ajo nuk është e kotë, pra gjykimi i takon vetëm All-llahut e jo njerëzve dhe shumicave.
Ka thënë All-llahu i Madhëruar: “Në qoftë se u bindesh shumicës në tokë, ata do të largojnë ty nga rruga e All-llahut. Ata nuk ndjekin tjetër vetëm supozime dhe nuk janë tjetër vetëm se rrenacakë. (Kur’an 6:116), transmetohet në hadith të vërtetë nga i dërguari i All-llahut alejhi selam se ai ka thënë: “Nga pejgamberët ka që nuk e ka pasuar askush përveç një njeriu”,e ku është pozita e këtij pejgamberi që nuk i është përgjigjur askush përveç njërit, në peshoren e demokracisë?
Abdullah ibnu Mes’ud All-llahu qoftë i kënaqur me të, i ka thënë Amr ibni Mejmunit: Shumica e Xhematit (ka për qëllim xhemmat në aspektin gjuhësor – shumicën) janë larguar nga xhemati (ehli sunneti), xhemati është në pajtim me të vërtetën edhe nëse je vetëm.
Ka thënë Ibnu Kajimi në E’laam el-Me’ukiin: “Dije që ixhmaja (unanimiteti), argumenti dhe xhemati më i madh është një dijetar që mbartë me vete të vërtetën edhe nëse është i vetëm, edhe nëse atë e kundërshtojnë që të gjithë mbi sipërfaqe të tokës”.
Demokracia nga parimet e saja ka zgjedhjet, ku çdo gjë sa do që të ketë shenjtëri apo nuk ka është obligim nënshtrimi në këto zgjedhje, pa marrë parasyshë se zgjedhja mund të bëhet kundër sheriatit të All-llahut.
Kjo vjen në kundërshtim me nënshtrimin, bindjen, respektimin e All-llahut dhe mohimin e çdo kundërshtimi, veprim pa marrë udhëzim tek All-llahu, të cilin e ka obligim robi ndaj Zotit të tij të Madhëruar, dhe nuk ngritet feja dhe besimi vetëm se me atë (nënshtrim dhe moskundërshtim), ka thënë All-llahu: “O besimtarë, mos bëni asgjë para (se të orientoheni në udhëzimet e) Zotit dhe të dërguarit të Tij, kini kujdes All-llahun, se me të vërtetë All-llahu i dëgjon të gjitha dhe i di të gjitha. O ju që keni besuar, mos ngreni zërin tuaj mbi zërin e Pejgamberit dhe mos iu ngërmoni atij si i ngërmoheni njëri-tjetrit, e të zhduken veprat tuaja duke mos ditur ju”. (Kur’an 49:1-2)
Pra nëse vetëm ngritja e zërit mbi zërin e të dërguarit alejhi selam dërgon në asgjësimin e veprave, ndërsa nuk i asgjëson veprat vetëm se kufri dhe shirku, cila është dispozita e atij që e ngrit fjalën dhe gjykimin e tij mbi fjalën dhe gjykimin e të dërguarit të All-llahut alejhi selam? Pa dyshim se kjo është më parësore të jetë kufër dhe dalje nga feja, dhe të zhduket vepra e tij, të gjitha veprat e tij.
Ka thënë i Lartësuari: “Kur All-llahu ka vendosur për një çështje, ose i dërguari i Tij, nuk i takon (nuk i lejohet) asnjë besimtari dhe asnjë besimtareje që në atë çështje të tyre personale të bëjnë ndonjë zgjidhje tjetërfare.” (Kur’an 33:36), ndërkohë që demokracia thotë: Po, ata kanë të drejtën e zgjedhjes, kundërshtimit dhe refuzimit ..!!
Ka thënë i Madhëruari: “Për Zotin tënd jo, ata nuk janë besimtarë (të asaj që të zbriti ty as të asaj para teje) derisa të mos zgjedhin ty për të gjykuar në atë konflikt mes tyre, e pastaj (pas gjykimit tënd) të mos ndiejnë pakënaqësi nga gjykimi yt dhe (derisa) të mos binden sinqerisht.”( Kur’an 4:65)
Demokracia ngritet mbi parimin se zotërues i vërtetë i pasurisë është njeriu, dhe si rrjedhojë atij i lejohet grumbullimi i pasurisë në çdo mënyrë që të dojë, ashtu siç e shpenzon atë ku të dojë, edhe nëse këto rrugë dhe mënyra janë të ndaluara në fenë e All-llahut, kjo është ajo që e quajnë ata “kapitalizëm”.
Kjo gjithashtu vjen në kundërshtim me atë që e miraton Islami se pronar i vërtetë i pasurisë është All-llahu, qoftë i Madhëruar, e njeriu është trashëgimtarë i saj dhe ai do të llogaritet për atë para All-llahu të Madh, si e fitoi dhe ku e harxhoi.
