Hyrja
Vërtetë, i gjithë falënderimi i takon vetëm Allahut, paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi Pejgamberin tonë, Muhamedin (salAllahu alejhi ve Selem), mbi familjen e tij dhe shokët e tij deri në ditën e Gjykimit.
Në vazhdim:
Kohët e fundit, nëpër media janë raportuar disa deklarata, të cilat janë atribute (tipare) të Mulla Muhamed Umarit, Allahu e rujatë dhe i dhashtë fitoren, në të cilat i urdhëron talibanët e Pakistanit që ti ndërprejnë sulmet kundër ushtrisë pakistaneze.
Shumë bloge islamike, postime dhe forume kanë dalur duke lavdëruar këto fjalë, duke thënë se nuk është e hijshme, që muslimanët të sulmojnë muslimanët (mes vete) dhe se ky konfikt ndërmjet talibanëve dhe ushtrisë pakistaneze ka sjellë pikëpamje të këqija dhe të dëmshme për Muxhahidët.
Pavarësisht se a janë apo nuk janë këto urdhëra autentik[1](se a janë bërë me qëllim të paqës me ushtrinë qeveritare apo për ndonjë arsye tjetër), çështja e luftimit të kësaj ushtrie ose e pëlqimit të saj, duhet të bëhet e qartë, sepse ky lloj skenari nuk është i vetëm dhe pa një president historik, dhe rregullat e Sheriatit në këto çështje janë të qarta. Dhe përshkak të disa reagimeve nga vëllezërit tanë mbi këto urdhëra të supozuara, dhe pranimin e idesë për armë-pushim bazik, se a duhet ushtrisë pakistaneze t’i jepen të drejtat e islamit dhe të trajtohen si musliman! Ne shpresojmë t’i përmendim disa sqarime rreth kësaj çështje.
Pikët paraprake të përfitimit
Për të filluar, është e nevojshme ti numërojmë disa pika ashtu që tema të jetë më e kuptueshme:
1.Vetë qeveria
Qeveria pakistaneze është një organizatë qeveritare jo-islamike e cila e ka braktisur Sheriatin dhe në vend të tij ka vënë demokracinë në njërën anë dhe diktaturën ushtarake në anën tjetër. Ajo ka forumar aleancë me jobesimtarët kundër muslimanëve në Afganistan, si dhe në Pakistan[2]. Nëpërmjet këtyre formave është e qarte se ata duan ta shfuqizojnë islamin.
Allahu, teala ka deklaruar: “E kush nuk gjykon me atë që e zbriti All-llahu, ata janë mohues”. (El-Maide:44)
Dhe Ai, teala ka thënë: “A i vure re ata që mendojnë se besuan atë që të zbriti ty, dhe atë që zbriti para teje, se si dëshirojnë që mes tyre të gjykojë djalli[3], e duke qenë se janë të urdhëruar që të mos e besojnë atë. E djalli dëshiron t'i humbë në pafundësi”. (Nisa: 60)
Lidhur me çështjen e formimit të aleancës me armiqtë e Islamit kundër muslimanëve, Allahu azze ue xhel ka thënë: “O ju që besuat! Mos zini miq as jehuditë, e as të krishterët. Ata janë miq të njëri-tjetrit”. (El-Maide:51)
Dhe Ai, ka thënë: “Ata që e mohuan të vërtetën janë miq të njëri-tjetrit”. (Enfal:73)
Dhe fakti që këto dy veprime (mbështetja e qeverisë dhe ushtrisë diktatoriale) janë vepra të mëdha të kufrit (mosbesimit), janë më shumë se sa që mund të përmendim, dhe këtu nuk është vendi[4].
2.Përkrahësit / Mbrojtësit e një qeverie të tillë
Pasi që u bë e qartë se vet qeveria është tagut, pa u ndalur mbi çështjet e njerëzve në veçanti brenda qeverisë[5], çfarë është vendimi mbi grupet dhe institucionet të cilat luftojnë për ta mbrojtur atë?
