Muslimani është vëlla i muslimanit, nuk i bën padrejtësi dhe nuk e dorëzon. Kush i ndihmon vëllait të vet, Allahu do t’i ndihmojë atij, kush ia largon muslimanit një brengë, për këtë Allahu do t’ia largojë atij një brengë prej brengave të Ditës së Gjykimit.

 “Nuk kam parë njeri të flasi me aq mençuri siç fliste Ebu Hazim.” (Abdurrahman b. Zejdi)

E ka ndaluar që të përngjasohen kafshët në namaz. E ka ndaluar lëshimin në sexhde ashtu siç bie deveja kur dëshiron të ulet, sjelljen (rrotullimin) në namaz sikurse që këtë e bën dhelpra,  shtrirjes sikur shtazët e egra,  uljes sikurse qeni,  falja sikurse që hanë gjeli, dhe ngritjes së duarve pas selamit sikurse ngritja e bishtave të kuajve të egër (pa zbutur).

Kush e lut dikë tjetër veç Allahut, për ndonjë gjë për të cilën nuk ka mundësi ta plotësojë kush pos Allahut, i tilli është mushrik dhe kafir, pa marrë parasysh a është i luturi i gjallë apo i vdekur.

 Një beduin e pyeti të Dërguarin e Allahut, sal-lallahu alejhi ve sel-lem: “O i Dërguari i Allahut, a të shërohemi?” I Dërguari i Allahut, sal-lallahu alejhi ve sel-lem u përgjigj: “Po shërohuni. Për çdo sëmundje Allahu ka krijuar edhe ilaçin. E di ai që e di, ndërsa ai që nuk e di, nuk e di.”  [Ahmedi, “Musned”, nr.3568]

Fjala “Ibadeh” në gjuhën arabe do të thotë përulje dhe nënshtrim. Në aspektin e sheriatit, ibadeti është: emër që përmbledh çdo gjë që e do Allahu dhe që Ai është i kënaqur me të, qoftë fjalë apo vepër, e dukshme apo e mbrendshme.