Njeriut në Islam, ashtu sikur që nuk i lejohet fitimi i pasurisë nëpërmjet rrugëve të ndaluara sikurse ryshfeti, apo çdo lloj tregtie e paligjshme, njëjtë nuk i lejohet që ta harxhon atë në vende të ndaluara dhe ta paligjshme, madje njeriu nuk e zotëron as veten e vet që ta çojë aty ku ai don larg udhëzimeve Islame, për këtë shkak vetvrasja dhe dëmtimi i vetvetes llogaritet nga mëktatet e mëdha për të cilat All-llahu e dënon me dënim të dhëmbshëm, këtë e gjejmë në fjalën e Tij: “Thuaj: “O All-llah, Sundues i çdo sendi, Ti ia jep pushtetin atij që do, Ti ia heq prej dore pushtetin atij që do.”(Kur’an 3:26), pastaj thotë i LartëMadhëruari: “All-llahu bleu prej besimtarëve shpirtrat dhe pasurinë e tyre me xhennet. Luftojnë në rrugën e All-llahut, mbysin dhe mbyten.” (Kur’an 9:111), kjo blerje e të Lartësuarit është e veçant për besimtarët, zmadhim në begatim, bamirësi, dhe vlerë dhe nxitje për luftë dhe kërkim të shehidllëkut.
Pejgamberi alejhi selam kur dëshironte ta qetësonte dikë në sprova i thoshte: “E All-llahut është çfar ka marrë dhe e Tij çfarë ka dhënë”, kështu që njeriut nuk i takon të kundërshtojë në atë që i është marrë sepse ai nuk posedon, sepse pronar është tjetër kush, e Ai është All-llahu i Madhëruar.
Kjo është demokracia me pak fjalë, andaj duke bazuar në atë që u tha, ne prerë themi duke mos u lëkdunur fare pa asnjë dyshim se demokracia në fenë e All-llahut ka dispozitën e kufrit të qartë, e cila nuk i fshihet vetëm atij që i është marrë edhe shikimi i syve edhe i zemrës, kështu që çdo kush që beson në ate, thërret tek ajo, apo e miraton, apo kënaqet me ate, apo e llogaritë si të mirë në parimet të cilat demokracia ngritet, siç u cekën më lartë, pa ndonjë arsyetim sheriatik të konsiderueshëm, ai është jobesimtarë (kafir), renegat (murted), i dalë nga feja e tij, edhe nëse emërtohet me emra musliman dhe pretendon mizorisht se është musliman besimtarë, pra Islami dhe gjendja e këtij të fundit që u përshkrua nuk bashkohen me një vend në fenë e All-llahut, kurrë, asnjëherë.
Kurse sa i përket atij që nuk e njeh demokracinë, parimet, themelet, rregullat e saja të përmendura pak më lartë, tek ky nuk shpallet prerë kafir në mënyrë individuale, duke mos e anashkaluar se fjala e tij ësht kufr deri sa ti arrinë atij argumenti i sheriatit që do t’ia bën të qartë dispozitën e demokracisë, dhe se ajo është në kundërshtim të plotë me fenë e All-llahut, sepse demokracia është prej termeve dhe emërtimeve të shpikura dhe u është përzier shumicës prej njerëzve, më të cilën (përzierje) mund ta arsyetojmë me injorancë deri sa t’i arrinë argumenti i sheriatit me të cilin largohet injoranca e injorantit.
Gjithashtu ai i cili e miraton atë, duke mos pasur për qëllim parimet dhe rregullat e përmenduar më lartë, mirëpo e përdorë si term, kurse me atë ka për qëllim konsultimin (shuran) në Islam, apo lirinë e të shprehurit, apo largimin e pengesave prej njerëzve që të praktikohet sheriati dhe rregullat bazë të Islamit në jetë, dhe të tjera prej interpretimeve dhe komentimeve të prishura të cilat nuk kanë të bëjnë me demokracinë në realitet aspak, andaj shembulli i këtij, duke pohuar se gabon shumë mirëpo nuk bën kufër dhe nuk shpallet jobesimtarë, kjo është prej parimeve të drejtësisë dhe peshores së paanshme, rregullave dhe parimeve të fesë.
Kurse dispozita e deputetit në Islam, ne themi: Sa i përket rrëshqitjeve në besim dhe sheriat të cilat nuk mund t’ju shmanget, nuk ka dyshim se është kufr, mohim në fenë e All-llahut dhe nuk lejohet të thuhet diçka tjetër pos kësaj.
Ndërsa sa i përket përfaqësuesit personalisht të cilët e kanë zgjedhur këtë galeri të errët, ne themi për ata: Atë që e kanë mundur dyshimet, keqinterpretimet, argumentimet, rrëshqitjet dhe gabimet, për një të tillë themi të abstenohet në shpalljen e tij për jobesimtarë në mënyrë individuale duke mbetur fjala për kufrin e veprës së tij dhe zgjedhjes së tij, deri sa t’i arrinë argumenti sheriatik me të cilin argument largohen ato interpretime dhe njohje të cekëta, të cilat e kanë zhytur aty.
Kurse atij të cilët i janë larguar këto që u përmend tek i pari, për të themi se ai bën kufr dhe shpallet kafir individualisht, për shkak të largimit të pengesave dhe plotësimit të kushteve, All-llahu e din më së miri.
Kjo është demokracia, kjo është dispozita e saj, dispozita e vepruesit me ate dhe thirrësit për tek ajo, pra apo i jepni fund, apo i jepni fund...??
O All-llahu im, unë e komunikova, e Ti dëshmo!
Abdul Mun’im Mustafa Ebu Basir
Përktheu: Ebu Bukhari
Përgatiti dhe përshtati: Teuhid.NET
written by shaban murati, February 17, 2012
written by ebu oumer , February 21, 2012