Është më se e qartë se ushtria e ndonjë vendi është mbrojtësi kryesorë i qeverisë, dhe kjo është që e mbanë atë në pushtet. Ata e mbështesin dhe e ruajnë sundimin e saj dhe me shumë rrespekt e zbatojnë mandatin e saj për mbrojtjen e jashtme dhe të mbrendshme.
“Dhe mos anoni kah ata që bënë zullum, e për atë shkak t'ju kapë zjarri, sepse përveç All-llahut nuk keni mbrojtës, e mbeteni të pandihmuar”. (Hud, 113)
Prandaj, Allahu, azze ue xhel, e ka përfshirë kërcënimin e Tij të dënimit (në Zjarr) ndaj keqbërësve, së bashku me ata që i mbështesin dhe i ndihmojnë ata.
Shejhul Islam Ibn Tejmije, rahimehullah ka thënë: “Ashtu siç erdhi në transmetim: Kur të vijë Dita e Ringjalljes, kanë për tu pyetur: ‘Ku janë tiranët dhe përkrahësit e tyre?’ (dhe transmetuesi e vazhdoi): Ose ai tha: ‘Dhe ato që ishin si ata?’ Pastaj ata do të jenë të bashkuar në qefinë prej zjarri, dhe do të hidhen në zjarr.’ Dhe shumë prej selefëve kanë thënë: ‘Përkrahësit e tiranëve janë ata që u ndihmojnë atyre, qoftë edhe me mbushjen e një kallamari, apo mprehjen e lapsit për ata.’ Edhe ata që ishin pas tyre (tabiinët) thanë: “Kushdo që i lanë rrobat e tyre janë prej ndihmësve. Dhe ndihmësit e tyre, munden të jenë bashkëshortet, të cilët përmenden në ajet (të lartpërmendur). Sepse ai që ndihmon në drejtësi dhe devotshmëri është prej njerëzve të saj (drejtësisë dhe devotshmërisë), ndërsa ai i cili ndihmon në mëkat dhe shkelje është nga njerëzit e tij (mëkatit dhe shkeljes, padrejtësisë).
“Kush ofron ndihmë të mirë, do të ketë pjesë nga ajo, dhe kush ofron ndihmë të keqe do të ngarkohet me të. All-llahu është i plotfuqishëm ndaj çdo send”. (Nisa, 85)
“Dhe shafi (ndërmjetësues) është ai i cili e ndihmon tjetrin. Pra, me këtë, ai bëhet shafi (edhe në numër është çift, nuk është i vetëm) pasi të ketë qenë vitr (tek, i vetëm). Dhe për shkak të kësaj, ndërmjetësimi për të mirë është sqaruar, duke i ndihmuar besimtarët në xhihad dhe ndërmjetësimi për të keqe është sqaruar duke i ndihmuar jobesimtarët për ti luftuar besimtarët, ashtu siç e kanë përmendur Ibn Xherir dhe Ebu Sulejman.”[6]
Allahu, subhanehu ve teala, për Firaunin (Faraonin) ka thënë: “Dhe me faraonin i fortifikuar me tenda (ushtarake)”. (Fexhr, 10)
Në tefsirin e këtij ajeti, Ibn Xherir et-Tabariu, rahimehullah, ka thënë: “Ai, teala pyet: ‘A nuk e ke parë ti se çfarë bëri Zoti yt me Faraonin, i cili që posedonte tenda (shtylla ushtarake)?’ Dhe interpretuesit kanë bërë dallimin e kuptimit të thënies së Tij: Ai i cili kishte shtylla ushtarake’ dhe pse kjo ishte thënë rreth tij! Kështu që disa prej tyre thanë: Kuptimi i saj përfshinte dikënd që kishte ushtarë që e kishin forcuar (konsolidar) statusin e tyre për të, dhe thanë: Në këtë rast shtyllat i referohen ushtrisë (së Faraonit)[7].
Pra, është e qartë se nga e ka prejardhjen, që ata të cilët i ndihmojnë ato, të qëndrojnë në pushtet, përmes mbrojtjes së tyre madje edhe me një gisht të vogël t’i ndihmosh ato, në vetvete ky është mëkat i madh.
Luftimi i atij grupi të ushtrisë, i cili merr vendimet e qeverisë
Pasi që u sqaruan pikët paraprake, çështja tjetër është se grupi, apo pasuesit, marrin vendimin e njejtë në përgjithësi të cilin e merr lideri të cilin ata e ndjekin, edhe nëse ato mund ta ndryshojnë atë në realitet. Dhe Sheriati është përplot më tekste dhe sqarime të cilët aludojnë në pasuesit e liderëve që marrin vendime gjenerale, siç thotë Allahu, teala: “(Përkujto) Ditën kur do ta thërrasim secilin njeri me prijësin (librin, pejgamberin, shënimet e veprave) e tyre”. (Isra, 71)
Shembuj të ngjajshëm për ilustrimin e kësaj pike janë:
1.Deputetët dhe ushtria (e Faraonit)
Gjatë përshkrimit të deputetëve, përkrahësve dhe ushtarëve të Faraonit, e shohim se Allahu azze ue xhel nuk bëri asnjë dallim midis tyre, siç tha Ai, teala: “Vërtet, faraoni, Hamani dhe ushtria e tyre ishin kundërshtarë (gabonin me qëllim)”. (Kasas, 8)
Dhe Ai, teala tha: “E faraonit, Hamanit dhe ushtrisë së këtyre dyve t'ua tregojmë atë që i ruheshin (ia kishin frikën)”. (Kasas 6)
Dhe tha: “Andaj, Ne e kapëm atë dhe ushtrinë e tij dhe e hodhëm në det e shiko pra se si përfundojnë mizorët. Dhe ata i bëmë prijësa që thërrasin për në zjarr dhe në ditën e kijametit atyre nuk do t'u ndihmohet”. (Kasas, 40-41)
Prandaj Allahu, teala, i bëri ata të barabartë:
- në mëkat: “ishin mëkatarë”;
- në kërcënimin e dënimit të Tij: “atë të cilës ia kishin frigën”;
- në dënimin e Tij në jetën e kësaj bote (në Dunja): “dhe Ne e kapëm atë dhe ushtrinë e tij dhe e hodhëm në det” dhe
- në dënimin e botës tjetër: “dhe në ditën e kijametit atyre nuk do t'u ndihmohet”.
Ai i përshkroi ato si : “Prijës që thërrasin për në Zjarr”
2.Ushtria e Kurejshitëve në Ditën e Bedrit:
Në ditën e luftës së Bedrit, kur ushtria muslimanë ishte fitimtare kundër ushtrisë së kurejshëve, ne e pamë se Sunneti i të Dërguarit të Allahut, (salAllahu alejhi ve selem) ishte që të gjithë të burgosurit të trajtohen në përputhje me vendimet sheriatike mbi ushtrinë, pavarësisht nga fakti se kishte musliman të pranishëm brenda rradhëve të tyre të cilët ishin të detyruar të bashkohen me ta.
Vendimi për të burgosurit ishte se ata (ose familjet e tyre në Mekke) duhet të paguajnë haraçin në mënyrë që të burgosurit e tyre të lirohen. Dhe ky vendim u aplikua edhe për të burgosurit muslimanë të cilët u kapën atë ditë, nën radhët e robërve. Ky shembull ishte veçanërisht i rëndësishëm në rastin e xhaxhait të Pejgamberit (salAllahu alejhi ve Selem), El-Abbasit(radijAllahu anhu) i cili në atë kohë ishte musliman, që gjendej mes të zënëve robër.
Enesi (radijAllahu anhu) transmeton se disa njerëz prej ensarëve kërkuan leje nga Pejgamberi (salAllahu alejhi ve Selem) duke thënë: “Na lejo që ta përmbajmë (ta lirojmë) Abbasin, birin e motrës tonë[8](nga pagesa) prej haraçit.” Ai (SalAllahu alejhi ve Selem) tha: Pasha Allahun, ju nuk do të largoni asnjë dirhem prej tij.[9]
Ibn Haxher ka thënë: “Fjalët e tij: ‘Se disa burra nga ensarët, me fjalë të tjera, nga të pranishmit e Bedrit, sepse El-Abbasi ishte zënë rob në Bedër, siç transmetohet. Dhe idhujtarët e nxorrën (detyrimisht), atë bashkë me ata të Bedrit, siç transmetoi Ibn Is’haku hadithin prej Ibn Abbasit: ‘Se Pejgamberi (salAllahu alejhi ve Selem) në ditën e Bedrit u tha Sahabeve të tij: ‘Unë e di se njerëzit e fisit Beni Hashim janë liruar nga detyrimi, kështu që kushdo prej jush që gjen ndonjë prej tyre, nuk duhet ti vrisni’.
Deri në fjalën ku ibn Haxheri ka thënë: “Dhe Ibn Is’haku transmeton prej Ibn Abasit se Pejgamberi (salAllahu alejhi ve selem) ka thënë: ‘O Abbas, paguaje haraçin tënd (shpërblimin për lirim) dhe haraçin e bijve të dy vëllezërve tu, Akil ibn Ebu Talib dhe Naufal ibn el-Harith, dhe të aleatit tënd Utbeh ibn Amr, ndonëse je njeri i pasur.’ Ai tha: ‘Unë jam musliman, por njerëzit më detyruan mua!’ Ai (salAllahu alejhi ve Selem) tha: “Allahu e di më së miri për atë që thua. Në qoftë se ajo që thua është e vërtetë, atëherë Allahu do të shpërblejë, por ajo që është e dukshme nga gjendja jote është se ke qenë kundër nesh.”[10]
Burimi i hadithit të parë është transmetuar nga Ahmedi prej Ali ibn Ebu Talibit (radijAllahu anhu)[11], dhe i dyti është transmetuar nga Ahmedi prej zinxhirit të Ibn Is’hakut.[12]
Dhe Shejhul Islam Ibn Tejmije (rahimehullah), e ka përdorur hadithin e Ibn Abasit si dëshmi për të zbatuar vendimet e mosbesimit mbi ata që shkojnë në luftë në anën e jobesimtarëve, edhe nëse ai është besimtarë i cili është i detyruar në këtë, siç tha ai: “Dhe ata mund të luftojnë (kundër nesh), kurse brenda (rradhëve të tyre) është një besimtarë i cili e fsheh besimin e tij, dhe ai mund të jetë i pranishëm në luftë së bashku me ata, përderisa ai ka qenë në gjendje të emigrojë (më parë), dhe pasi nuk ka emigruar ka mbetur me ta dhe është detyruar tu bashkangjitet në luftim. (Nëse është kështu), ai do të ringjallet në Ditën e Gjykimit me qëllimin e tij. Siç qëndron në sahih se Pejgameri (salAllahu alejhi ve Selem) ka thënë: ‘Do të luftojë një ushtri kundër Shtëpisë (Qabes), dhe kur ata (ushtria), të jenë në një shkretëtirë të Tokës ata do të shfarosen (do ti gëlltit Toka).” Pra është parashtruar pyetja: ‘O i Dërguari Allahut, por nëse brenda tyre janë ata të cilët ishin të detyruar?”, ai tha: ‘Ata do të ringjallen me qëllimin e tyre’[13] Kjo është për çështjen e jashtme. Dhe nëse ai vritet dhe e gjykojnë në bazë të asaj që është gjykuar mbi jobesimtarët, atëherë Allahu do ta ringjallë atë në qëllimin e tij. Ashtu sikurse hipokritët prej nesh që gjykohen prej të dukshmes së tyre në çështjet e Islamit (se ata janë muslimanë), por ata do të ringjallen (në Ditën e Ringjalljes) me qëllimet e tyre (të vërteta). Dhe shpërblimi në Ditën e Gjykimit është i bazuar mbi atë që qëndron në zemra, dhe jo vetëm mbi atë se çfarë duket prej jashtë. Dhe përshkak kësaj, është transmetuar se El-Abbasi ka thënë: ‘O I Dërguari i Allahut, unë isha i detyruar. ‘Ai tha: Sa për të jashtmen tënde, ajo ishte kundër nesh, e sa për të brendshmen tuaj, atëherë ajo i takon (duke treguar me gisht lart) Allahut”[14]
Ngjajshëm me këtë, Ibn Tejmije (rahimehullah) diskutoi për vendimet mbi Grupin Rezistues (at-Ta’ifah al-Mumten’iah) – ata që duke qenë një fraksion (grup i veçuar) i cili reziston autoritetin bazë të Shetit Islam, ai e përshkroi këtë grup si marrje kolektive e vendimeve të lidershipit të vet (grup i ushtrisë që duke përkrahur qeverinë e kufrit kundërshon Sheriatin islam).
Ashtu siç tha: “Dhe grupi; nëse çdo pjesë e tij mbështet tjetrën, deri në pikën ku ata kundërshtojnë (ushtarakisht) atëherë ata janë bashkëpuntorë dhe partner në lidhje me shpërblimet dhe dënimet, ashtu siç vlen parimi mbi muxhahidët, sepse Pejgamberi (salAllahu alejhi ve Selem) ka thënë: ‘Gjaku i besimtarëve është i barabartë dhe mbrojtja (që ata e ofrojnë) përfshinë pak prej tyre (në numër dhe status). Dhe ata janë një pakicë (të vetëm) kundër palës tjetër . Dhe (atë që) grupi i tyre e merr (prej plaçkës), shkon (edhe) për ata që rrinë ulur.[15]Do të thotë, se nëse një grup prej ushtrisë së muslimanëve shkon jashtë dhe fiton ndonjë pronë (prej plaçkës së luftës), pastaj, e tërë ushtria është partner me të (ndahet proporcionalisht). Sepse me mbështetjen e tyre dhe forcën e tyre, e arritën atë.
Deri në fjalët e tij: “Pra ata të cilët e ndihmojnë grupin rezistues (At-ta’ifah el-Mumtan’iah), edhe mbështetësit e tij janë prej tyre (janë të përfshirë në atë grup) në lidhje me atë që është kundër tij dhe për të.
Derisa tha: “Për shkak se grupi i vetëm që reziston një tërësi, është si ai që reziston një individ”[16]
Fetvaja (#9,247) Nga Komisioni i përhershëm për hulumtime shkencore dhe fetva në Arabinë Saudite (El-Lajnah ad-Da’imah lil- Buhuth el-Ilmijah uel-Ifta):
Pyetje: “Cili është vendimi mbi popullsinë në përgjithësi të Ravafidh el-Imamijah al-Ithna Asharijah (grupit të 12 imamëve Ravidij)? Dhe a ka dallim në mes të dijetarëve të ndonjë grupi prej grupeve që janë jashtë islamit dhe ndërmjet pasuesve të tij në lidhje me etiketimin e tyre si jobesimtar dhe mëkatar (Fasik)?
Përgjigje: “I gjithë faënderimi i takon vetëm Allahut, paqja dhe bekimi qofshin mbi të Dërguarin e Tij, familjen dhe shokët e tij, dhe në vazhdim: “Kushdo nga populli në përgjithësi që i bashkohet grupit të ndonjë Imamit nga Imamët e mosbesimit dhe devijimit, duke i mbështetur zotërinjtë e tyre dhe eprorët e tyre në shtypje dhe tirani, atëherë ai është gjykuar me vendimin e tyre të (kufrit) mosbesimit dhe shkeljes.
Allahu, teala ka thënë: “(Njerëzit) të pyesin ty për Orën.”
Deri ku Ai, teala, tha: “Dhe ata do të thonë: ‘Zoti ynë, ne i dëgjuam udhëheqësit tanë dhe të parët tanë, por ata na shmangën nga rruga (e Drejtë). Zoti ynë! Jepu atyre dënim të dyfishtë dhe dënoji ata me një dënim të fuqishëm!’
Dhe lexoni ajetet 165, 166, 167 të Sures El-Bekare, dhe ajetet 37, 38, 39 të sures El-A’raf, ajetet 21, 22, të Sures Ibrahim, dhe ajetet 28, 29 të Sures El-Furkan, ajetet 62, 63, 64 të sures Kasas, dhe ajetet 31, 32, 33 të Sures Sebe, ajetet prej 20 deri në 36 te Sures Es-Saffat, dhe ajetet prej 47 deri 50 të Sures Gafir dhe të tjera të cilat argumente në Kur’an dhe në sunnet janë të shumta. Sepse edhe Pejgamberi (salAllahu alejhi ve Selem), i ka luftuar kokat e idhujtarëve dhe pasuesve të tyre, gjithashtu këtë e bënë edhe sahabet, dhe ata nuk bënë dallim ndërmjet zotrinjëve dhe pasuesve.
Dhe me Allahun është arritja e suskesit, paqja dhe bekimet qofshin mbi Pejgamberin tonë Muhamedin (salAllahu alejhi veSelem), familjen dhe shokët e tij.”
Al-Lajnah ad-Da’imah lil- Buhuth al-Ilmiyyah ëal-Ifta’
Shënuar nga:
Abd Allah ibn Qa’ud Anëtar
Abd Allah ibn Ghudyan, Anëtar
AbuRezak Afifi, Zëvendës President i Këshillit
Abdulaziz ibn Baz, President[17]
Përfundimi
Për në fund, çështja e ushtrisë pakistaneze në aspektin e vendimeve kolektive nuk është e ndryshme prej çështjes së muxhahidëve apo muslimanëve tjerë. Dhe ata janë që do të trajtohen sipas standardeve të njejta siç trajtohet qeveria e tyre e kufrit (mosbesimit), të cilën po e mbrojnë, e përkrahin dhe e mbështesin. Nuk ka asgjë që i dallon ata nga kolektivi me prijësit e shtetit, madje edhe nëse është e mundshme që disa prej anëtarëve të tyre të arsyetohen, përshkak të ndonjë lloj detyrimit, apo keq-interpretimit, apo injorancës, nuk e ndryshon faktin për të cilin ata janë përgjegjës gjatë zbatimit të urdhërave të qeverisë.
Dhe duke e patur parasyshë se ka ndryshim në opinionin se në çfarë lloj mosbesimi bëjnë pjesë ushtritë, siç është mendimi i një grupi të dijetarëve se të jesh në grupin rezistues sjell deklarim të kufrit të veçantë, këtë çështje ne e lëmë anash.
Ne e morëm më të butën e dy mendimeve, në të cilën individët mund të kenë vendime përmbytëse nga ushtria. Gjithashtu ne nuk themi se të gjitha ushtritë janë të barabarta në sulmet e tyre ndaj islamit, ose se ata të gjithë duhet të sulmohen në mënyrë të barabartë. Çështja është për të treguar se parimi bazë është se ata ndjekin vendimet e liderit të tyre (kuffar) dhe çfarë janë duke mbrojtur (kufrin)!
Për ata të cilët dëshirojnë më tëpër informacione dhe të dhëna mbi këtë çështje, mund të shikojnë në burimet e mëposhtme:
“Majmu al- Fetava”, Vol. 28/277-301, publikim I “Dar al-Wafa”; al-Mansurah botimi III, 1426H, dhe pothuajse çdo fetva në lidhje me luftimin e tatarëve, ashtu siç diskutoi Ibn Tejmije çështjet drejtuese të besimtarëve kundër ushtrisë së jobesimtarëve.
“Al-Jami fi Talab al-Ilm ash-Sharif”, nga Shejh AbdulKadër ibn Abdulaziz, Vol. 2/656-665 etj.
“Natharat fil-Ijma al-Qat’I” Nga Shejh Hasan Muhammed Ka’id “Ebu Jahja al-Libi”
Ar-Risalah ath-Thalathiniyyah” nga Shejh Ebu Muhamed el-Makdisi fq 306-314 etj.
“Jihad at-Tauaghit Sunnah Rabbaniyah la Tatabaddal” Nga Këshilli Shar’I, I Xhematit të Xhihadit në Egjipt
“Al-Bahith ‘An Hukm Qatl Afrad ëa Dhubbat al- Mabahith” nga Shejh ebu Xhandal Faris Al- Shuajl ez-Zahrani
“Nathr al-Lu’lu’ ual-Yaqut li-Bayan Hukm ash-Shara’ Fi A’uan ua Ansar at-Taghut” nga Shejh AbuRrahman ibn AbdulHamid el-Emin
“Al-Idhah uat-Tabyin Fi Anna al-Hukkam at-Tavaghit ua Juyushaham Kuffar ‘Alat-Ta’yin” nga Shejh ‘Abdul Hakim Hasan
“Hidayat as-Sari Fi Hukm Istihdaf at-Tavari” nga Shejh Ebu Bekr Muhamed ibn Ibrahim el-Husni
“Masa’il Hamah Fi Bayan Hal Juyush al-Ummah”nga Sheh Ebu Besir et-Tartusi
E lusim Allahun, subhanehu ve teala, që të na e pranojë këtë përpjekje të vogël në dobinë tonë dhe të jetë udhëzues për muslimanët dhe njohuri për Fenë e Tij dhe rregullat e Fesë.
Dhe e lusim Allahun tu dhurojë fitorën atye robërve të cilët luftojnë kundër të pafeve dhe ushtrive të tyre dhe ndihmësve të tyre kudo në botë.
Paqja dhe Bekimi i Allahut qofshin mbi të Dërguarin e Allahut, mbi familjen e tij dhe shokët e tij deri në Ditën e Fundit.
AbdulKadër ibn AbdulAziz
Përktheu: Teuhid.NET
_______________________________________________________________________
[1]Mjerisht, supozimi i shumë vëllezërve tanë ka qenë jo vetëm se këto raporte janë të vërteta , por se ky armëpushim ishte përshkak “të islamit” të ushtrisë pakistaneze. Duket se vetëm një pakicë e kanë konsideruar që edhe nëse raporti për armëpushim, është urdhër autentik, ai mund të jetë për shkak të strategjive ushtarake, e si pushim i armiqësisë për të fuqizuar kontrollin mbi rajonet që janë tani nën kontrolin Taliban në pjesën veriore të Pakistanit, etj.
[2]Për më shumë detaje të natyrës së kësaj aleance dhe marrëdhëniet Pakistan – ShBA të themeluara për eliminimin e ndikimeve islamike në rajon, ju lutem shikoni dy raportet e Kongresit: “ Pakistan – SHBA Bashkpunim për anti-terrorizëm” & “ Marrdhëniet Pakistan- SHBA” , të shkruara nga Alan K. Kronstadt, Analist në çështjet e Azisë, për Punë të jashtme. Dhe presidenti i ri i Pakistanit, Asif Ali Zardari,I cili në minutat e fundit të një interveste prej 60 minutave ka thënë: “ Është e rëndësishmë ti ndalim ata dhe të bëhemi të sigurtë se kjo nuk do të ndodh përsëri dhe se ata nuk mund të manipulojnë mbi jetën tonë. Kjo është ajo që duan ta bëjnë”- 15, Shkurt, intervistuar nga Steve Kroft. Dhe në intervistën e injejtë, gjenerali ushtrisë, Tarik Khan – i cili udhëheq me luftën kundër Talibanëve në rajonin verior të Pakistanit i quajtur “ Baxhaur”- u pyet nga Steve Kroft: “çfarë ju ka habitur? Çfarë patë në forcat e tyre? Për të cilën gjenerali u përgjigj: “Një lloj këmbëngulje, një qëndrim të fortë për ta marrë tokën…Nuk kishte dështues,as nuk dorëzoheshin… sa më shumë njerëz të gatshëm të vdesin..”
[3]Ibn Tejmije, rahimehullah ka thënë: Personi i cili bindet në mosbindjen ndaj Allahut apo personi që bindet në ndjekjen e diqkaje tjetër pos udhëzimit dhe fesë së vërtetë, nëse fjalët(pohimet) e tij janë në kundërshtim me Librin e Allahut, ose Pasohet urdhëri I atij që kundërshton urdhërin e Allahut, ai është Tagut. Për këtë arsye, një nga gjykimet, që gjykojnë me diçka tjetër pos me Librin e Allahut, quhet Tagut.- “Majmu al- Fetava”, Vol. 28/113, publikim I “Dar al-Vafa”; al-Mansurah botimi III, 1426H.
[4]Për ata që duan më shumë sqarime për këto dy çështje, mund të rishikojnë librin “ Pse Qeveritë kanë mohuar besimin”, si dhe shkarkimet prej At-Tybian Publications: “Përgënjeshtrimi vendimtar nga publikimet e selefive”, dhe për çështjen e aleancës, “ Ad-Dala’il Fi Hukm Muëalat Ahl al-Ishrak” nga Imam Sulejman ibn Abdullah Al esh-Shejh, “At Tibyan Fi Kufr a’an al Amrikan” nga Shejh Nasir ibn Hamad al-Fahd, “As-Sayf al-Battar ‘Ala Man Yuëali al-Kuffar” nga Imam Abullah ibn Beri el-ahdal, Allahu e mëshiroftë, dhe “Millat Ibrahim” nga Shejh Ebu Muhamed el-Makdisi.
[5]Dhe kjo është temë në vete, ku ka ndryshime ndërmjet mendimeve të dijetarëve të mëparshëm dhe atyre bashkëkohorë. Dhe për shkak të faktit se kjo esej ka të bëjë në mënyrë specifike me vendimin e luftimit kundër ushtrisë, e cila ushtri i merr vendimet gjenerale të Qeverisë, nuk do të dalim nga tema, por do të përqëndrohemi këtu.
[6]“Majmu al- Fetava”, Vol. 7/45, publikuar nga “Dar al-Vafa”; al-Mansurah botimi III, 1426H,
[7]“Tafsir at-Tabari”, Vol. 24/370-371, publikuar nga “Dar Hajr”, Kajro, Botimi I, 1422 H. Tahqiq nga Dr.Abdullah ibn AbdulMuhsin at-Turki
[8]El-Abbasit, (radijAllahu anhu),banorët e Medines i janë drejtuar me fjalën “biri i motrës tonë”, sepse gjyshja e tij nga babai (nëna e babait të tij, Abul Mutalib) ishte një grua nga Bunu Naxher, fis që i përket Khazrajit në Medine.
[9]“Sahih el-Buhari” (#4,018) dhe (#2,537)
[10] “Fat’h al-Bari”, Vol. 7/322, publikuar nga “Dar al-Ma’rifah”;Bejrut, përkthimi original i shqyrtuar nga Shejh AbdulAziz ibn Abdullah ibn Baz
[11]“Musnad al-Imam Ahmad”,Vol. 2/77, publikuar nga “Dar al-Jil”, Deklaruar si “Sahih” nga Ahmad Shakir
[12]“Musnad al-Imam Ahmed”, Vol 5/105, publikuar nga “Dar al-Jil”. Deklaruar si “Daif” nga Ahmad Shakir.
[13]Transmeton Buhariu, (#2,118), dhe të tjerë nga Aisheja (radijAllahu anha), dhe tjerë
[14]“Majmu al- Fetava”, Vol. 19/120-121, publikim I “Dar al-Vafa”; al-Mansurah botimi III, 1426H, si dhe ajo në “Minaj as-Sunnah”, Vol. 5/121-122 me Tahqiq të Dr. Muhammed Rashad Salim
[15]Transmeton Ebu Davudi (#2,751), Ibn Maxhe (#2,191) dhe el-Albani e ka shpallur këtë “Hasen Sahih”në të dy rastet.Gjithashtu e ka transmetuar Nesaiu (#4,760), dhe Ibn Maxhe (#2,189) dhe el-Albani e ka shpallur “Sahih” në të dy rastet. Të gjithë e kanë transmetuar në menyrë të ngjashme.
[16]“Majmu al- Fetava”, Vol. 28/173, publikim I “Dar al-Vafa”; al-Mansurah botimi III, 1426H
[17]Prej “Fatawa al-Lajnah ad-Daimah lil- Buhuth al-Ilmiyah wal-Ifta”, Vol. 2/267-268, publikuar nga “Dar al-Asimad”, Rijad, 1411 H.Përpiluar nga Ahmed ibn AbduRrezak ad-Duajsh
